All Chapters of กรุ่นกลิ่นไอริส NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 6 : Chapter 51 - Chapter 60

“ยูจะทานเช้าด้วยกันไหม จะให้คนจัดที่ออฟฟิศ”เสียงห้าวเอ่ยถามตรงหน้าประตู ไอริสหันไปมอง เห็นใบหน้าคมสันดูสงบเรียบ หล่อนจึงพยักหน้ารับ เดี๋ยวจะต้องนั่งรถไปไหนต่อไหนกับเขาอยู่ดี ไม่ต้องการสร้างประเด็นให้เขาอารมณ์เดือดขึ้นมาอีกครั้งหากไม่จำเป็น“โอเค” หล่อนตอบสั้นๆ พร้อมกับลุกขึ้นอุ้มเจ้าวินเทอร์ไปยังสวนลอยให้มันทำธุระส่วนตัว เมื่อกลับเข้ามาเห็นเขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่“ผมทำงาน และมีธุระทั้งวัน พรุ่งนี้ประชุมพนักงาน”ไอริสได้ยินเขาเอ่ย จากสำเนียงโทนเสียงแบบนี้คิดว่าทางปลายสายน่าจะเป็นคนรักของเขา หญิงสาวเอาเจ้าวินเทอร์ไปไว้ที่ห้องของมัน โทรสั่งให้แม่บ้านขึ้นมาดูทุกสองชั่วโมง หล่อนไม่อยากหอบมันไปด้วยเพราะเห็นมันเหนื่อยกับการเดินทางไอริสเดินไปที่ประตูหน้าห้องเพื่อรอ เขาเดินตามมามือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู อีกข้างคว้าเสื้อสูทที่แขวนตรงประตูมาพาดไหล่ เขานิ่วหน้านิดหนึ่งเพราะลืมไปว่าแขนซ้ายยังไม่หายสนิท ไอริสจึงคว้าเสื้อสูทมาถือให้ ทั้งสองเดินไปยังลิฟต์ส่วนตัวกดลงไปชั้นที่เป็นออฟฟิศของฝ่ายบริหารและจัดการโรงแรม“ต้องขอโทษจริงๆ ลอเรนซ์ เอาเป็นว่าผมจะโทรหาคุณหลังจากที่ผมเคลียร์เรื่องยุ่งๆ เสร็จ โ

“ต่อไปนี้ก็เชิญเราตามสบายเลยเจฟิโอ เห็นว่าผู้หญิงที่เราเคยควงกลับมาแล้วนี่”เสียงบิดาเอ่ยขึ้น ไม่มีอะไรลอดหูลอดตาของสเตฟาน แม็คเคนซี่ไปได้“....” เจฟิโอได้แต่นั่งฟังวีรตากับอมิยาลอบสบตากัน ส่งภาษาว่าสองเจ้าพ่อนี่กำลังแกล้งลูกๆ อีกแล้ว“แฟนเขาน่ะตามเจฟี่ไปถึงบอสตันโน่นแน่ะค่ะ” ไอริสเอ่ย“ไม่ต้องทำขี้ฟ้อง”เสียงขุ่นเอ่ย ไอริสค้อนให้ เวลาอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่หล่อนจะพูดอะไรก็ได้เพราะรู้ว่าทุกคนพร้อมเข้าข้างและปกป้อง“เปล่าฟ้อง มันเป็นความจริง ว่าแล้วริสขอตัวไปโทรหาพี่อัศณ์ก่อนนะคะ ริสคิดว่าจะเดินทางอีกสามวันข้างหน้า ริสจะจองตั๋วเองนะคะคุณแม่” ไอริสเอ่ยขึ้น ไม่ใส่ใจคนที่นั่งหน้าเคร่งอยู่ข้างๆ“เอาสิลูก อยากจะทำอะไรๆ เองมานานแล้วนี่ เชิญตามสบายเลยต่อไปนี้”อมิยาเป็นคนตอบลูกสาว ไอริสยิ้มแล้วเข้าไปกอดทุกคนจนครบ“แม่ไวน์ขา ริสจะเอาเจ้าวินเทอร์ไปด้วย แม่ไวน์ช่วยแนะนำริสหน่อยนะคะ”“ไม่ได้!” เสียงห้าวเอ่ยแทรกด้วยความขุ่นในอารมณ์“ทำไมจะไม่ได้ มันเป็นหมาริสนะ” หญิงสาวหันไปโต้ตอบ“มันยังเล็กอยู่ ยูจะหอบมันข้ามน้ำข้ามทะเลไปให้ลำบากทำไม ไปเมืองไทยถ้าอยากได้ก็ให้พี่อัศณ์ของยูหาให้สิ นี่หมาไอ ถ้ายูจะไปก็

​เจฟิโอมองตามจนร่างบางเดินหายลับเข้าไปในตัวตึก ชายหนุ่มถอนหายใจ ก้มลงเก็บดอกกุหลาบตูมที่เขาตัดให้หล่อนขึ้นมาดูแล้วถือมันเดินไปยังรถ ขับพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วตามแรงอารมณ์ไอริสขึ้นห้องแล้วนอนร้องไห้ต่อ ช้ำใจกับการกระทำทุกอย่างของเขา ร้องจนหมดน้ำตา จากนั้นก็อาบน้ำล้างหน้า ลงไปทานข้าวกลางวันกับพวกผู้ใหญ่ พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเย็นวันนั้นหญิงสาวจองตั๋วเครื่องบินสำหรับเดินทางไปเมืองไทย เลื่อนมาเป็นวันมะรืน พรุ่งนี้จะไปลาพวกผู้ใหญ่ให้ครบทุกบ้าน ไอริสพยายามไม่คิดถึงไอ้คนใจร้าย หล่อนโกรธเขามากที่สุดยิ่งกว่าครั้งไหนในชีวิต เขาเห็นหล่อนเป็นอะไรถึงอยากจะทำอะไรก็ทำตามใจตัวเองแบบนี้ หล่อนจะไม่พูดกับเขาตราบนานเท่านานดั่งที่ได้ลั่นวาจาเอาไว้ เพราะครั้งนี้มันมากเกินเยียวยาสำหรับความรู้สึกภายใน ทุกการกระทำทั้งหมดทั้งสิ้นของเขา ไอริสสรุปออกว่าได้ว่า เขาไม่แคร์ความรู้สึกของหล่อนแม้แต่น้อย หล่อนเป็นเหมือนที่ระบายอารมณ์และตัวบ๊วยให้เขากดขี่ข่มเหง ซึ่งมันถึงเวลาแล้วที่หล่อนจะใส่จุดฟูลสต็อปให้กับมันเสียทีเจฟิโอโทรหาไอริส ตั้งแต่เขากลับมาถึงโรงแรม แต่หล่อนไม่ยอมรับโทรศัพท์ ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดอย่างท

“เอาสิ เราเคยเข้าไปไม่รู้เท่าไหร่แล้วนี่”เบอร์นาโดเอ่ย อมิยารู้ว่าสามีนั้นหวงลูกสาวไว้ให้กับหนุ่มน้อยผู้นี้อยู่แล้ว และดูเหมือนเบอร์นาโดกับสเตฟานจะมั่นใจเหลือเกินว่าในที่สุด เจฟิโอกับไอริสจะต้องลงเอยกัน ไม่เห็นยอมเผื่อใจไว้สำหรับความผิดหวังกันเลยแม้แต่น้อย“ขอบคุณครับ”เจฟิโอเอ่ยแล้วรีบลุกขึ้น ร่างสูงเดินขึ้นไปยังชั้นสอง ห้องนอนกว้างของไอริสอยู่มุมตึกที่ระเบียงกว้างสามารถเห็นสวนทั้งด้านหน้า ด้านข้างและด้านหลัง มุมที่ดีที่สุดมุมหนึ่งของบ้านก๊อก-ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น ไอริสนอนคว่ำอยู่บนเตียง นัยตาแดงช้ำ หล่อนเพิ่งหยุดร้องเมื่อไม่นานมานี้เอง ไม่อยากลงไปให้บิดาและมารดาเห็นสภาพดูไม่ได้ของตัวเอง เกรงท่านจะเป็นกังวล หล่อนกำลังจะเดินทาง ขืนให้ท่านเห็นถึงความอ่อนแอ รับรองว่าจะไม่ได้ไปเมืองไทยแน่“ริสยังไม่หิวค่ะ”หล่อนตะโกนบอกออกไป คิดว่าเป็นมารดาที่ขึ้นมาเคาะเรียกไปทานข้าวอีกครั้ง“เจฟเอง เปิดประตูหน่อย”เสียงห้าวดังขึ้นหน้าห้อง ไอริสขยับลุกขึ้นนั่งโดยอัตโนมัติ มองนาฬิกาเป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว เขามาทำไมอีก หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมเอ่ยตอบ“ริส...เปิดประตู” เสียงเข้มขึ้นนิดหนึ่งเม

‘เดินทางปลอดภัยนะ คิดถึงริสมาก... และอยากขอโทษ’ข้อความถูกส่งมา ไอริสเลิกคิ้วและจุดยิ้ม เมื่อตอนมาส่งเมื่อตะกี้ไม่ยักก็พูดว่าคิดถึงเรา แต่ขอโทษเรื่องอะไรกัน‘บ้าน่า นายอย่าหลอกเราหน่อยเลยว่านายเป็นพวกเซ้นซิทิฟน่ะ ว่าแต่ขอโทษเรื่องไรเหรอ’ไอริสพิมพ์ถามไป ทางปลายสายเงียบไปครู่ใหญ่‘เรื่องอะไรก็ตามที่เคยทำให้ริสโกรธ’ไอริสอ่านข้อความ จอร์แดนแทบไม่เคยทำให้หล่อนโกรธอาจจะมีนอยด์กันอยู่บ้าง ไอริสยิ้มและยักไหล่‘งั้นก็เยอะมาก แต่คงไม่เท่า...’ไอริสพิมพ์ตอบกลับไปทิ้งท้ายประโยคเปิด‘ใคร...’‘ถามทำไม รู้อยู่แล้วว่าใคร...พี่ชายนายไง’‘แล้วไม่ใช่พี่ชายริสด้วยเหรอ’ข้อความถูกส่งกลับมาทันที‘ไม่ใช่แล้วล่ะ ริสโป้งเขา...จะไม่พูดด้วยตลอดไป’‘ตลอดไป?... ทำไม’‘นายอย่ารู้เลย ไม่สำคัญหรอก’ไอริสพิมพ์ส่งไปพร้อมกับเม้มปาก หัวใจวาบโหวงคิดถึงเขาที่สุด แต่ก็ยังโกรธเขามากมายนัก เขาไม่แคร์ว่าหล่อนจะรู้สึกยังไง เอาแต่ตัวเองเป็นใหญ่มาโดยตลอด ถึงเวลาคว่ำบาตร กรวดน้ำคว่ำขันกันเสียที ไอริสยกปลายนิ้วขึ้นปาดตรงหัวตา‘เจฟรักริสมากนะ ทำไมต้องใจร้ายด้วย’ข้อความจากจอร์แดนเหมือนตัดพ้อชอบกล ไอริสทำเสียงขึ้นจมูก‘นายไม่ต้องม