《กรุ่นกลิ่นไอริส NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 6 》全部章節：第 191 章 - 第 200 章

"สามนิ้ว"แคลร์ตอบ นึกแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับไอ้คนหยิ่งและปากสุนัขที่ถึงกับยอมคลานสี่ขาเหมือนเจ้าวินเทอร์ช่วยหล่อนหาคอนแท็กเลนส์อยู่ในขณะนี้"สองนิ้ว" เขาเอ่ยเฉลย เชื่อแล้วว่าหล่อนตาพร่ามัวและมองไม่ใคร่เห็นจริงๆ"อ้าว ก็นึกว่าถามไอ้นิ้วที่คุณพับเก็บ"แคลร์ตอบ หล่อนเห็นนิ้วเขาชัดเจนดีว่าชูสองนิ้วพับงอไว้สามนิ้ว เพราะคอนแทคเลนส์หล่นหายแค่ข้างเดียวอีกข้างยังเห็นอยู่ แต่มันทำให้หล่อนเดินเอียงและเวียนหัว จะถอดข้างที่เหลือออกก็มองไม่เห็น มันพร่ามัวไปหมด ไม่น่าทิ้งแว่นตาไว้ที่อพาร์ตเม้นต์เลย หล่อนไม่ชอบใส่คอนแทคเลนส์ แต่วันนี้มีนัดกับผู้ชายคนที่มารดาโทรมาคะยั้นคะยอให้ไปทานข้าวด้วย เพราะท่านคงกลัวลูกสาวคนเดียวจะหาผู้ชายเองไม่ได้ ซึ่งท่านก็คิดถูกแล้ว แต่แคลร์ก็บอกตัวเองว่าหล่อนไม่ต้องการหาใครมากวนตัวกวนใจอยู่แล้ว เพราะมีความสุขและพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่ ความโสดเป็นโชคมหาศาล หล่อนท่องจำเช่นนี้มาโดยตลอด ซึ่งก็เริ่มเชื่อมากขึ้นทุกวันว่ามันเป็นความจริงคิดดูสิ ถ้าหากแคลร์แต่งงานแล้วมีลูกสองคนเหมือนเพื่อนสนิทของหล่อน ป่านนี้หลังเลิกงานหล่อนคงจะต้องรีบขับรถกลับบ้านเพื่อไปรับลูกจากโรงเรียน ไปถึงบ้าน

แคลร์ยิ้มออกมา เคยได้ยินประโยคที่ว่า ลักกี้อินเกมมักไม่ลักกี้อินเลิฟ นั่นอาจจะเป็นจริงในกรณีของแคลร์เพราะหล่อนเป็นคนโชคดีเรื่องเรียนและเรื่องงาน แต่เรื่องรักอะไรนั่นแคลร์ไม่เคยใส่ใจกับมันมากนัก แคลร์จะไม่ยอมแต่งงานเพียงเพราะว่ากลัวถูกสังคมจะตราหน้าและค่านิยมที่ว่ามันถึงเวลาจะต้องมีใครสักคนอย่างเด็ดขาด หรือจะไม่มีวันแต่งด้วยเหตุผลที่ว่าผู้ชายที่หล่อนเดตเป็นคนดีและเขาน่าจะเป็นพ่อที่ดีของลูกได้ก็ตั้งใจเอาไว้แบบนั้นน่ะนะ แต่ไม่รู้จะใจแข็งเอาชนะมารดาได้หรือไม่ เพราะท่านมีความเชื่อเหลือเกินว่าเนื้อคู่ของแคลร์อยู่ที่ไหนสักแห่งไม่ใกล้ไม่ไกลนี้ และท่านจะได้เห็นหล่อนใส่ชุดเจ้าสาวอย่างแน่นอนในอนาคตก่อนแคลร์จะอายุสามสิบปี ซึ่งก็มีเวลาเหลืออีกตั้งหกปีแน่ะแคลร์ถอนหายใจแล้วลืมตาขึ้น ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมานั่งคิดอะไรไร้สาระเป็นตุเป็นตะอยู่ได้ คนที่รู้จักแคลร์อย่างผิวเผินนั้นจะไม่รู้เลยว่าแคลร์เป็นคนคิดอะไรลึกซึ้งเป็น แต่มักจะตัดสินจากบุคลิคอวบอั๋นเอาว่าหล่อนเป็นสาวอารมณ์ดีร่าเริงไม่คิดยิบย่อย ซึ่งเป็นบุคลิกที่สาวร่างอวบส่วนมากเป็นกัน ว่ากันว่าหากสาวร่างอวบมีอยู่ที่ไหนก็มักจะนำพาเสียงหัวเราะและรอยยิ้

สเปนเซอร์รู้สึกตัว เขารีบสลัดความคิดไร้สาระเป็นตุเป็นตะออกจากสมองทันที เห็นสายตาของคนสองคนจ้องมาเหมือนจะถามว่าเขาจะยืนอยู่อีกนานไหม ชายหนุ่มตบบ่าแคลร์เบาๆ สองทีเป็นเชิงบอกแล้วจึงหันหลังก้าวยาวออกมาแคลร์นั่งคุยกับสตีฟเพื่อทำความรู้จักกันอย่างค่อยเป็นค่อยไป พบว่าสตีฟเป็นลูกชายของเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนมารดา เขาอายุยี่สิบเก้าปี แก่กว่าแคลร์ไปห้าปี ทำงานเป็นผู้จัดการในซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง พักอยู่อพาร์ตเม้นต์ของตัวเองเหมือนหนุ่มโสดทั้งหลาย สตีฟเป็นลูกคนเดียวเหมือนกับแคลร์ เขาเป็นคนสุภาพและคุยสนุกใช้ได้ ทำให้อาหารมื้อนั้นไม่ได้กร่อยหรือจืดชืดอย่างที่คิด"คุณสวยกว่าที่ผมเห็นจากรูปมาก"เขาเอ่ยขึ้นตอนหนึ่งหลังจากทานเสร็จและนั่งละเลียดเครื่องดื่มกันอยู่ แคลร์เงยหน้าขึ้นมองเขาแบบอึ้งๆ นี่เขาเสแสร้งปากหวานหรือว่าพูดจริงกันแน่ หล่อนไม่ได้ทาแม้แต่รองพื้น มีเพียงลิปสติกเพราะว่าไม่ได้ให้ความสำคัญกับเดตนี้เลย รับปากมารดาไว้จึงต้องเลยตามเลย แต่สตีฟท่าทางจะจริงจังกว่าแคลร์มาก หญิงสาวยิ้มบางออกมาให้เขา"คุณก็พูดไป...นี่ขนาดแคลร์ตาปิดข้างเปิดข้างนะ"หล่อนเอ่ยติดตลก เล่าให้เขาฟังเรื่องคอนแทคเลนส์แล้ว

ซึ่งมีโซนรับแขก มีห้องนอนและห้องน้ำด้านใน สเปนเซอร์ได้มีโซนครัวเล็กๆ พร้อมกับเครื่องซักผ้าด้วย เจฟิโอเป็นเจ้านายที่ตามใจคนสนิทน่าดู เขาอนุญาตให้แต่ละคนตกแต่งห้องชุดตามใจคนอยู่จริงๆ"คุณนั่งเล่นรอผมสักครู่นะ ขออาบน้ำสิบนาที"เขาเอ่ยแล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอนด้านใน แคลร์หย่อนตัวลงนั่ง หล่อนทานข้าวมาแล้วจึงไม่รู้สึกหิว หญิงสาวพิงร่างไปกับโซฟา พอนานๆ ไปชักง่วง จึงเอาหมอนอิงมาหนุนแล้วนอนเหยียดยาวไปบนโซฟานุ่มสเปนเซอร์เดินกลับออกมา เขาสวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงขายาวสีดำนุ่มสบายสำหรับใส่อยู่กับบ้าน เมื่อออกมายังห้องรับแขกก็เห็นร่างอวบกลมกลึงในชุดสีโอลด์โรสนอนหลับอยู่บนโซฟา หล่อนหลับจริงๆ นอนตะแคงหันหน้าออกมา ใช้มือข้างหนึ่งรองใต้แก้ม แก้มหล่อนเต่งตึงน่าหยิกมาก เขานั่งมองหล่อนหลับเป็นตายจนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตู จึงเดินไปดูที่รูตาแมว เป็นเดลิเวอรี่เหมือนที่คาดเอาไว้ ชายหนุ่มจ่ายเงินแล้วรับของมา"คุณ...พิซซ่ามาแล้ว" เขาเอ่ยเรียกพร้อมเขย่าที่แขน วางกล่องพิซซ่าลงไปบนโต๊ะกลาง แคลร์สะดุ้งตื่นแล้วกระพริบตา"อูย...แสบตา" หล่อนพึมพำ ลืมไปว่ายังคงสวมคอนแทคเลนส์อยู่ข้างหนึ่ง ซึ่งคอนแทคเลนส์นั้นไม่ควรสวม

วันต่อมา เวลาเจ็ดโมงเช้า ไอริสนั่งรถมายังโรงแรมแกรนด์เอ็มซีกับเจฟิโอ คนเกือบหายป่วยเกิดอยากทำงานขึ้นมา จึงคะยั้นคะยอให้ไอริสมาด้วย ไอริสจะไม่มาเขาก็ไม่ยอม ทำงอแงเป็นเด็กห้าขวบ ต่อจากนี้คิดว่าจะกลับมาอยู่ที่เพนต์เฮาส์ตามปกติแล้ว เพราะอาการเขาดีขึ้นมาก"จะให้ริสไปเกะกะทำไม แดนกับสเปนซ์ก็อยู่ ยูเดินไปไหนสองคนนั้นก็เดินไปด้วยอยู่แล้ว" ไอริสเอ่ยท้วงตอนหกโมงเช้าที่เขาตัดสินใจปุบปับแล้วเขย่าตัวเรียกหล่อนให้แหกขี้ตาตื่นขึ้นมาด้วย"ไอ้สองคนนั่นไม่ใช่เมียไอนะ ยูจะอยู่ทำอะไรที่นี่ อยู่แล้วก็คิดถึงไออยู่ดี สู้ไปด้วยกันจะดีกว่า"คนหลงตัวเองเชื่อมั่นเหลือเกินว่าไอริสจะต้องคิดถึงเขา หญิงสาวแสร้งค้อนให้ทั้งที่ในใจรู้สึกขำคนตัวสูงที่ไม่ยอมแยกตัวห่างจากหล่อน ไอริสรู้สึกเป็นสุขกับการที่เขาทั้งรักทั้งหลง ทั้งหวงและติดหล่อน เขาหวงไอริสมากกว่าเดิมอีกหลายเท่าเลยเวลานี้เมื่อวานเมอร์รี่โทรมาหา ไถ่ถามข่าวคราวด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นไอริสบินด่วนกลับมาแล้วก็เงียบหายไป เมอร์รี่เล่าให้ฟังว่าสถานการณ์ไปถึงไหนแล้วที่ลอนดอน และถามว่าหล่อนจะกลับไปเมื่อไหร่ ซึ่งไอริสก็บอกเขาไปว่าอีกห้าวัน พอคุยโทรศั