บททั้งหมดของ คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: บทที่ 451 - บทที่ 458

บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรส่วนพระองค์ของฮองเฮาไป๋ลี่ถิงในยามบ่ายคล้อยนั้น ช่างแตกต่างจากความตึงเครียดในท้องพระโรงมังกรทองเมื่อช่วงเช้าอย่างสิ้นเชิง กลิ่นหอมกำจายของกำยานไม้กฤษณาชั้นเลิศที่สั่งทำพิเศษจากร้านกิจการบุปผาสวรรค์โอสถลอยอวลไปทั่วทุกซอกมุมของห้อง ผสมผสานกับกลิ่นกระดาษสาและกลิ่นหมึกหอมที่คุ้นเคย มันคือกลิ่นแห่งความมั่งคั่งที่ช่วยชโลมจิตใจของสตรีผู้รักเงินทองยิ่งชีพให้สงบลงได้อย่างน่าประหลาด แสงแดดสีทองอ่อนจางสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลาย ทาบทับลงบนกองสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายที่วางเรียงรายเป็นระเบียบประดุจกำแพงป้อมปราการขนาดย่อมไป๋ลี่ถิงประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หอมบุนวมผ้าไหมสีแดงเพลิง ท่วงท่าของพระนางในยามนี้เต็มไปด้วยความผ่อนคลายทว่าแฝงความหยิ่งผยองและกวนประสาทอยู่ในทุกอณู ขาทั้งสองข้างไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ปลายเท้าที่สวมรองเท้าปักดิ้นทองกระดิกไปมาเป็นจังหวะเพลงรื่นเริงในหัว เบื้องหลังของพระนางคือไคเซอร์ องครักษ์เงาหนุ่มผู้มีเรือนผมสีดำขลับประดุจปีกกาและนัยน์ตาสีแดงฉานดั่งโลหิต เขายืนกอดอกพิทักษ์ความปลอดภัยอยู่อย่างเงียบเชียบและซื่อสัตย์ประดุจรูปสลักหินที่ไร้ลม

บรรยากาศภายในตลาดศูนย์กลางเมืองหน้าด่านของแคว้นซีหยางที่เพิ่งจะคึกคักและตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความมั่งคั่งจากการหว่านทรัพย์ของฮองเฮาไป๋ลี่ถิง พลันต้องชะงักงันลงอย่างกะทันหัน เสียงฝีเท้าของม้าศึกนับพันตัวที่ควบตะบึงบดขยี้ผืนดินแห้งแล้งดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น ฝุ่นทรายสีเหลืองขุ่นมัวถูกตีรวนลอยคลุ้งขึ้นสู่ท้องฟ้าบดบังแสงอาทิตย์ยามสายจนมืดครึ้ม บรรดาแม่ทัพนายกองของซีหยางที่เพิ่งได้รับราชโองการสายฟ้าแลบจากกษัตริย์ให้มาตระเตรียมกำลังพลเพื่อก่อศึกสงครามรอบใหม่ ได้นำทัพหน้าควบม้าฝ่ากำแพงเมืองเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราดทว่าสิ่งที่เหล่าแม่ทัพคาดหวังว่าจะได้เห็นคือภาพทหารยามที่กำลังฝึกซ้อมรบอย่างแข็งขัน หรือภาพชาวเมืองที่กำลังหวาดผวาเตรียมตัวหลบภัย กลับกลายเป็นภาพของชาวเมืองที่กำลังกอดก้อนทองคำร้องไห้ด้วยความปีติยินดี และทหารยามหน้าประตูเมืองที่กำลังนั่งนับตั๋วเงินกันอย่างเบิกบานใจ แม่ทัพใหญ่ผู้นำทัพหน้ามีนามว่าหูเปียว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการกรำศึกของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนหนวดเคราสั่นระริก เขากระชากบังเหียนม้าอย่างแรงจนม้าศึกชูขาหน้าส่งเสียงร้องแหลมสูง น

บรรยากาศภายในพระราชวังหลวงแห่งแคว้นซีหยางในยามตะวันคล้อยต่ำนั้น ช่างอึมครึมและหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าถ้ำน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ สถาปัตยกรรมศิลาสีดำทะมึนที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อข่มขวัญผู้มาเยือน บัดนี้กลับดูอ้างว้างและเงียบเหงาประดุจสุสานร้างที่ไร้ผู้คนเหลียวแล กษัตริย์ซีหยาง บุรุษร่างยักษ์ผู้มีใบหน้าดุดันประดุจหมีป่าที่กำลังหิวโหย ประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์ศิลาที่ปูทับด้วยขนสัตว์ประหลาด พระวรกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นจากการกรำศึก ขยับไปมาอย่างกระสับกระส่าย นัยน์ตาสีขุ่นขวางเบิกกว้างจ้องมองไปยังบานประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ที่ปิดสนิท เขากำลังรอคอย รอคอยให้แม่ทัพหูเปียวนำกองทัพม้าเหล็กนับหมื่นนาย ลากคอสตรีชุดแดงผู้โอหังแห่งแคว้นต้าจงมาหมอบกราบแทบเท้า เพื่อที่เขาจะได้ใช้ดาบเล่มใหญ่บากหน้าและสั่งสอนให้นางรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของชายชาตินักรบทว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนธูปในกระถางมอดดับไปแล้วถึงสามก้าน กลับไม่มีวี่แววของกองทัพ หรือแม้แต่เสียงฝีเท้าของม้าเร็วส่งข่าวเลยแม้แต่น้อย ความเงียบสงัดที่ผิดปกติเริ่มกัดกินหัวใจอันหยาบกระด้างของกษัตริย์ผู้หยิ่งผยอง ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาเป็น

บรรยากาศภายในท้องพระโรงศิลาอันโอ่อ่ากว้างขวางของแคว้นซีหยางในยามนี้ ช่างอึมครึมและกดดันเสียจนอากาศแทบจะจับตัวเป็นก้อนน้ำแข็ง กษัตริย์ซีหยาง บุรุษร่างยักษ์ผู้เคยทะนงตนว่าเป็นยอดนักรบผู้เกรียงไกรที่สุดในปฐพี บัดนี้กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าภูเขาเศษกระดาษสีเหลืองซีดที่กองทับถมกันอยู่บนพื้นหินอ่อน นัยน์ตาสีขุ่นขวางของเขาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า หยาดเหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากที่เต็มไปด้วยรอยย่น เขากวาดสายตามองเอกสารพันธบัตรหนี้สินสาธารณะและสัญญากู้ยืมเงินนับหมื่นฉบับด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกค้อนเหล็กขนาดมหึมาทุบลงกลางแสกหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกตัวอักษรบนหน้ากระดาษเหล่านั้น ถูกเขียนด้วยน้ำหมึกสีดำสนิทที่ระบุจำนวนเงินกู้ยืม ดอกเบี้ยทบต้น และค่าปรับล่าช้าที่คำนวณออกมาแล้วมีมูลค่ามหาศาลเกินกว่าที่สมองอันน้อยนิดของกษัตริย์นักรบจะทำความเข้าใจได้หมด ทว่าสิ่งหนึ่งที่เขารับรู้ได้อย่างกระจ่างแจ้งแทงทะลุถึงขั้วหัวใจก็คือ ตราประทับสีแดงสดที่ประทับหราอยู่บนเอกสารทุกฉบับ มันคือตราสัญลักษณ์รูปดอกบุปผาสวรรค์โอสถอันเป็นเครื่องหมายการค้าของฮองเฮาไป๋ลี่ถิงแห่งแคว้นต้าจง สตรีชุด