เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี

ทันทีที่แม่รู้ว่าฉันตัดขาดกับเคแลนแล้ว เธอก็เริ่มจัดเตรียมให้เราเป็นหนึ่ง

ฉันเพิ่งพยุงร่างขึ้นมาจากสระฟื้นฟูในห้องนิรภัย พิษของดอกซิลเวอร์เบลล์ยังไหลวนอยู่ในกระแสเลือด ทุกอณูของผิวกายปวดระบมไปหมด

เสียงของแม่ก้องดังอยู่ในจิตใจของฉัน มันคือโทรจิตทางสายเลือด แผนสำหรับการผูกพันเลือดหลั่งไหลเข้ามาในจิตสำนึกของฉัน ทั้งสถานที่ รายชื่อแขก พิธีกรรม ทุกรายละเอียดสมบูรณ์แบบและฉับไว

“การเป็นหนึ่งเดียวกับบัลลังก์ออบซิเดียนถูกกำหนดแล้ว อีกสามวันจากนี้ ในคืนพระจันทร์สีเลือด” น้ำเสียงของเธอแน่วแน่ “โรซาลีลูกรัก คนที่อยากใช้ชีวิตชั่วนิรันดร์กับลูกจริง ๆ จะไม่ปล่อยให้ลูกรอเป็นศตวรรษหรอก เคแลนก็แค่ใช้บารมีของตระกูลเราเพื่อทำให้กลุ่มพันธสัญญาเล็ก ๆ ที่เพิ่งสร้างขึ้นของเขามั่นคง ถึงเวลาที่ลูกต้องตื่นแล้ว ลูกสาวของแม่”

ฉันหลับตาลง รับรู้ได้ว่าพิษหยดสุดท้ายค่อย ๆ จางหายไป

เธอพูดถูก ฉันรอเขามาหนึ่งศตวรรษ

คำสัญญานับไม่ถ้วน ความล่าช้าไม่รู้จบ

สำหรับคนอื่น มันชัดเจนมาตลอด

“หนูตกลงค่ะ”

คำพูดนั้นนำมาซึ่งความโล่งใจอย่างที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน

แม่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ฉันจะรู้สึกถึงลมหายใจออกของเธอ “แม่จะจัดการทุกอย่างเอง ลูกแค่ต้อง…”

“โรซาลี?”

เสียงที่คุ้นเคยดังแทรกความเงียบมาจากด้านหลังของฉัน

ฉันหมุนตัวกลับไป เคแลนปรากฏตัวขึ้นจากหมอกสีดำที่หมุนวน ดวงตาสีเลือดของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความระแวง

“คุณคุยกับใครอยู่?” เขาขมวดคิ้วพลางก้าวเข้ามาใกล้ “ผมได้ยินคำว่า ‘พิธีผูกพันเลือด’ ”

ฉันตัดการเชื่อมต่อกับแม่

“ไม่มีอะไรสำคัญหรอกค่ะ”

“อย่าโกหกผม” เคแลนคว้าข้อมือของฉัน สัมผัสของเขาเบา แต่แรงบีบแน่นราวกับเหล็ก

“อารมณ์ของคุณปั่นป่วนเหมือนพายุ ผมรู้สึกได้”

ฉันมองเขา มองใบหน้าที่ฉันจับจ้องมาตลอดหนึ่งศตวรรษ

สันจมูกโด่งคม ริมฝีปากบาง ดวงตาสีแดงส่องประกายใต้แสงจันทร์

แขนเย็นเฉียบของเขาโอบรอบเอวฉัน เขาพยายามแทรกเข้ามาในความคิดของฉัน ฉันปิดจิตใจลงอย่างแรง

เขาพยายามฝ่าฝืนเข้ามา แต่โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นพอดี

ค่ำคืนนี้ช่างเงียบเกินไปจนฉันได้ยินเสียงที่บอบบางและตื่นตระหนกของผู้หญิงอย่างชัดเจน

“เคแลนคะ ฉันเพิ่งออกจากออฟฟิศมา ฉันคิดว่าพวกกลุ่มคู่อริกำลังตามฉันอยู่! ฉันควรทำยังไงดีคะ? ฉันกลัวมาก ฉันขับวนอยู่ในลานจอดรถ แต่ก็หนีพวกมันไม่พ้น!”

สัญชาตญาณการปกป้องของเคแลนลุกโชน ดวงตาสีแดงของเขาวาบขึ้นมาด้วยความอันตราย

“อะไรนะ? คุณอยู่ที่ไหน? ไม่ต้องกลัว หาที่ปลอดภัยก่อน ฉันกำลังไป”

เขาวางสาย ลืมเรื่องพิธีผูกพันเลือดไปสนิท

“โรซา ฉันต้องไปแล้ว”

“ไปเถอะค่ะ” ฉันตัดบทอย่างเรียบเฉย “เธอต้องการคุณ”

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ เธอก็แค่…”

“เคแลน” ฉันสบตาเขา “ไปช่วยผู้ช่วยมนุษย์ของคุณเถอะ”

รูม่านตาของเขาหดลง

เขาทิ้งฉันไว้ตามลำพังอีกครั้ง ก่อนจะสลายเป็นหมอกดำแล้วหายไปในยามราตรี เพื่อไปช่วยชีวิตมนุษย์ของเขา

แต่เขากำลังลืมสิ่งสำคัญไปอย่างหนึ่ง ในโลกอันมืดมนแห่งสายเลือดและอำนาจนี้ ชื่อเก่าแก่ของตระกูลฉันคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาได้ครองบัลลังก์

หลังเขาจากไป ฉันติดต่อป้าเอลาร่า ผู้ดูแลกิจการของตระกูลเราในยุโรปเพื่อกล่าวลา

พ่อแม่ของฉันออกจากนิวยอร์กไปเมื่อหลายศตวรรษก่อนเพื่อยึดครองดินแดนใหม่ ส่วนฉันถูกฝากให้อยู่ในการดูแลของป้า

กลุ่มพันธสัญญาของเคแลนอยู่บ้านติดกัน นั่นคือจุดที่เราได้พบกัน

ต่อมา ป้าของฉันตามคู่ชีวิตไปยังวาติกัน พร้อมขายคฤหาสน์ในนิวยอร์ก ฉันไม่อยากรบกวนชีวิตใหม่ของเธอ จึงย้ายมาอยู่กับเคแลน

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะอยู่ที่นั่นนานถึงหนึ่งศตวรรษ

เมื่อป้าได้ยินว่าฉันกำลังจะแต่งงาน เธอก็อ้าปากค้าง

“ในที่สุด! ไอ้สารเลวเคแลนนั่นคิดได้เสียทีเหรอ? ป้าบอกหลานแล้ว! อยู่ด้วยกันมาตั้งศตวรรษ! บางครั้งก็ต้องกดดันผู้ชายบ้าง เพื่อให้เขาเห็นค่าในสิ่งที่เขามี…”

“ไม่ใช่เคแลนค่ะ” ฉันพูดเรียบ ๆ

ภาพของป้าชะงักไป

“ไม่ใช่เคแลน? แล้วใครกัน?”

“เดเมียน เจ้าแห่งบัลลังก์ออบซิเดียน นี่คือการรวมเป็นหนึ่งที่จัดเตรียมไว้แล้วค่ะ”

“แต่หลานกับเคแลน…”

“มันผ่านมาเป็นศตวรรษแล้วค่ะท่านป้าเอลาร่า” ฉันพูดแทรกด้วยเสียงไร้อารมณ์ “เขาไม่เคยเสนอการผูกพันเลือดที่แท้จริงให้หนูเลยสักครั้ง นั่นก็พอบอกได้แล้วว่าหนูมีค่าแค่ไหนในหัวใจเขา”

ความตกตะลึงของป้ากลายเป็นความโกรธ “ไอ้เนรคุณนั่น…”

“นี่คือสิ่งที่หนูเลือกค่ะ” ฉันพูด “หนูต้องการคู่ชีวิตชั่วนิรันดร์ ไม่ใช่คนฉวยโอกาสที่มองหนูเป็นบันไดสู่อำนาจ”

หลังจบสาย ฉันส่งข้อความถึงครอบครัว ขอให้ส่งงานศิลปะหายากให้ป้าเพื่อเป็นของขวัญอำลา

เมื่อยามราตรีเข้าปกคลุมเต็มที่ เสียงคำรามของรถหุ้มเกราะก็ทำลายความเงียบของคฤหาสน์

ฉันลากกระเป๋าเดินทางไปยังประตู นับถอยหลังสู่ชีวิตใหม่ของฉัน

เหลืออีกสามวัน

ฉันให้พ่อบ้านเปิดประตู และไม่เคยคาดคิดเลยว่า จะเห็นเคแลนยืนอยู่ตรงนั้นเมื่อประตูเปิดออก