"ไม่ได้! เสียใจล่ะสิที่ปากพล่อยแบบนั้นน่ะ นั่นไงล่ะคนโบราณเขาถึงสอนนักสอนหนาว่าให้คิดก่อนพูดน่ะสเปนเซอร์" แคลร์ด่าเขาตรงๆ สเปนเซอร์ถอนหายใจ"ผมจะจำไว้" เขาเอ่ยแล้วยกมือโบกเดินหันหลังก้าวไปยังประตู เขาหันมามองหล่อนนิ่งๆ"เรื่องสตีฟอะไรนั่นน่ะ อย่าเพิ่งไปให้ความหวังหรือพูดอะไรมากนะคุณ""ทำไม" แคลร์ถาม"ผมจะช่วยดูให้ว่าโอเคหรือเปล่า ไม่อยากเห็นเพื่อนอย่างคุณต้องเจ็บหรือผิดหวัง" เขาเอ่ยตอบแล้วดึงประตูเปิดก้าวออกไปแคลร์เผลอนอนหลับอยู่บนโซฟาตลอดบ่าย สะดุ้งตื่นอีกทีเมื่อได้ยินเสียงคนเปิดปิดประตูห้อง ร่างสูงเหมือนเพิ่งกลับจากห้องฟิตเนส มีเหงื่อชื้นซึมผ่านชุดออกกำลังกายของเขา"กี่โมงนี่" แคลร์เอ่ยถามเสียงงัวเงีย หล่อนปวดข้อเท้าในตอนประมาณสามโมงจึงตัดสินใจทานยาแก้ปวดเข้าไป เป็นผลทำให้ง่วงงุนจนผล็อยหลับยาวกระทั่งเวลานี้"จะหนึ่งทุ่มแล้วคุณ ผมเข้ามาตอนหลังเลิกงานเห็นคุณกำลังหลับสบายเลยไม่อยากปลุก ตอนนี้ข้างล่างชั้นสามกำลังคึกคักกับงานของอินทิรัศม์"สเปนเซอร์เอ่ยเล่า แคลร์ทำตาโตขยับตัวลุกขึ้นนั่ง สเปนเซอร์เดินมานั่งตรงด้านหลังเพื่อที่หล่อนจะได้พิงเขาไม่ต้องขยับหมุนตัว"จริงเหรอ อ
Last Updated : 2026-04-28 Read more