Semua Bab คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Bab 161 - Bab 170

คล้อยหลังเงาร่างสูงโปร่งขององค์ชายเจ็ดที่พลิ้วกายกระโดดข้ามขอบหน้าต่างไม้แกะสลักหายลับไปในความมืดมิดของยามราตรี บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวอันแสนจะหรูหราอลังการของประธานกรรมการบริหารหญิงแห่งจวนเผิงกวงโหวก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง กลิ่นหอมของชาสมุนไพรชั้นเลิศที่ถูกต้มจนเดือดพล่านยังคงลอยอวลผสมผสานไปกับกลิ่นอายของกระดาษสาและหมึกชั้นดี ทว่ากลิ่นที่หอมหวนและเย้ายวนใจยอดนักขายมือทองมากที่สุดในยามนี้ หาใช่กลิ่นของดอกไม้หรือเครื่องหอมราคาแพงไม่ แต่มันคือกลิ่นของความมั่งคั่ง กลิ่นของอำนาจ และกลิ่นของชัยชนะที่หอมหวานประดุจน้ำผึ้งเดือนห้าที่หยดย้อยลงบนกองภูเขาทองคำไป๋ลี่ถิงยังคงนั่งเอนกายทอดหุ่ยอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ที่ปูลาดด้วยขนจิ้งจอกหิมะสีขาวบริสุทธิ์ ท่วงท่าของนางช่างเกียจคร้านและผ่อนคลายประดุจนางพญาจิ้งจอกที่เพิ่งจะกวาดล้างศัตรูจนราบคาบ นางกางแขนทั้งสองข้างออกกว้างพาดไปบนพนักเก้าอี้ ดวงตากลมโตที่เคยแสร้งบีบน้ำตาจนแดงระเรื่อเมื่อช่วงกลางวัน บัดนี้ทอประกายสุกสกาวและเต็มเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองขั้นสูงสุด ริมฝีปากบางเฉียบขยับเหยียดยิ้มแสยะที่ชั่วร้ายและกวนประสาทที่ส

ยามเฉินอันแสนจะสดใสของเช้าวันใหม่ แสงแดดสีทองสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของจวนเผิงกวงโหว นกกระจอกตัวน้อยบินโฉบไปมาพร้อมกับส่งเสียงร้องเริงร่า ทว่าความสงบสุขยามเช้ากลับถูกทำลายลงอย่างย่อยยับด้วยเสียงฝีเท้าของม้าสายพันธุ์ดีนับสิบตัว และเสียงล้อรถม้าที่บดเบียดพื้นถนนหินชนวนดังกึกก้องประดุจกองทัพเตรียมบุกโจมตีเมือง ขบวนรถม้าที่ถูกประดับประดาด้วยผ้าไหมสีแดงสดและพู่ทองคำยาวเหยียด เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูจวนอย่างโอ่อ่าอลังการ บรรดาบ่าวไพร่และยามรักษาการณ์ต่างพากันอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุดหล่นลงไปกองกับพื้น เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์รูปพยัคฆ์ซ่อนกายอันเป็นเอกลักษณ์ประจำพระองค์ขององค์ชายเจ็ดประทับหราอยู่บนด้านข้างของรถม้าทุกคันท่านโหวไป๋จิ่งกู้ผู้เป็นบิดา ซึ่งกำลังนั่งจิบชาและชื่นชมความสงบสุขหลังจากกำจัดกบฏท้ายจวนไปได้เพียงข้ามคืน ถึงกับพ่นน้ำชาออกจากปากจนเลอะเทอะหนวดเครา เขารีบโยนถ้วยชาทิ้งแล้ววิ่งกระหืดกระหอบหน้าตั้งออกไปต้อนรับที่หน้าประตูจวนด้วยท่วงท่าที่ลุกลี้ลุกลนประดุจสุนัขที่เห็นเจ้าของถือกระดูกชิ้นโต ขุนนางเฒ่าผู้รักเงินทองยิ่งกว่าชีวิตเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออก

ขบวนรถม้าอันแสนจะโอ่อ่าอลังการของจวนเผิงกวงโหวและขบวนเสด็จขององค์ชายเจ็ด เคลื่อนตัวเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นนอกและมุ่งหน้าตรงไปยังอุทยานหลวงอันเป็นสถานที่จัดงานชุมนุมกวีประจำปี ท่ามกลางสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิที่พัดโชยนำพากลิ่นหอมของมวลหมู่บุปผานานาพันธุ์มาเตะจมูก บรรยากาศโดยรอบอุทยานหลวงในยามนี้ช่างวิจิตรตระการตาและเต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นชนชั้นสูง ต้นหลิวที่แตกใบอ่อนสีเขียวขจีลู่ลมพลิ้วไหวประดุจสตรีที่กำลังร่ายรำ ศาลาพักร้อนแปดเหลี่ยมที่สร้างจากไม้หอมถูกประดับประดาด้วยโคมไฟและม่านผ้าไหมสีบางเบา บรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เชื้อพระวงศ์ และเหล่าคุณหนูคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์ ต่างพากันสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์ที่หรูหราที่สุดในชีวิต เดินกรีดกรายไปมาพร้อมกับพัดจีบและรอยยิ้มที่ปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อประชันความงามและภูมิปัญญาทางกวีกันอย่างสุดฤทธิ์ทว่าท่ามกลางความสง่างามและจารีตประเพณีอันสูงส่งเหล่านั้น กลับมีสตรีผู้หนึ่งที่กำลังทอดสายตามองอุทยานหลวงด้วยแววตาที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ไป๋ลี่ถิง ประธานกรรมการบริหารหญิงผู้ครอบครองวิญญาณแม่ค้าหน้าเลือด ก้าวเท้าลงจากรถม้าด้วยชุดผ้าไหมสีแดงสด

ยามโหย่ว ดวงอาทิตย์อัสดงคล้อยต่ำลงจรดเส้นขอบฟ้าของเมืองหลวง สาดทอแสงสีส้มอมแดงปนม่วงระยิบระยับอาบชโลมไปทั่วอาณาบริเวณของอุทยานหลวงอันแสนจะกว้างใหญ่ไพศาล มหกรรมงานชุมนุมกวีประจำปีที่เต็มไปด้วยการปั้นหน้าเสแสร้งและการปะทะคารมอย่างดุเดือดเลือดพล่านได้รูดม่านปิดฉากลงอย่างเป็นทางการ บรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เชื้อพระวงศ์ และเหล่าคุณหนูคุณชายต่างพากันทยอยขึ้นรถม้าแยกย้ายกลับจวนของตนเอง ทิ้งไว้เพียงเศษซากของความวุ่นวายและกลิ่นอายของเครื่องหอมที่เริ่มเจือจางลงไปกับสายลมหนาวแห่งช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิไป๋ลี่ถิง ประธานกรรมการบริหารหญิงแห่งองค์กรหน้าเลือด ผู้ซึ่งเพิ่งจะสร้างวีรกรรมเปิดมหกรรมแจกแหลกสินค้าทดลองและใช้ฝีปากกรรไกรด่าทอองค์ชายสี่กับองค์ชายหกจนหน้าหงาย กำลังก้าวเดินไปตามทางเดินปูหินอ่อนที่ทอดยาวมุ่งหน้าสู่ประตูด้านนอกของอุทยานหลวง ท่วงท่าการก้าวเดินของนางในยามนี้ดูอ่อนล้าและหมดสภาพประดุจนักรบที่เพิ่งจะผ่านพ้นการฟาดฟันกับกองทัพนับหมื่น สองขาของนางหนักอึ้ง แขนทั้งสองข้างห้อยตกลงข้างลำตัว ทว่าภายใต้ความเหน็ดเหนื่อยทางกายนั้น ริมฝีปากบางเฉียบของนางกลับขยับยิ้มแสยะกว้างขวางจนแทบจะฉีกถึงใบห

บรรยากาศภายในห้องทำงานลับอันแสนจะหรูหราอลังการและถูกปกปิดมิดชิดด้วยผนังไม้จันทน์หอมบุกำมะหยี่เก็บเสียงของประธานกรรมการบริหารหญิงแห่งจวนเผิงกวงโตลบหวในยามนี้ กำลังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการสุมหัววางแผนการร้ายระดับชาติที่เข้มข้นและดุเดือดเลือดพล่านประดุจการสุมไฟในเตาเผาเหล็กกล้า แสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันหอมสาดส่องกระทบลงบนม้วนแผนที่หนังสัตว์ผืนใหญ่ที่ถูกคลี่กางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะทำงาน เผยให้เห็นเส้นทางการค้าและจุดยุทธศาสตร์ของเมืองหลวงที่ถูกขีดเขียนทำเครื่องหมายเอาไว้อย่างวิจิตรบรรจงและสลับซับซ้อนประดุจใยแมงมุมมรณะไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองผู้ครอบครองมันสมองอันชาญฉลาดที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากก้อนทองคำและตั๋วแลกเงิน กำลังนั่งเอนกายทอดหุ่ยอยู่บนเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ด้วยท่วงท่าที่เกียจคร้านและเย่อหยิ่งจองหองขั้นสูงสุด ดวงตากลมโตที่เฉียบคมประดุจพญาเหยี่ยวของนางจับจ้องไปที่แผนที่บนโต๊ะสลับกับใบหน้าของบุรุษสองคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มแสยะที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบายและความกระหายในการสูบเลือดสูบเนื้อศัตรูเบ่งบานอยู่บนริมฝีปากบางเฉียบของนางอย่างปิดไม่มิดเบื้องหน้าของนาง