บทที่ 4

ฉันพยุงตัวขึ้นจากพื้น พลางปัดฝุ่นออกจากชุดนอนผ้าไหม

เปลวไฟสาดแสงอุ่นลงบนใบหน้าของฉัน แต่เสียงของฉันกลับเย็นเฉียบ

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเปิดดูแล้วคิดว่าเห็นรอยเน่า ก็เลยเผาทิ้งไป”

เมื่อเห็นท่าทางของฉัน ในที่สุดเขาก็รู้ตัวว่าเขาทำเกินไป

เขาสูดหายใจเข้าลึก

“คุณเป็นอะไรไหม? ผมขอโทษ ผมแค่... สติหลุดไปหน่อย เราสะสมกุหลาบใส่กล่องนั้นมาตลอดศตวรรษ เราจะเอาไปโชว์ให้ทั้งกลุ่มพันธสัญญาดูในพิธีผูกพันเลือดของเราไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมจู่ ๆ คุณถึงเผามันล่ะ?”

“ถ้ามันเน่า คุณก็น่าจะรอผมก่อน หรือส่งข้อความหาผมก็ได้ ผมจะได้จัดการให้”

ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มที่เคยสัญญาว่าจะปกป้องฉันไปชั่วนิรันดร์อีกต่อไปแล้ว

ฉันแทบมองหน้าเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

“คุณไม่ได้กลับมานานแล้ว คงจะยุ่ง ฉันไม่อยากรบกวนคุณด้วยเรื่องเล็กน้อยแบบนี้หรอกค่ะ”

“แล้วก็ เคแลน” ฉันพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบราวกับหลุมศพ “ทั้งหมดนั้นไม่เคยมีไว้สำหรับฉันเลย ตลอดหนึ่งศตวรรษ คุณตามหาสมบัติทุกอย่างที่เกี่ยวกับดอกกุหลาบทั่วโลก แต่ไม่เคยถามฉันเลยสักครั้ง…” ฉันหยุดพูด ปล่อยให้ความเงียบครอบงำ “ว่าจริง ๆ แล้วฉันชอบอะไร”

รูม่านตาของเขาหดลง “คุณหมายความว่ายังไง?”

ฉันจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาและพูดทีละคำว่า “ฉัน เกลียด กุหลาบ สติเจียน”

เขายืนอยู่ข้างฉัน สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ความย้อนแย้งนั้นทำให้หายใจไม่ออก

เขาเล่นบทคนรักที่แสนทุ่มเท ทว่าเขากลับไม่รู้แม้แต่ดอกไม้โปรดของผู้หญิงที่อยู่ด้วยกันมาหนึ่งศตวรรษ แต่เขารู้ทุกความชอบของผู้ช่วยมนุษย์ที่เพิ่งเจอกันเมื่อไม่กี่เดือนก่อน

ฉันหันหลังจะจากไป เขาคิดว่าฉันแค่กำลังงอแง จากนั้นเขาก็คว้าแขนฉัน แล้วดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด

ความเย็นจากร่างกายของเขาโอบล้อมฉันจนทำให้ฉันขนลุก

เขาไม่ปล่อยฉัน ตรงกันข้าม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“พลังของคุณยังไม่กลับมาใช่ไหม? ผมขอโทษ ผมยอมรับว่าช่วงนี้ผมยุ่งมาก และผมก็ละเลยคุณไป เดี๋ยวให้ผมผ่านพ้นช่วงสองสามวันนี้ไปก่อน ผมจะพาคุณไปเลือกของขวัญชิ้นใหม่ที่คุณชอบจริง ๆ เอาแบบนั้นไหม? ผมจะซื้อให้คุณสองเท่าเลย!”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน คำพูดเหล่านี้ก็คงทำให้ฉันอภัยให้เขาในทันที

แต่หลังจากถูกทรมานจนแทบตายด้วยดอกซิลเวอร์เบลล์ ฉันก็ไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีก

เขาลืมพิษที่ร้ายแรงสำหรับฉันเพียงเพื่อผู้หญิงอีกคน ฉันไม่อาจโกหกตัวเองเกี่ยวกับความรักนี้ได้อีกต่อไป

เมื่อเขาสงบลง ฉันก็แกะแขนของเขาออกจากตัวของฉันอย่างแน่วแน่

“ไม่ต้องขอโทษฉันหรอกค่ะ ถ้าคุณรู้สึกผิดจริง ก็ชดเชยให้ฉันด้วยงานครบรอบหนึ่งศตวรรษอย่างสมเกียรติก็แล้วกัน”

งานครบรอบหนึ่งศตวรรษของฉันถูกมองข้ามไปเพราะเขายุ่งกับการสร้างกลุ่มพันธสัญญาของเขา

แต่ฉันกำลังจะจากไปในอีกสองวัน ฉันอยากได้งานฉลองกับเขาสักครั้ง

คำขอของฉันมันเรียบง่ายเสียจนดูเหมือนจะทำให้เขากังวล

ความไม่สบายใจวาบหนึ่งพาดผ่านใบหน้าของเขา

เขาพยักหน้า อ้าปากจะถามอะไรบางอย่าง แต่โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เขาเหลือบมองชื่อสาย แล้วพูดอย่างรีบร้อน

“การประชุมของผู้อาวุโสถูกเลื่อนให้เร็วขึ้น ผมต้องกลับไปแล้ว พอเราจัดการเรื่องการกระจายเลือดสังเคราะห์เสร็จ และได้รับการสนับสนุนจากตระกูลของคุณ โครงการ ‘คริมสัน คราวน์’ ของผมก็จะมั่นคง คืนนี้ไม่ต้องรอผมนะ ผมสัญญาว่าจะชดเชยให้คุณ”

คำพูดเหล่านั้นผุดออกจากปากของเขาในขณะที่เขาถอยหลังไปแล้ว

ยังไม่ทันจบประโยค เขาก็สลายกลายเป็นหมอกแล้วหายออกไปทางประตู

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ฟังเสียงเรียกเข้าเฉพาะตัวที่ค่อย ๆ จางหายไปในความมืด

มันคือเสียงเรียกเข้าของซิลเวีย ฉันรู้ดี

แต่ฉันไม่ได้ต่อว่าเขาเรื่องนั้น

คืนถัดมา ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ถูกตกแต่งอย่างฉูดฉาดตา

ซิลเวียปรากฏตัวในฐานะ “ผู้ช่วยจัดงาน”

เธอสั่งให้คนรับใช้ติดของตกแต่งราคาถูก

ดอกไม้พลาสติก ริบบิ้นเชย ๆ และลูกโป่งที่ดูราคาถูก

“คุณผู้หญิงโรซาลีคะ คิดยังไงกับการตกแต่งบ้างคะ?” เธอถามพร้อมรอยยิ้มหวาน “ฉันเลือกสีที่น่าหลงใหลที่สุดเพื่อให้คู่ควรกับความรักหนึ่งศตวรรษระหว่างคุณกับคุณเคแลนเลยนะคะ”

ฉันมองดูละครสัตว์ตรงหน้า และไม่รู้สึกอะไรเลย

“ก็ดูเป็นสไตล์ของเธอดีนะ”

เมื่อราตรีมาถึง สิ่งที่เรียกว่า “งานฉลองครบรอบหนึ่งศตวรรษ” ก็เริ่มขึ้น

มีสมาชิกกลุ่มพันธสัญญาเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มาร่วมงาน ส่วนใหญ่ต่างก็กระซิบกระซาบกันเอง

ฉันรู้ว่าพวกเขาคุยกันเรื่องอะไร

“ท่านเคแลนมาถึงแล้ว!”

ในที่สุดเคแลนก็ปรากฏตัวในชุดสูททางการสีดำ

เขาเดินมาหาฉัน ก่อนจะยื่นมือมาจับมือฉัน

ฉันสังเกตเห็นซิลเวียยืนอยู่ในฝูงชน มีสร้อยคอเส้นหนึ่งอยู่ที่คอของเธอ

สร้อยคอมูนสโตน

สร้อยคอมูนสโตนซึ่งเป็นมรดกตกทอดของตระกูลฉัน

ฉันทำมันหายไปเมื่อสามเดือนก่อน และฉันก็หาหมดทุกที่แล้ว

ที่แท้ก็อยู่กับเธอนี่เอง

“คุณผู้หญิงโรซาลีคะ” ซิลเวียเอ่ย พลางเดินเข้ามาเมื่อเห็นฉันจ้องมอง “พอใจกับงานนี้ไหมคะ? ฉันตั้งใจทำมากเลยนะคะ”

เธอเล่นสร้อยมูนสโตนที่คอ รอยยิ้มของเธอช่างหวานและท้าทาย

“สวยดีนะ” ฉันพูดในขณะที่สายตาเย็นชา “ของปลอม ๆ มักจะโดดเด่นที่สุดอยู่แล้วแหละ”

คำพูดของฉันยังไม่ทันจบ ซิลเวียก็คว้าที่เปิดจดหมายสีเงินจากโต๊ะข้าง ๆ ขึ้นมา

“ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบฉัน!” เธอร้องไห้ “แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ!”

วินาทีถัดมา เธอปักคมมีดลงบนแขนตัวเอง

“อ๊าก!”

เลือดพุ่งออกมาจากแผล เธอล้มลงกับพื้นพลางร้องสะอื้น

“ซิลเวีย!”

เคแลนปรากฏตัวขึ้นทันที พลังของเขากระแทกใส่ฉันจนฉันถอยหลังไปหลายก้าว

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ?!” เขาตะคอก ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟสีแดงในขณะที่เขากำลังบังเธอไว้ “เธอเป็นแค่มนุษย์บอบบาง! ทำไมคุณถึงไปทำร้ายเธอ?!”

เขาอุ้มซิลเวียที่ตัวสั่นเทาขึ้นมาในอ้อมแขน แล้วหายไปในความมืด โดยไม่หันกลับมามองฉันแม้แต่นิดเดียว

แขกในห้องโถงต่างมองหน้ากันอย่างกระอักกระอ่วน แล้วก็เริ่มออกไป

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฉันก็เหลืออยู่ในห้องโถงอันกว้างใหญ่และว่างเปล่าเพียงคนเดียว

ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังตลอดทั้งคืน

รุ่งเช้า คนรับใช้นำเค้กวันเกิดมาให้ฉัน

แบล็กฟอเรสต์ พร้อมเทียนสีขาวหนึ่งเล่ม

ฉันรินเลือดที่บ่มไว้ใส่แก้ว แล้วชูมันขึ้น

“แด่หนึ่งศตวรรษของเรา”

ฉันดื่มจนหมดแก้ว แล้วก็เป่าเทียน

การนับถอยหลังของฉันได้สิ้นสุดลงแล้ว

ฉันลากกระเป๋าเดินทางออกจากประตูคฤหาสน์

ขณะนั่งอยู่ในรถส่วนตัวระหว่างทางไปสนามบิน ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความสุดท้ายถึงเคแลน

“หนึ่งศตวรรษของเราจบลงแล้ว”

เพียงประโยคเดียว ฉันก็ได้บอกลาชีวิตวัยเยาว์หนึ่งร้อยปีของฉัน และความยึดติดในตัวเคแลน

เสียงเครื่องบินดังกระหึ่มขณะบินขึ้น โทรศัพท์ของฉันแทบระเบิดจากสายโทรเข้าอย่างบ้าคลั่งของเขา