All Chapters of เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี: Chapter 1 - Chapter 10

ทันทีที่แม่รู้ว่าฉันตัดขาดกับเคแลนแล้ว เธอก็เริ่มจัดเตรียมให้เราเป็นหนึ่งฉันเพิ่งพยุงร่างขึ้นมาจากสระฟื้นฟูในห้องนิรภัย พิษของดอกซิลเวอร์เบลล์ยังไหลวนอยู่ในกระแสเลือด ทุกอณูของผิวกายปวดระบมไปหมดเสียงของแม่ก้องดังอยู่ในจิตใจของฉัน มันคือโทรจิตทางสายเลือด แผนสำหรับการผูกพันเลือดหลั่งไหลเข้ามาในจิตสำนึกของฉัน ทั้งสถานที่ รายชื่อแขก พิธีกรรม ทุกรายละเอียดสมบูรณ์แบบและฉับไว“การเป็นหนึ่งเดียวกับบัลลังก์ออบซิเดียนถูกกำหนดแล้ว อีกสามวันจากนี้ ในคืนพระจันทร์สีเลือด” น้ำเสียงของเธอแน่วแน่ “โรซาลีลูกรัก คนที่อยากใช้ชีวิตชั่วนิรันดร์กับลูกจริง ๆ จะไม่ปล่อยให้ลูกรอเป็นศตวรรษหรอก เคแลนก็แค่ใช้บารมีของตระกูลเราเพื่อทำให้กลุ่มพันธสัญญาเล็ก ๆ ที่เพิ่งสร้างขึ้นของเขามั่นคง ถึงเวลาที่ลูกต้องตื่นแล้ว ลูกสาวของแม่”ฉันหลับตาลง รับรู้ได้ว่าพิษหยดสุดท้ายค่อย ๆ จางหายไปเธอพูดถูก ฉันรอเขามาหนึ่งศตวรรษคำสัญญานับไม่ถ้วน ความล่าช้าไม่รู้จบสำหรับคนอื่น มันชัดเจนมาตลอด“หนูตกลงค่ะ”คำพูดนั้นนำมาซึ่งความโล่งใจอย่างที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อนแม่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ฉันจะรู้สึกถึงลมหายใจออกของเธอ “แม่

หลังจากวางสาย ฉันก็กลับไปยังห้องศิลปะของตัวเองโทรศัพท์ของฉันสั่นไม่หยุดฉันเปิดเครือข่ายภายในของกลุ่มพันธสัญญาที่ชื่อว่า “ไนท์สอาย” แล้วข้อความก็เด้งขึ้นรัว ๆโพสต์ที่ปักหมุดไว้บอกทุกอย่างแก่ฉันโพสต์โดย: ซิลเวีย_มนุษย์ รูปภาพนั้นแสดงให้เห็นเคแลนที่กำลังตั้งใจติดตั้งระบบป้องกันแสงแดดที่ล้ำสมัยในอพาร์ตเมนต์ มันไม่ใช่แค่ผ้าม่าน แต่เป็นระบบป้องกันขั้นสูงที่มีมูลค่าหลายแสนมีคำบรรยายภาพว่า “ขอบคุณท่านผู้สูงส่งของเราที่ใส่ใจขนาดนี้! มนุษย์ช่างโชคดีจริง ๆ ที่ได้รับการปกป้องแบบนี้~ น่าซาบซึ้งเหลือเกินที่ได้เห็นผู้นำของเราเอาใจใส่ถึงเพียงนี้!”ความคิดเห็นทะลุไปกว่าสามร้อยแล้ว“ว้าว ท่านใจดีกับมนุษย์ขนาดนี้เลยเหรอ?”“คุณผู้หญิงซิลเวียโชคดีจัง!”“ให้ตายสิ ระบบป้องกันนั่นดีกว่าที่บ้านของฉันอีก”“ท่านกำลังซ่อนสัตว์เลี้ยงตัวใหม่อยู่หรือเปล่า?”“ฉันว่า คุณผู้หญิงซิลเวียกำลังจะได้เข้าพิธีเปลี่ยนเป็นแวมไพร์แน่ ๆ! อีกไม่นานเธอก็จะกลายเป็นหนึ่งในพวกเรา!”“ยินดีด้วยนะ! เราควรเตรียมงานแต่งงานกันเลยไหม?”ทุกความคิดเห็นเหมือนมีดปักลงตรงกลางหัวใจของฉันฉันเลื่อนหน้าจอลงไปเรื่อย ๆรูปภาพเพิ่

มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เขาเคยกระวนกระวายเรื่องของฉันขนาดนี้?ห้าสิบปี? แปดสิบปี? หรืออาจจะนานกว่านั้นในความทรงจำของฉัน เราไม่เคยแยกจากกันเลยเรารู้จักกันดีกว่าใคร ๆ ในโลกฉันให้เขาทุกอย่าง ทุกอย่างของตระกูล โดยไม่คิดลังเลเลยเขามั่นใจเหลือเกินว่าเขาจะได้เป็นผู้นำกลุ่มพันธสัญญาคนต่อไป และฉันก็มั่นใจว่าฉันจะอยู่เคียงข้างเขา ฉันสร้างชีวิตทั้งชีวิตโดยมีเขาเป็นศูนย์กลางฉันจะไม่มีวันและไม่มีทางทิ้งเขาไปนั่นหมายความว่าเขาไม่มีปัญหาอะไรที่จะทำร้ายฉัน และไม่มีปัญหาที่จะเอาใจผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าฉันโทรศัพท์ของฉันสว่างวาบไม่หยุดคำพูดของเคแลนดังก้องอยู่ในหัวของฉัน ช่างหยิ่งยโสเหลือเกิน “โรซา คุณอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีผม” เขาพูดไว้ “ในโลกแห่งรัตติกาลนี้ มีเพียงผมที่ปกป้องคุณได้ มีเพียงผมที่ให้ในสิ่งที่คุณต้องการจริง ๆ ได้”น่าขันสิ้นดีฉันกดบล็อกเบอร์ของเขาอย่างสงบนิ่งรถแล่นไปตามถนนอย่างราบเรียบ ฉันเริ่มตัดเขาออกจากชีวิตอย่างแรกเลยคือโทเคนเลือดที่ผูกฉันกับเขาไว้แหวนเงินที่สลักชื่อของเขาสร้อยคอผลึกเลือดที่เก็บความทรงจำทั้งหมดของเราและชิ้นที่สำคัญที่สุด นั่นคือโทเคนแห่งคำสัญญาขอ

“เจ้าหญิงแห่งซิลเวอร์มูน” เสียงของเขาทุ้มต่ำ น่าดึงดูด แฝงด้วยความสง่างามอันเยือกเย็นแบบคลาสสิก “ยินดีต้อนรับสู่บัลลังก์ออบซิเดียน”เขาพยักหน้าเล็กน้อย เป็นการทักทายแบบราชาแม่กระซิบอยู่ข้างฉันอย่างตื่นเต้น “ผู้ชายอะไรสมบูรณ์แบบขนาดนี้!”“องค์ราชันเดเมียน” พ่อของฉันก้าวไปข้างหน้า “ขอบคุณที่ยอมรับการเป็นหนึ่งเดียวนี้”“เป็นเกียรติของผม” สายตาของเดเมียนไม่ละไปจากฉันเลย “การเชื่อมสัมพันธ์กับคฤหาสน์ซิลเวอร์มูน ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”สาวใช้ในชุดเครื่องแบบหรูหราเดินเข้ามา “ฝ่าบาท เชิญเสด็จตามดิฉันไปเปลี่ยนเป็นชุดพิธีการได้เลยเพคะ”ในห้องแต่งตัวบนยอดปราสาท ดีไซเนอร์เตรียมชุดที่งดงามตระการตาไว้ให้ฉันแล้วมันเป็นเดรสสีเงิน ราวกับทอจากน้ำของแสงจันทร์ ทุกส่วนของผ้าเปล่งประกายระยิบระยับเหมือนสายธารแห่งดวงดาว กระโปรงทิ้งตัวเป็นชั้น ๆ พลิ้วไหวเหมือนกับสายน้ำยามที่ฉันเคลื่อนไหวฉันยืนอยู่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนของตัวเองนี่คือภาพที่ฉันเคยฝันถึงนับครั้งไม่ถ้วนได้ใส่ชุดที่สวยที่สุด พร้อมที่จะผูกพันกับคนที่ฉันรักยกเว้นเพียงว่า... ชายในฝันคนนั้นไม่อยู่แล้วน้ำตารื้นขึ้นมาที่ดวงตา“ฝ่าบาท?

ฉันลบอีเมลของซิลเวียทิ้ง ฉันไม่เชื่อคำพูดสักคำมาเล่นบทเหยื่อเอาตอนนี้งั้นเหรอ? สายไปแล้วล่ะขณะที่ช่างแต่งหน้ากำลังจัดเครื่องประดับศีรษะให้เสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น“ฝ่าบาท มีของมาส่งถึงท่านพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านกล่าวอย่างนอบน้อม“ตอนนี้เนี่ยนะ?” ฉันขมวดคิ้ว “ใครจะส่งอะไรมาในวันพิธีผูกพันเลือดแบบนี้กัน?” พ่อบ้านยื่นกล่องกำมะหยี่สุดประณีตที่ผูกด้วยริบบิ้นสีแดงเลือดมาให้ฉันบนการ์ดมีเพียงสามคำ: ถึง เจ้าหญิงของผมมือของฉันสั่นเล็กน้อยชื่อนั้น เจ้าหญิงของผม ตลอดหนึ่งศตวรรษ มีเพียงเคแลนเท่านั้นที่เคยเรียกฉันแบบนั้น มันเป็นชื่อของเขาสำหรับฉัน“ฝ่าบาทเพคะ?” ช่างแต่งหน้าเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ให้ดิฉันเปิดเลยไหมเพคะ”ฉันสูดหายใจลึก แล้วแกะริบบิ้นออกภายในกล่อง มีดอกกุหลาบสติเจียนที่ไร้ที่ติเพียงดอกเดียวไม่ใช่ดอกไม้ธรรมดา มันคือดอกไม้ที่เป็นอมตะซึ่งถูกผนึกไว้ในคริสตัลใสดอกที่ 999ดอกสุดท้ายที่เขาเคยสัญญาไว้ด้านหลังของการ์ด เขียนด้วยลายมือเพียงบรรทัดเดียว“ผมขอโทษที่ผมมาช้า แต่คำสัญญาคือชั่วนิรันดร์—K”คำสัญญาที่มาช้านั้นทำลายความเข้มแข็งของฉันทันทีน้ำตาไหลลงมาเต็มหน้