บทที่ 2

เคแลนไม่ได้มาคนเดียว ซิลเวียอยู่กับเขาด้วย

เด็กสาวมนุษย์ผู้บอบบางเอนตัวพิงแขนของเขา อย่างอ่อนแรง ราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

แต่สิ่งที่พวกเขาถืออยู่ต่างหากที่ทำให้ฉันสายตาพร่ามัว มันคือถุงช้อปปิ้งและกุญแจดอกหนึ่ง

กุญแจสีทองของอพาร์ตเมนต์หรูเปล่งประกายใต้แสงจันทร์

ถุงเหล่านั้นเต็มไปด้วยของใช้ในบ้าน ฉันเห็นหมอน ผ้าห่ม และของใช้ส่วนตัวของมนุษย์

พวกเขาดูเหมือนคู่รักที่กำลังย้ายเข้าบ้านหลังแรก

และพิษจากดอกซิลเวอร์เบลล์ยังคงแผดเผาอยู่ในร่างของฉัน

“โรซา?” เคแลนขมวดคิ้ว สายตาเขาจ้องไปที่กระเป๋าเดินทางด้านหลังฉัน “นั่นคุณจะไปไหน?”

ฉันไม่ตอบ

กลิ่นฉุนจากน้ำหอมมนุษย์ราคาถูกของซิลเวียโชยออกมาจากตัวเขา มันหวานเลี่ยนจนทำให้ฉันคลื่นไส้

“นี่มันหมายความว่ายังไง?”

ภาพฉายเวทมนตร์ของป้าเอลาร่าระยิบระยับขึ้นเพื่อมาส่งฉัน ก่อนจะปรากฏตัวท่ามกลางการเผชิญหน้าพอดี ฉันตัดบทเธอก่อนที่เธอจะทันได้ถามอะไร

“ท่านป้าเอลาร่าคะ ของขวัญจากท่านแม่มาถึงแล้วนะคะ อย่าปล่อยทิ้งไว้ในห้องสะสมเฉย ๆ เชิญชื่นชมได้ตามสบายนะคะ”

ฉันไม่แม้แต่จะมองเคแลนเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับพยายามจะอธิบายจริง ๆ

“โรซาลี อย่าเข้าใจผิดนะ ย่านที่ซิลเวียเคยอยู่มันไม่ปลอดภัย ฉันก็แค่หาที่ที่เหมาะสมกว่าให้เธอ ฉันไม่รู้เลยว่ามันจะอยู่ใกล้คฤหาสน์เก่าของป้าคุณขนาดนี้”

ฉันยังคงไม่มองเขา

“ท่านป้าเอลาร่าคะ รู้เรื่องที่ครอบครัวจัดการไว้แล้วใช่ไหมคะ?”

“แน่นอนสิจ๊ะ เจ้าแห่งบัลลังก์ออบซิเดียน ผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์และอำนาจมหาศาล” ป้าชำเลืองมองเคแลน “ดีกว่าพวกทรยศเนรคุณบางคนเป็นพันเท่า”

“เคแลนคะ…” ซิลเวียครางเสียงสั่น “ฉันเหนื่อยมากเลยค่ะ เราเข้าไปพักข้างในกันได้ไหมคะ?”

ทันทีที่เธอเอ่ยปาก ความสนใจของเคแลนก็หันกลับมาที่เธอ

“ได้สิ” เสียงของเขาอ่อนลงทันที “คืนนี้คุณเจอเรื่องหนักมามากแล้ว”

เขาช้อนตัวซิลเวียขึ้นสู่อ้อมแขน แล้วสั่งองครักษ์ “เปิดทาง!”

จากนั้นเขาก็หายวับไป และปรากฏตัวอีกครั้งในลิฟต์ส่วนตัวของคฤหาสน์พร้อมกับซิลเวีย

ฉันสังเกตว่าถุงของเขาไม่ได้มีแค่ของใช้ในบ้าน ยังมีอาหารพิเศษและชุดปฐมพยาบาลสำหรับมนุษย์

เขาเตรียมอาหารเสริมให้เธอด้วยซ้ำ

ช่างใส่ใจจริง ๆ

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิด ฉันก็รู้สึกราวกับเป็นอิสระ

“โรซาลี” เสียงของป้าเอลาร่าแฝงด้วยความเจ็บปวด “หลานจะไม่สู้เพื่อเขาจริง ๆ เหรอ?”

ฉันมองไฟลิฟต์ที่เลื่อนขึ้นไปทีละชั้น

“ป้าก็เห็นสิ่งที่เขาเลือกแล้วนี่คะ”

“แต่ตั้งศตวรรษเชียวนะที่อยู่ด้วยกันมา…”

“ความเงียบของเขาก็คือคำตอบที่หนูต้องการแล้วค่ะ” ฉันตัดบท “ถ้าเขาแคร์จริง เขาควรอยู่ตรงนี้เพื่ออธิบาย ไม่ใช่ขึ้นไปปลอบผู้ช่วยมนุษย์ของตัวเอง”

ป้าถอนหายใจ “บางทีหลานอาจจะพูดถูก เดเมียนผู้นี้... ป้าเคยได้ยินกิตติศัพท์อยู่บ้าง สายเลือดโบราณ พลังอำนาจมหาศาล”

“อย่างน้อยเขาก็คงไม่ปล่อยให้หนูต้องรอเป็นศตวรรษหรอกค่ะ”

คนขับรถหุ้มเกราะส่งสัญญาณว่าได้เวลาออกเดินทางแล้ว

ฉันลากกระเป๋าเดินทางไปที่รถ โดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย

เคแลนไม่ลงมาเลย แม้กระทั่งตอนที่รถเคลื่อนออกจากประตูคฤหาสน์

ฉันส่งข้อความหาเขาเพียงข้อความเดียวตามมารยาท

“ฉันจะไม่อยู่สักสองสามวัน ไม่ต้องรอนะ”

โทรศัพท์ของฉันสั่นแทบจะทันที

แต่มันไม่ใช่ข้อความตอบกลับจากเคแลน

มันเป็นรูปภาพเคแลนยืนอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่ตกแต่งอย่างสวยงาม กำลังปรับม่านกันรังสียูวีที่หน้าต่างด้วยตัวเอง

สีหน้าของเขาดูจดจ่อ ท่าทางอ่อนโยน ราวกับกำลังประกอบพิธีศักดิ์สิทธิ์

ฉันกำลังจะปิดโทรศัพท์อยู่แล้ว แต่ก็มีอีกข้อความส่งมาจากเธอ

“คุณผู้หญิงโรซาลีคะ ได้โปรดอย่าเข้าใจผิดเลยนะคะ! คุณเคแลนแค่ช่วยฉันเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ฉันก็แค่คนธรรมดา ไม่รู้จะจัดการเรื่องพวกนี้ด้วยตัวเองยังไง ฉันต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ ค่ะ…”

ความโกรธพลุ่งพล่านในอก ฉันนึกถึงการที่ต้องพลัดพรากจากพ่อแม่มาหลายศตวรรษ และเมื่อเพียงสองวันก่อน ฉันยังใช้เส้นสายของตระกูล เพื่อรับประกันว่าเคแลนจะได้รับการสนับสนุนจากผู้อาวุโส

แต่ตอนนี้ เคแลน ผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ที่อ้างว่ายุ่งเกินกว่าจะทำอะไร นอกจากนำพากลุ่มพันธสัญญาของเขาไปสู่ความรุ่งโรจน์ กลับมาปรับม่านให้ผู้ช่วยมนุษย์ของตัวเอง น่าขันสิ้นดี

และมนุษย์ก็ไม่ได้กลัวแสงแดดเสียหน่อย เว้นแต่เขาวางแผนจะอยู่ที่นั่นเอง

ก่อนที่ฉันจะได้คิดอะไรต่อ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เคแลนนั่นเอง

“โรซาลี วันนี้คุณเป็นบ้าอะไรของคุณ?” เสียงของเขาต่ำและดูไม่พอใจ “ซิลเวียเป็นแค่มนุษย์ที่บอบบาง มันผิดตรงไหนที่ผมจะหาที่ปลอดภัยให้เธออยู่? ทางกลุ่มพันธสัญญายังไม่ได้จัดหาที่พักถาวรให้เธอ ในฐานะผู้นำ ผมไม่ควรดูแลผู้ที่อ่อนแอหรือไง?”

“แล้วท่าทีในงานครบรอบนั่นอีกล่ะ? คุณเมินผม บอกว่าป่วยแล้วก็เดินออกไปเฉยเลย ผมยังไม่ได้สะสางเรื่องนั้นกับคุณเลยนะ! แล้วตอนนี้คุณจะมาอาละวาดอะไรอีก?”

ฉันได้ยินเสียงสะอื้นน่าเวทนาของซิลเวียอยู่เบื้องหลัง ในที่สุดฉันก็เข้าใจเกมของเธอ

มันคือการแสดงที่สมบูรณ์แบบ

ต่อหน้าเคแลน เธอคือเหยื่อผู้บริสุทธิ์และไร้ทางสู้ แต่ต่อหน้าฉัน เธอกลับเป็นผู้ยั่วยุอย่างจงใจ เธอเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง

ฉันสูดหายใจ มองเกมเล็ก ๆ ของเธอออก

แต่ฉันไม่สนใจจะปกป้องตัวเอง

“คุณพูดถูก เป็นความผิดของฉันเอง ฉันก็แค่ถามดู คุณยุ่งอยู่ ส่วนฉันก็ขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้รอหรอก”