Short
เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี

เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี

โดย:  พีชชี่จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
10บท
3.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ฉันกำลังจะเข้าพิธีผูกพันเลือดกับเจ้าแห่งแวมไพร์อีกตนหนึ่ง ทว่า เคแลน คู่ชีวิตนับศตวรรษของฉัน กลับไม่รู้เรื่องนี้เลย เขามัวแต่พัวพันกับซิลเวีย ผู้ช่วยมนุษย์คนใหม่ของเขา ทั้งคู่อยู่ในห้องทำงานของเคแลนตลอดทั้งคืน โดยอ้างว่าเป็น “การวิจัยเลือดสังเคราะห์” เขายังทำให้งานครบรอบหนึ่งศตวรรษของเรา กลายเป็นงานวันเกิดของเธอด้วยซ้ำ เคแลนมอบเค้กแบล็กฟอเรสต์ที่ประดับด้วยดอกซิลเวอร์เบลล์ให้เธอต่อหน้าผู้คน พวกเขาหัวเราะเฮฮาพลางป้ายครีมใส่กัน โดยลืมไปว่าดอกไม้เหล่านั้นเป็นพิษถึงตายสำหรับฉัน พลังของฉันแตกสลาย ความเจ็บปวดฉีกผ่านร่างจนเงามืดในตัวปะทุออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ องครักษ์ประจำตระกูลของฉันต้องลากร่างสั่นเทาของฉันออกไป และขณะที่ฉันฟื้นตัวอยู่ลำพังในห้องนิรภัยอันหนาวเหน็บและมืดมิด เคแลนยังคงอยู่ที่งานเลี้ยง ดื่มด่ำกับเสียงเชียร์ที่มอบให้เขาและซิลเวีย เลือดในกายฉันเย็นเป็นน้ำแข็ง ความรักและความหวังตลอดหนึ่งศตวรรษมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ในตอนนั้น ฉันตกลงตามที่ครอบครัวจัดไว้ให้โดยไม่ลังเล การเป็นหนึ่งเดียวกับเจ้าแห่งบัลลังก์ออบซิเดียน แวมไพร์ที่ว่ากันว่าเป็นพลังที่มีตัวตน

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

 午前二時過ぎ。

 私を捨てた父が、コンビニのレジの前に立っていた。

「栞、少し付き合え」

 自動ドアが閉じる。外の湿った夜気が途切れ、店内には揚げ物の油と、温めすぎたおでんの匂いだけが残った。

 夜勤の店員は私一人。レジ横のホットスナックケースが、じり、と小さく音を立てている。

 如月隆一。

 如月グループの代表で、かつて私が父と呼んでいた人。

 三年前、私を家から追い出した男だ。

 私はバーコードリーダーを静かに置いた。薄い手袋越しの指先が震えている。それが、何より腹立たしかった。

「……何の用ですか」

「少し、話がある」

「雑誌と公共料金でしたら、こちらで伺えます」

 自分でも、よくそんなことを言えたと思う。けれど、深夜二時のコンビニに突然現れて「話がある」と言う父親より、仕事のマニュアルの方がまだ信用できた。

 相変わらず、命令に近い言い方だった。

 この人は昔からそうだ。会社でも家でも、自分が口を開けば周りが従うと思っている。三年前、自分の手で私を切り捨てたあとでも、その立場だけはまだ残っているつもりらしい。

 笑ってしまいそうになった。

「もう如月家の人間じゃありません。そう言ったのは、あなたですよね」

 言ってから、自分の声が思ったより平らで安心した。笑顔が必要なら接客用を貼れる。でも、この人にまで無料提供するつもりはなかった。

 隆一の眉がかすかに動く。

 その表情を見た瞬間、忘れたはずの景色が、喉の奥までせり上がってきた。

 三年前。

 父は一人の少女を連れて帰ってきた。

 如月未央。

「この子が、本当の実の娘だ」

 その日から、家の空気は少しずつ変わった。

 両親は、表向きは今まで通りに接してくれた。けれど、食卓で私の話を聞く時間は短くなり、母の笑顔は薄くなり、父は私を見るたびに、何かを測るような目をした。

 未央だけは違った。

「お姉ちゃん」と無邪気に呼んで、私の服を真似し、同じ紅茶を選び、同じ本を読もうとした。

 私は、それを本気で慕われているのだと思った。

 血が繋がっていないと分かった途端に、失われていくものばかりだった。だから、妹ができたと思えばいい。そう自分に言い聞かせていた。

 けれど、あの日。

 未央は父の前に、大量の写真と一通の封筒を置いた。

「お姉ちゃん、こういう場所に出入りしてたの。ホストばかりいるような、下品なお店に。それだけじゃないわ。会社の資料まで、外の人に渡してたみたい」

 写真には、私に似た女の横顔が写っていた。

 封筒には、如月グループの内部資料らしきものが入っていた。

 どれも、身に覚えがない。

「違う。これは何? 未央、誰に頼まれたの」

 私は彼女の手首を掴んだ。

 問い詰めるつもりだった。痛めつけるつもりなんてなかった。

 それなのに未央は、待っていたようによろめき、テーブルの角へ額をぶつけて倒れ込んだ。

 床にうずくまった彼女は、涙に濡れた目で私を見上げた。

 ――お姉ちゃんに、押されたの。

 父は、私の言葉を聞かなかった。

 頬に熱い痛みが走る。

 ――出て行け。お前はもう、如月家の人間ではない。

 その夜、土砂降りの雨の中で、私は婚約者だった桐生司に何度も電話をかけた。

 信じてほしかった。

 せめて一言、話を聞くと言ってほしかった。

 ようやく繋がった電話の向こうで、司は言った。

 ――悪い、今は無理だ。病院で未央に付き添っている。

 それきりだった。

 家も、大学も、婚約者も、その夜に消えた。

 悪い噂はあっという間に広がった。私は大学に戻れなくなり、昼は会計事務の単発仕事を請け、夜はこうしてコンビニに立つようになった。

 一千以上の夜を、この下町でやり過ごした。

 信じられるものは少ない。

 通帳に残った数字と、自分で押したタイムカード。それだけは、私を裏切らなかった。

「栞」

 隆一の声で、現在に戻る。

 私はまっすぐ彼を見た。

「……今さら、何ですか」

 隆一は唇を引き結び、しばらく黙った。

 いつもの彼なら、私に沈黙など向けない。命じ、断じ、終わらせる。それだけだった。

 その男が、迷っている。

「……祖母が、危篤だ」

 息が詰まった。

「静江さんが……?」

 如月静江。

 如月家で唯一、私を本当に孫として抱きしめてくれた人だった。

 血が繋がっているかどうかを誰かが騒ぎ立てるより前から、静江さんだけは私の手を握り、「栞は栞でいい」と言ってくれた。

「もう長くないと医者に言われた。意識があるうちに、どうしてもお前に会いたがってる」

「どうして、あなたの言葉を信じなきゃいけないんですか」

 声が震えた。

 レジの下で拳を握る。まだこの人の言葉ひとつで乱される自分が、悔しかった。

 隆一は目を伏せた。膝の横で握られた拳が、かすかに震えている。

「本当だ」

 掠れた声だった。

 そして、信じられないことに、隆一はレジカウンターの前で頭を下げた。

「頼む。……病院へ来てくれ」

 かつて私を追い出した男の頭頂部が見えた。

 滑稽だと思えばよかった。

 ざまあみろと笑えばよかった。

 けれど、静江さんの名前を聞いた瞬間から、息の吸い方が分からなくなっていた。

 私は唇を噛んだ。

 如月家に戻るわけじゃない。

 父を許すわけでもない。

 ただ、あの人に会う。

 会わなければ、きっと一生後悔する。

「……行きます」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
10
บทที่ 1
ทันทีที่แม่รู้ว่าฉันตัดขาดกับเคแลนแล้ว เธอก็เริ่มจัดเตรียมให้เราเป็นหนึ่งฉันเพิ่งพยุงร่างขึ้นมาจากสระฟื้นฟูในห้องนิรภัย พิษของดอกซิลเวอร์เบลล์ยังไหลวนอยู่ในกระแสเลือด ทุกอณูของผิวกายปวดระบมไปหมดเสียงของแม่ก้องดังอยู่ในจิตใจของฉัน มันคือโทรจิตทางสายเลือด แผนสำหรับการผูกพันเลือดหลั่งไหลเข้ามาในจิตสำนึกของฉัน ทั้งสถานที่ รายชื่อแขก พิธีกรรม ทุกรายละเอียดสมบูรณ์แบบและฉับไว“การเป็นหนึ่งเดียวกับบัลลังก์ออบซิเดียนถูกกำหนดแล้ว อีกสามวันจากนี้ ในคืนพระจันทร์สีเลือด” น้ำเสียงของเธอแน่วแน่ “โรซาลีลูกรัก คนที่อยากใช้ชีวิตชั่วนิรันดร์กับลูกจริง ๆ จะไม่ปล่อยให้ลูกรอเป็นศตวรรษหรอก เคแลนก็แค่ใช้บารมีของตระกูลเราเพื่อทำให้กลุ่มพันธสัญญาเล็ก ๆ ที่เพิ่งสร้างขึ้นของเขามั่นคง ถึงเวลาที่ลูกต้องตื่นแล้ว ลูกสาวของแม่”ฉันหลับตาลง รับรู้ได้ว่าพิษหยดสุดท้ายค่อย ๆ จางหายไปเธอพูดถูก ฉันรอเขามาหนึ่งศตวรรษคำสัญญานับไม่ถ้วน ความล่าช้าไม่รู้จบสำหรับคนอื่น มันชัดเจนมาตลอด“หนูตกลงค่ะ”คำพูดนั้นนำมาซึ่งความโล่งใจอย่างที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อนแม่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ฉันจะรู้สึกถึงลมหายใจออกของเธอ “แม่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
เคแลนไม่ได้มาคนเดียว ซิลเวียอยู่กับเขาด้วยเด็กสาวมนุษย์ผู้บอบบางเอนตัวพิงแขนของเขา อย่างอ่อนแรง ราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อแต่สิ่งที่พวกเขาถืออยู่ต่างหากที่ทำให้ฉันสายตาพร่ามัว มันคือถุงช้อปปิ้งและกุญแจดอกหนึ่งกุญแจสีทองของอพาร์ตเมนต์หรูเปล่งประกายใต้แสงจันทร์ถุงเหล่านั้นเต็มไปด้วยของใช้ในบ้าน ฉันเห็นหมอน ผ้าห่ม และของใช้ส่วนตัวของมนุษย์พวกเขาดูเหมือนคู่รักที่กำลังย้ายเข้าบ้านหลังแรกและพิษจากดอกซิลเวอร์เบลล์ยังคงแผดเผาอยู่ในร่างของฉัน“โรซา?” เคแลนขมวดคิ้ว สายตาเขาจ้องไปที่กระเป๋าเดินทางด้านหลังฉัน “นั่นคุณจะไปไหน?”ฉันไม่ตอบกลิ่นฉุนจากน้ำหอมมนุษย์ราคาถูกของซิลเวียโชยออกมาจากตัวเขา มันหวานเลี่ยนจนทำให้ฉันคลื่นไส้“นี่มันหมายความว่ายังไง?”ภาพฉายเวทมนตร์ของป้าเอลาร่าระยิบระยับขึ้นเพื่อมาส่งฉัน ก่อนจะปรากฏตัวท่ามกลางการเผชิญหน้าพอดี ฉันตัดบทเธอก่อนที่เธอจะทันได้ถามอะไร“ท่านป้าเอลาร่าคะ ของขวัญจากท่านแม่มาถึงแล้วนะคะ อย่าปล่อยทิ้งไว้ในห้องสะสมเฉย ๆ เชิญชื่นชมได้ตามสบายนะคะ”ฉันไม่แม้แต่จะมองเคแลนเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับพยายามจะอธิบายจริง ๆ “โรซาลี อย่าเข้าใจผิดนะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
หลังจากวางสาย ฉันก็กลับไปยังห้องศิลปะของตัวเองโทรศัพท์ของฉันสั่นไม่หยุดฉันเปิดเครือข่ายภายในของกลุ่มพันธสัญญาที่ชื่อว่า “ไนท์สอาย” แล้วข้อความก็เด้งขึ้นรัว ๆโพสต์ที่ปักหมุดไว้บอกทุกอย่างแก่ฉันโพสต์โดย: ซิลเวีย_มนุษย์ รูปภาพนั้นแสดงให้เห็นเคแลนที่กำลังตั้งใจติดตั้งระบบป้องกันแสงแดดที่ล้ำสมัยในอพาร์ตเมนต์ มันไม่ใช่แค่ผ้าม่าน แต่เป็นระบบป้องกันขั้นสูงที่มีมูลค่าหลายแสนมีคำบรรยายภาพว่า “ขอบคุณท่านผู้สูงส่งของเราที่ใส่ใจขนาดนี้! มนุษย์ช่างโชคดีจริง ๆ ที่ได้รับการปกป้องแบบนี้~ น่าซาบซึ้งเหลือเกินที่ได้เห็นผู้นำของเราเอาใจใส่ถึงเพียงนี้!”ความคิดเห็นทะลุไปกว่าสามร้อยแล้ว“ว้าว ท่านใจดีกับมนุษย์ขนาดนี้เลยเหรอ?”“คุณผู้หญิงซิลเวียโชคดีจัง!”“ให้ตายสิ ระบบป้องกันนั่นดีกว่าที่บ้านของฉันอีก”“ท่านกำลังซ่อนสัตว์เลี้ยงตัวใหม่อยู่หรือเปล่า?”“ฉันว่า คุณผู้หญิงซิลเวียกำลังจะได้เข้าพิธีเปลี่ยนเป็นแวมไพร์แน่ ๆ! อีกไม่นานเธอก็จะกลายเป็นหนึ่งในพวกเรา!”“ยินดีด้วยนะ! เราควรเตรียมงานแต่งงานกันเลยไหม?”ทุกความคิดเห็นเหมือนมีดปักลงตรงกลางหัวใจของฉันฉันเลื่อนหน้าจอลงไปเรื่อย ๆรูปภาพเพิ่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
ฉันพยุงตัวขึ้นจากพื้น พลางปัดฝุ่นออกจากชุดนอนผ้าไหมเปลวไฟสาดแสงอุ่นลงบนใบหน้าของฉัน แต่เสียงของฉันกลับเย็นเฉียบ“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเปิดดูแล้วคิดว่าเห็นรอยเน่า ก็เลยเผาทิ้งไป”เมื่อเห็นท่าทางของฉัน ในที่สุดเขาก็รู้ตัวว่าเขาทำเกินไปเขาสูดหายใจเข้าลึก“คุณเป็นอะไรไหม? ผมขอโทษ ผมแค่... สติหลุดไปหน่อย เราสะสมกุหลาบใส่กล่องนั้นมาตลอดศตวรรษ เราจะเอาไปโชว์ให้ทั้งกลุ่มพันธสัญญาดูในพิธีผูกพันเลือดของเราไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมจู่ ๆ คุณถึงเผามันล่ะ?”“ถ้ามันเน่า คุณก็น่าจะรอผมก่อน หรือส่งข้อความหาผมก็ได้ ผมจะได้จัดการให้”ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มที่เคยสัญญาว่าจะปกป้องฉันไปชั่วนิรันดร์อีกต่อไปแล้วฉันแทบมองหน้าเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ“คุณไม่ได้กลับมานานแล้ว คงจะยุ่ง ฉันไม่อยากรบกวนคุณด้วยเรื่องเล็กน้อยแบบนี้หรอกค่ะ”“แล้วก็ เคแลน” ฉันพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบราวกับหลุมศพ “ทั้งหมดนั้นไม่เคยมีไว้สำหรับฉันเลย ตลอดหนึ่งศตวรรษ คุณตามหาสมบัติทุกอย่างที่เกี่ยวกับดอกกุหลาบทั่วโลก แต่ไม่เคยถามฉันเลยสักครั้ง…” ฉันหยุดพูด ปล่อยให้ความเงียบครอบงำ “ว่าจริง ๆ แล้วฉันชอบอะไร”รูม่านตาของเขาหดลง “คุณหมายความว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เขาเคยกระวนกระวายเรื่องของฉันขนาดนี้?ห้าสิบปี? แปดสิบปี? หรืออาจจะนานกว่านั้นในความทรงจำของฉัน เราไม่เคยแยกจากกันเลยเรารู้จักกันดีกว่าใคร ๆ ในโลกฉันให้เขาทุกอย่าง ทุกอย่างของตระกูล โดยไม่คิดลังเลเลยเขามั่นใจเหลือเกินว่าเขาจะได้เป็นผู้นำกลุ่มพันธสัญญาคนต่อไป และฉันก็มั่นใจว่าฉันจะอยู่เคียงข้างเขา ฉันสร้างชีวิตทั้งชีวิตโดยมีเขาเป็นศูนย์กลางฉันจะไม่มีวันและไม่มีทางทิ้งเขาไปนั่นหมายความว่าเขาไม่มีปัญหาอะไรที่จะทำร้ายฉัน และไม่มีปัญหาที่จะเอาใจผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าฉันโทรศัพท์ของฉันสว่างวาบไม่หยุดคำพูดของเคแลนดังก้องอยู่ในหัวของฉัน ช่างหยิ่งยโสเหลือเกิน “โรซา คุณอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีผม” เขาพูดไว้ “ในโลกแห่งรัตติกาลนี้ มีเพียงผมที่ปกป้องคุณได้ มีเพียงผมที่ให้ในสิ่งที่คุณต้องการจริง ๆ ได้”น่าขันสิ้นดีฉันกดบล็อกเบอร์ของเขาอย่างสงบนิ่งรถแล่นไปตามถนนอย่างราบเรียบ ฉันเริ่มตัดเขาออกจากชีวิตอย่างแรกเลยคือโทเคนเลือดที่ผูกฉันกับเขาไว้แหวนเงินที่สลักชื่อของเขาสร้อยคอผลึกเลือดที่เก็บความทรงจำทั้งหมดของเราและชิ้นที่สำคัญที่สุด นั่นคือโทเคนแห่งคำสัญญาขอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
“ท่านพ่อ ท่านแม่คะ หนูจะจัดการทุกอย่างเองค่ะ” ฉันเอ่ยพลางปาดน้ำตาและพยายามทำให้เสียงนิ่งที่สุด “การแต่งงานที่จัดไว้แล้วนี้... หนูจะไม่ต่อต้านค่ะ”พ่อกับแม่สบตากันด้วยความโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด“ดีมาก” พ่อพยักหน้า “พ่อรู้อยู่แล้วว่าลูกสาวของเราจะไม่ยอมโดนไอ้สวะนั่นหลอกไปตลอดกาลหรอก”“เล่าเรื่องของเคแลนให้หนูฟังทีค่ะ” ฉันร้องขอ “ทุกอย่างเลย”ประกายเย็นชาปรากฏขึ้นในตาของพ่อ “เพื่อให้ผู้นำกลุ่มพันธสัญญาคนใหม่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากผู้อาวุโส เขาต้องแต่งงานกับตระกูลเก่าแก่ มันเป็นธรรมเนียมที่มีมานานนับพันปีแล้ว”“มันเข้าหาลูกก็เพื่ออำนาจและฐานะของตระกูลเรา”“ถ้าไม่ใช่เพราะลูก” แม่เสริม เสียงของเธอแหลมคมด้วยความโกรธ “โครงการคริมสัน คราวน์ไม่มีวันได้ที่นั่งในสภาแห่งรัตติกาลหรอก ไอ้คนชั่วเนรคุณนั่นฉวยโอกาสจากความรักของลูก และใช้ทุกอย่างของครอบครัวเรามานานถึงหนึ่งศตวรรษ แล้วตอนนี้มันยังกล้าที่จะ...”กริ๊ง— กริ๊ง— กริ๊ง—เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นตัดบทแม่หมายเลขที่ไม่รู้จักฉันขมวดคิ้วแล้วรับสาย“โรซาลี”เสียงของเคแลนที่ดุดันด้วยความโกรธดังออกมาจากโทรศัพท์ ทุกคำดูเหมือนถูกเค
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
“เจ้าหญิงแห่งซิลเวอร์มูน” เสียงของเขาทุ้มต่ำ น่าดึงดูด แฝงด้วยความสง่างามอันเยือกเย็นแบบคลาสสิก “ยินดีต้อนรับสู่บัลลังก์ออบซิเดียน”เขาพยักหน้าเล็กน้อย เป็นการทักทายแบบราชาแม่กระซิบอยู่ข้างฉันอย่างตื่นเต้น “ผู้ชายอะไรสมบูรณ์แบบขนาดนี้!”“องค์ราชันเดเมียน” พ่อของฉันก้าวไปข้างหน้า “ขอบคุณที่ยอมรับการเป็นหนึ่งเดียวนี้”“เป็นเกียรติของผม” สายตาของเดเมียนไม่ละไปจากฉันเลย “การเชื่อมสัมพันธ์กับคฤหาสน์ซิลเวอร์มูน ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”สาวใช้ในชุดเครื่องแบบหรูหราเดินเข้ามา “ฝ่าบาท เชิญเสด็จตามดิฉันไปเปลี่ยนเป็นชุดพิธีการได้เลยเพคะ”ในห้องแต่งตัวบนยอดปราสาท ดีไซเนอร์เตรียมชุดที่งดงามตระการตาไว้ให้ฉันแล้วมันเป็นเดรสสีเงิน ราวกับทอจากน้ำของแสงจันทร์ ทุกส่วนของผ้าเปล่งประกายระยิบระยับเหมือนสายธารแห่งดวงดาว กระโปรงทิ้งตัวเป็นชั้น ๆ พลิ้วไหวเหมือนกับสายน้ำยามที่ฉันเคลื่อนไหวฉันยืนอยู่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนของตัวเองนี่คือภาพที่ฉันเคยฝันถึงนับครั้งไม่ถ้วนได้ใส่ชุดที่สวยที่สุด พร้อมที่จะผูกพันกับคนที่ฉันรักยกเว้นเพียงว่า... ชายในฝันคนนั้นไม่อยู่แล้วน้ำตารื้นขึ้นมาที่ดวงตา“ฝ่าบาท?
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
“อย่าให้ท่านพ่อได้ยินนะคะ” ฉันบอกแม่ “หนูจะไปรับสายในห้อง”เธอพยักหน้าและพาพ่อออกไปฉันปิดประตู แล้วรับสาย“โรซาลี!”เสียงคำรามของเคแลนแทบจะทำแก้วหูของฉันแตก“นี่คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำบ้าอะไรอยู่?! ไปวาดภาพเหมือนกับผู้ชายคนอื่นเนี่ยนะ? คุณเสียสติไปแล้วเหรอ?!”ฉันฟังความเกรี้ยวกราดของเขาอย่างเงียบ ๆ “เดเมียนนี่มันใคร? มันเป็นอะไรกับคุณ?” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความหวงก้าง “คุณกล้าทรยศผมงั้นเหรอ?!”“ทรยศ?” ฉันหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่บาดหูและเยาะเย้ย “คุณมีสิทธิ์อะไรมาใช้คำนั้น เคแลน?”“กลับมานี่เดี๋ยวนี้! ทันที!” เขาสั่ง “ผมห้ามคุณติดต่อกับผู้ชายคนอื่นเด็ดขาด!”“ห้ามฉันงั้นเหรอ?” ฉันสูดหายใจลึก เสียงของฉันเย็นเหมือนน้ำแข็ง “เคแลน หนึ่งศตวรรษของเรามันจบลงแล้ว สิ่งที่ฉันทำมันไม่ใช่เรื่องอะไรของคุณ”“หมายความว่าอะไรที่ว่าจบลงแล้ว? คุณพูดบ้าอะไรของคุณ?”“คุณทำให้โทเคนแห่งคำสัญญาของเราแปดเปื้อน คุณสลักตัวอักษรแรกของเธอลงบนตราของเรา” ฉันพูด คำแต่ละคำราวกับเศษน้ำแข็งที่ทิ่มแทง “ตามกฎโบราณ นั่นหมายความว่าหัวใจของคุณเป็นของคนอื่นไปแล้ว”ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ“นั่น... นั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
ฉันลบอีเมลของซิลเวียทิ้ง ฉันไม่เชื่อคำพูดสักคำมาเล่นบทเหยื่อเอาตอนนี้งั้นเหรอ? สายไปแล้วล่ะขณะที่ช่างแต่งหน้ากำลังจัดเครื่องประดับศีรษะให้เสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น“ฝ่าบาท มีของมาส่งถึงท่านพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านกล่าวอย่างนอบน้อม“ตอนนี้เนี่ยนะ?” ฉันขมวดคิ้ว “ใครจะส่งอะไรมาในวันพิธีผูกพันเลือดแบบนี้กัน?” พ่อบ้านยื่นกล่องกำมะหยี่สุดประณีตที่ผูกด้วยริบบิ้นสีแดงเลือดมาให้ฉันบนการ์ดมีเพียงสามคำ: ถึง เจ้าหญิงของผมมือของฉันสั่นเล็กน้อยชื่อนั้น เจ้าหญิงของผม ตลอดหนึ่งศตวรรษ มีเพียงเคแลนเท่านั้นที่เคยเรียกฉันแบบนั้น มันเป็นชื่อของเขาสำหรับฉัน“ฝ่าบาทเพคะ?” ช่างแต่งหน้าเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ให้ดิฉันเปิดเลยไหมเพคะ”ฉันสูดหายใจลึก แล้วแกะริบบิ้นออกภายในกล่อง มีดอกกุหลาบสติเจียนที่ไร้ที่ติเพียงดอกเดียวไม่ใช่ดอกไม้ธรรมดา มันคือดอกไม้ที่เป็นอมตะซึ่งถูกผนึกไว้ในคริสตัลใสดอกที่ 999ดอกสุดท้ายที่เขาเคยสัญญาไว้ด้านหลังของการ์ด เขียนด้วยลายมือเพียงบรรทัดเดียว“ผมขอโทษที่ผมมาช้า แต่คำสัญญาคือชั่วนิรันดร์—K”คำสัญญาที่มาช้านั้นทำลายความเข้มแข็งของฉันทันทีน้ำตาไหลลงมาเต็มหน้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
โบสถ์พระจันทร์สีเลือดสว่างไสวไปด้วยแสงบนแท่นบูชาโบราณ แก้วคริสตัลสองใบวางรออยู่สำหรับพิธีศักดิ์สิทธิ์ แสงของพระจันทร์สีเลือดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี สาดแสงสีแดงที่น่าขนลุกไปทั่วทุกสิ่ง“เจ้าหญิงโรซาลีแห่งคฤหาสน์ซิลเวอร์มูน องค์ราชันเดเมียนแห่งบัลลังก์ออบซิเดียน เชิญก้าวมาข้างหน้า” เสียงของมหาปุโรหิตทุ้มลึกและเคร่งขรึมทันใดนั้น ป้าเอลาร่าก็รีบเข้ามา เธอสวมชุดสีม่วงที่งดงาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความยินดี“หลานรักของป้า” เธอกระซิบพลางจูบหน้าผากฉัน “ขอให้หลานพบความสุขที่แท้จริงนะ”ฉันกับเดเมียนยืนเคียงข้างกันที่หน้าแท่นบูชา“ยื่นมือขวาของพวกท่านออกมา” มหาปุโรหิตกล่าวฉันยื่นมือออกไป ฝ่ามือของเดเมียนวางทับด้านหลังมือฉันมือของเขาเย็น แต่นิ่งสนิท“โดยการเป็นพยานของพระจันทร์สีเลือด โดยคำสาบานโบราณที่เรากล่าว…”มหาปุโรหิตเริ่มสวดถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์แห่งการผูกพันเลือดและในขณะที่เขากำลังจะกรีด“หยุด! ผมไม่อนุญาต!”เสียงคำรามเกรี้ยวกราดดังก้องมาจากประตูโบสถ์ทุกคนหันไปมองด้วยความตกตะลึงเคแลนเดินโซเซเข้ามา ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยแสงสีแดงที่บ้าคลั่งโครม! ตุ้บ!เขาชนองครักษ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status