LOGINShare
บทที่ 1
Latest chapter
เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี บทที่ 10
โบสถ์พระจันทร์สีเลือดสว่างไสวไปด้วยแสงบนแท่นบูชาโบราณ แก้วคริสตัลสองใบวางรออยู่สำหรับพิธีศักดิ์สิทธิ์ แสงของพระจันทร์สีเลือดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี สาดแสงสีแดงที่น่าขนลุกไปทั่วทุกสิ่ง“เจ้าหญิงโรซาลีแห่งคฤหาสน์ซิลเวอร์มูน องค์ราชันเดเมียนแห่งบัลลังก์ออบซิเดียน เชิญก้าวมาข้างหน้า” เสียงของมหาปุโรหิตทุ้มลึกและเคร่งขรึมทันใดนั้น ป้าเอลาร่าก็รีบเข้ามา เธอสวมชุดสีม่วงที่งดงาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความยินดี“หลานรักของป้า” เธอกระซิบพลางจูบหน้าผากฉัน “ขอให้หลานพบความสุขที่แท้จริงนะ”ฉันกับเดเมียนยืนเคียงข้างกันที่หน้าแท่นบูชา“ยื่นมือขวาของพวกท่านออกมา” มหาปุโรหิตกล่าวฉันยื่นมือออกไป ฝ่ามือของเดเมียนวางทับด้านหลังมือฉันมือของเขาเย็น แต่นิ่งสนิท“โดยการเป็นพยานของพระจันทร์สีเลือด โดยคำสาบานโบราณที่เรากล่าว…”มหาปุโรหิตเริ่มสวดถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์แห่งการผูกพันเลือดและในขณะที่เขากำลังจะกรีด“หยุด! ผมไม่อนุญาต!”เสียงคำรามเกรี้ยวกราดดังก้องมาจากประตูโบสถ์ทุกคนหันไปมองด้วยความตกตะลึงเคแลนเดินโซเซเข้ามา ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยแสงสีแดงที่บ้าคลั่งโครม! ตุ้บ!เขาชนองครักษ
เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี บทที่ 9
ฉันลบอีเมลของซิลเวียทิ้ง ฉันไม่เชื่อคำพูดสักคำมาเล่นบทเหยื่อเอาตอนนี้งั้นเหรอ? สายไปแล้วล่ะขณะที่ช่างแต่งหน้ากำลังจัดเครื่องประดับศีรษะให้เสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น“ฝ่าบาท มีของมาส่งถึงท่านพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านกล่าวอย่างนอบน้อม“ตอนนี้เนี่ยนะ?” ฉันขมวดคิ้ว “ใครจะส่งอะไรมาในวันพิธีผูกพันเลือดแบบนี้กัน?” พ่อบ้านยื่นกล่องกำมะหยี่สุดประณีตที่ผูกด้วยริบบิ้นสีแดงเลือดมาให้ฉันบนการ์ดมีเพียงสามคำ: ถึง เจ้าหญิงของผมมือของฉันสั่นเล็กน้อยชื่อนั้น เจ้าหญิงของผม ตลอดหนึ่งศตวรรษ มีเพียงเคแลนเท่านั้นที่เคยเรียกฉันแบบนั้น มันเป็นชื่อของเขาสำหรับฉัน“ฝ่าบาทเพคะ?” ช่างแต่งหน้าเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ให้ดิฉันเปิดเลยไหมเพคะ”ฉันสูดหายใจลึก แล้วแกะริบบิ้นออกภายในกล่อง มีดอกกุหลาบสติเจียนที่ไร้ที่ติเพียงดอกเดียวไม่ใช่ดอกไม้ธรรมดา มันคือดอกไม้ที่เป็นอมตะซึ่งถูกผนึกไว้ในคริสตัลใสดอกที่ 999ดอกสุดท้ายที่เขาเคยสัญญาไว้ด้านหลังของการ์ด เขียนด้วยลายมือเพียงบรรทัดเดียว“ผมขอโทษที่ผมมาช้า แต่คำสัญญาคือชั่วนิรันดร์—K”คำสัญญาที่มาช้านั้นทำลายความเข้มแข็งของฉันทันทีน้ำตาไหลลงมาเต็มหน้
เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี บทที่ 8
“อย่าให้ท่านพ่อได้ยินนะคะ” ฉันบอกแม่ “หนูจะไปรับสายในห้อง”เธอพยักหน้าและพาพ่อออกไปฉันปิดประตู แล้วรับสาย“โรซาลี!”เสียงคำรามของเคแลนแทบจะทำแก้วหูของฉันแตก“นี่คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำบ้าอะไรอยู่?! ไปวาดภาพเหมือนกับผู้ชายคนอื่นเนี่ยนะ? คุณเสียสติไปแล้วเหรอ?!”ฉันฟังความเกรี้ยวกราดของเขาอย่างเงียบ ๆ “เดเมียนนี่มันใคร? มันเป็นอะไรกับคุณ?” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความหวงก้าง “คุณกล้าทรยศผมงั้นเหรอ?!”“ทรยศ?” ฉันหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่บาดหูและเยาะเย้ย “คุณมีสิทธิ์อะไรมาใช้คำนั้น เคแลน?”“กลับมานี่เดี๋ยวนี้! ทันที!” เขาสั่ง “ผมห้ามคุณติดต่อกับผู้ชายคนอื่นเด็ดขาด!”“ห้ามฉันงั้นเหรอ?” ฉันสูดหายใจลึก เสียงของฉันเย็นเหมือนน้ำแข็ง “เคแลน หนึ่งศตวรรษของเรามันจบลงแล้ว สิ่งที่ฉันทำมันไม่ใช่เรื่องอะไรของคุณ”“หมายความว่าอะไรที่ว่าจบลงแล้ว? คุณพูดบ้าอะไรของคุณ?”“คุณทำให้โทเคนแห่งคำสัญญาของเราแปดเปื้อน คุณสลักตัวอักษรแรกของเธอลงบนตราของเรา” ฉันพูด คำแต่ละคำราวกับเศษน้ำแข็งที่ทิ่มแทง “ตามกฎโบราณ นั่นหมายความว่าหัวใจของคุณเป็นของคนอื่นไปแล้ว”ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ“นั่น... นั
เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี บทที่ 7
“เจ้าหญิงแห่งซิลเวอร์มูน” เสียงของเขาทุ้มต่ำ น่าดึงดูด แฝงด้วยความสง่างามอันเยือกเย็นแบบคลาสสิก “ยินดีต้อนรับสู่บัลลังก์ออบซิเดียน”เขาพยักหน้าเล็กน้อย เป็นการทักทายแบบราชาแม่กระซิบอยู่ข้างฉันอย่างตื่นเต้น “ผู้ชายอะไรสมบูรณ์แบบขนาดนี้!”“องค์ราชันเดเมียน” พ่อของฉันก้าวไปข้างหน้า “ขอบคุณที่ยอมรับการเป็นหนึ่งเดียวนี้”“เป็นเกียรติของผม” สายตาของเดเมียนไม่ละไปจากฉันเลย “การเชื่อมสัมพันธ์กับคฤหาสน์ซิลเวอร์มูน ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”สาวใช้ในชุดเครื่องแบบหรูหราเดินเข้ามา “ฝ่าบาท เชิญเสด็จตามดิฉันไปเปลี่ยนเป็นชุดพิธีการได้เลยเพคะ”ในห้องแต่งตัวบนยอดปราสาท ดีไซเนอร์เตรียมชุดที่งดงามตระการตาไว้ให้ฉันแล้วมันเป็นเดรสสีเงิน ราวกับทอจากน้ำของแสงจันทร์ ทุกส่วนของผ้าเปล่งประกายระยิบระยับเหมือนสายธารแห่งดวงดาว กระโปรงทิ้งตัวเป็นชั้น ๆ พลิ้วไหวเหมือนกับสายน้ำยามที่ฉันเคลื่อนไหวฉันยืนอยู่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนของตัวเองนี่คือภาพที่ฉันเคยฝันถึงนับครั้งไม่ถ้วนได้ใส่ชุดที่สวยที่สุด พร้อมที่จะผูกพันกับคนที่ฉันรักยกเว้นเพียงว่า... ชายในฝันคนนั้นไม่อยู่แล้วน้ำตารื้นขึ้นมาที่ดวงตา“ฝ่าบาท?
เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี บทที่ 6
“ท่านพ่อ ท่านแม่คะ หนูจะจัดการทุกอย่างเองค่ะ” ฉันเอ่ยพลางปาดน้ำตาและพยายามทำให้เสียงนิ่งที่สุด “การแต่งงานที่จัดไว้แล้วนี้... หนูจะไม่ต่อต้านค่ะ”พ่อกับแม่สบตากันด้วยความโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด“ดีมาก” พ่อพยักหน้า “พ่อรู้อยู่แล้วว่าลูกสาวของเราจะไม่ยอมโดนไอ้สวะนั่นหลอกไปตลอดกาลหรอก”“เล่าเรื่องของเคแลนให้หนูฟังทีค่ะ” ฉันร้องขอ “ทุกอย่างเลย”ประกายเย็นชาปรากฏขึ้นในตาของพ่อ “เพื่อให้ผู้นำกลุ่มพันธสัญญาคนใหม่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากผู้อาวุโส เขาต้องแต่งงานกับตระกูลเก่าแก่ มันเป็นธรรมเนียมที่มีมานานนับพันปีแล้ว”“มันเข้าหาลูกก็เพื่ออำนาจและฐานะของตระกูลเรา”“ถ้าไม่ใช่เพราะลูก” แม่เสริม เสียงของเธอแหลมคมด้วยความโกรธ “โครงการคริมสัน คราวน์ไม่มีวันได้ที่นั่งในสภาแห่งรัตติกาลหรอก ไอ้คนชั่วเนรคุณนั่นฉวยโอกาสจากความรักของลูก และใช้ทุกอย่างของครอบครัวเรามานานถึงหนึ่งศตวรรษ แล้วตอนนี้มันยังกล้าที่จะ...”กริ๊ง— กริ๊ง— กริ๊ง—เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นตัดบทแม่หมายเลขที่ไม่รู้จักฉันขมวดคิ้วแล้วรับสาย“โรซาลี”เสียงของเคแลนที่ดุดันด้วยความโกรธดังออกมาจากโทรศัพท์ ทุกคำดูเหมือนถูกเค
เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี บทที่ 5
มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เขาเคยกระวนกระวายเรื่องของฉันขนาดนี้?ห้าสิบปี? แปดสิบปี? หรืออาจจะนานกว่านั้นในความทรงจำของฉัน เราไม่เคยแยกจากกันเลยเรารู้จักกันดีกว่าใคร ๆ ในโลกฉันให้เขาทุกอย่าง ทุกอย่างของตระกูล โดยไม่คิดลังเลเลยเขามั่นใจเหลือเกินว่าเขาจะได้เป็นผู้นำกลุ่มพันธสัญญาคนต่อไป และฉันก็มั่นใจว่าฉันจะอยู่เคียงข้างเขา ฉันสร้างชีวิตทั้งชีวิตโดยมีเขาเป็นศูนย์กลางฉันจะไม่มีวันและไม่มีทางทิ้งเขาไปนั่นหมายความว่าเขาไม่มีปัญหาอะไรที่จะทำร้ายฉัน และไม่มีปัญหาที่จะเอาใจผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าฉันโทรศัพท์ของฉันสว่างวาบไม่หยุดคำพูดของเคแลนดังก้องอยู่ในหัวของฉัน ช่างหยิ่งยโสเหลือเกิน “โรซา คุณอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีผม” เขาพูดไว้ “ในโลกแห่งรัตติกาลนี้ มีเพียงผมที่ปกป้องคุณได้ มีเพียงผมที่ให้ในสิ่งที่คุณต้องการจริง ๆ ได้”น่าขันสิ้นดีฉันกดบล็อกเบอร์ของเขาอย่างสงบนิ่งรถแล่นไปตามถนนอย่างราบเรียบ ฉันเริ่มตัดเขาออกจากชีวิตอย่างแรกเลยคือโทเคนเลือดที่ผูกฉันกับเขาไว้แหวนเงินที่สลักชื่อของเขาสร้อยคอผลึกเลือดที่เก็บความทรงจำทั้งหมดของเราและชิ้นที่สำคัญที่สุด นั่นคือโทเคนแห่งคำสัญญาขอ
เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี บทที่ 4
ฉันพยุงตัวขึ้นจากพื้น พลางปัดฝุ่นออกจากชุดนอนผ้าไหมเปลวไฟสาดแสงอุ่นลงบนใบหน้าของฉัน แต่เสียงของฉันกลับเย็นเฉียบ“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเปิดดูแล้วคิดว่าเห็นรอยเน่า ก็เลยเผาทิ้งไป”เมื่อเห็นท่าทางของฉัน ในที่สุดเขาก็รู้ตัวว่าเขาทำเกินไปเขาสูดหายใจเข้าลึก“คุณเป็นอะไรไหม? ผมขอโทษ ผมแค่... สติหลุดไปหน
เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี บทที่ 3
หลังจากวางสาย ฉันก็กลับไปยังห้องศิลปะของตัวเองโทรศัพท์ของฉันสั่นไม่หยุดฉันเปิดเครือข่ายภายในของกลุ่มพันธสัญญาที่ชื่อว่า “ไนท์สอาย” แล้วข้อความก็เด้งขึ้นรัว ๆโพสต์ที่ปักหมุดไว้บอกทุกอย่างแก่ฉันโพสต์โดย: ซิลเวีย_มนุษย์ รูปภาพนั้นแสดงให้เห็นเคแลนที่กำลังตั้งใจติดตั้งระบบป้องกันแสงแดดที่ล้ำสมั
เมื่อรักร้อยปีของฉันกลายเป็นเถ้าธุลี บทที่ 2
เคแลนไม่ได้มาคนเดียว ซิลเวียอยู่กับเขาด้วยเด็กสาวมนุษย์ผู้บอบบางเอนตัวพิงแขนของเขา อย่างอ่อนแรง ราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อแต่สิ่งที่พวกเขาถืออยู่ต่างหากที่ทำให้ฉันสายตาพร่ามัว มันคือถุงช้อปปิ้งและกุญแจดอกหนึ่งกุญแจสีทองของอพาร์ตเมนต์หรูเปล่งประกายใต้แสงจันทร์ถุงเหล่านั้นเต็มไปด้วยของใช้ในบ้าน
