"เดินไหวไหม โอบไหล่ผมไว้ ผมจะพากลับห้อง"เขาเอ่ยบอก ดึงแขนหล่อนไปโอบไหล่เขา ส่วนเขาก็โอบแขนไปรอบเอวของหล่อนเพื่อช่วยพยุง แคลร์รู้สึกถึงมืออุ่นที่สัมผัสผิวตรงเอว มือของเขานุ่มเหมือนที่หล่อนสังเกต หล่อนหันหน้าไปหาเขา เป็นจังหวะที่เขาหันมาหาพอดี ปากอุ่นจึงสัมผัสไปตรงมุมปากของแคลร์อย่างจัง ทั้งสองชะงักนิ่งขึงไปทันทีกับเหตุบังเอิญที่ไม่คาดคิดนั้นสเปนเซอร์นิ่งในท่าที่ปากเขากำลังสัมผัสตรงมุมปากของหล่อน เขาไม่ได้ตั้งใจ ไม่คิดว่าหล่อนจะหันมามองพอดี หล่อนทำตาโต เขาไม่ได้ขยับออก หล่อนดูเหมือนจะช็อกก็ไม่ได้ขยับเช่นกัน เพียงเสี้ยวนาทีนั้นที่สเปนเซอร์รู้สึกเหมือนมีกระแสบางอย่างแล่นจากร่างของหล่อนสู่ร่างของเขา หล่อนผละหน้าออกก่อนที่เขาจะเป็นคนผละออก"เดินไหวหรือเปล่า"เขาถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยุงหล่อนไปจนถึงประตู เห็นลิฟต์อยู่ไม่ไกล"พอได้อยู่"หล่อนตอบ ไม่ยอมมองสบตา แคลร์กำลังปรับอารมณ์อยู่ พยายามจะทำท่าเป็นปกติที่สุด การที่ปากอุ่นของเขาเกือบจะจูบไปบนปากของหล่อนแบบนั้น มันทำให้หัวใจหล่อนขยับเต้นรัวผิดจังหวะไปพอสมควร"ถ้าเดินไม่ไหว ผมอุ้มคุณก็ได้นะ"เขาเอ่ยอาสา เห็นหล่อนพยายามเดินแต่ก็นิ่วหน้
Last Updated : 2026-04-26
LOGIN
