All Chapters of ฮูหยินไร้ทำเนียบ: Chapter 11 - Chapter 20

“เล่อเล่อข้าจะออกไปดูว่าอาซานมาหรือยัง เจ้าอยู่ที่นี่ดูแลท่านป้าชุยของเจ้าด้วย”“ได้เจ้าค่ะ” นางขยับไปนั่งกับชุยฮูหยิน จากนั้นนึกขึ้นได้ว่ามีหมั่นโถวมาด้วย “มีใครยังไม่ได้กินมื้อเช้าหรือไม่เจ้าคะ ข้ามีหมั่นโถว”“ข้าเองก็มี”“ข้ามีผิงกั่ว”“ข้ามี...ไก่ย่าง เพิ่งสุกเลยกะจะกินให้อร่อย นึกไม่ถึงจะเกิดเรื่อง”มีเสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ จากนั้นทุกคนก็ยิ้มให้กัน นำของกินมารวมกัน “ไม่รู้ว่าต้องซ่อนตัวนานแค่ไหน พวกเราหิวมากๆ ค่อยกินก็แล้วกัน”“หมั่นโถวนี่กินได้เจ้าค่ะ ยังร้อน กินรองท้องสักหน่อย” แล้วหญิงสาวก็แจกหมั่นโถวจนเหลือสองลูก นางเก็บเอาไว้เผื่อว่าอาซานกลับมาจะหิวเด็กสองคนบ่นว่าปวดท้อง มารดาของพวกเขากระซิบถามกันไปมา “เช่นนั้นข้าจะพาเขาออกไปหน้าถ้ำ ปลดทุกข์แล้วจะรีบกลบมา”“เจ้าระวังด้วยอย่าส่งเสียง”“เจ้าค่ะ”ด้านนอกมีเสียงลมพัดหวีดหวิว พายุหิมะไม่มีท่าทางจะสงบลง ท่านลุงชุยที่ออกไปตามอาซานเองก็ยังไม่กลับ ซูเหยียนเล่อเริ่มรู้สึกร้อนใจ นางลุกขึ้นเดินออกไปหน้าถ้ำ มองเห็นสองแม่ลูกกำลังวิ่งกลับเข้ามา “วกมันมาแล้ว!!!”เพิ่งพูดจบเงาร่างสูงใหญ่ที่สวมชุดขนสัตว์ก็โผล่เข้ามา รอยยิ้มน่ากลัวกับเสียงพู

ตอนใกล้จะถึงประตูเมืองกลุ่มทหารควบม้าสวนทางตรงไปยังหมู่บ้าน ชาวบ้านหลายคนเห็นก็ร้องไห้ออกมา ความกังวลถูกปลดปล่อย ความกลัวในที่สุดก็ได้รับการบรรเทา แม้ไม่รู้เลยว่าจะทันการณ์หรือไม่ อย่างน้อยความหวังก็เริ่มมองเห็นแล้วจวนว่าการถูกเปิดเป็นที่อยู่ให้ชาวบ้านที่อพยพ ไม่ใช่เพียงคนของหมู่บ้านเฉิงอิน แต่ยังมีอีกสองสามหมู่บ้านที่ทยอยกันเดินทางมา ทหารสองสามกลุ่มถูกส่งออกไปเรื่อยๆ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีใครได้กลับมาท่านเจ้าเมืองสั่งให้เปิดโรงครัว คนที่มีแรงก็ไปช่วยหุงหาอาหารแจกจ่าย หญิงสาวได้ยินมาว่าเจ้าเมืองได้ส่งข่าวการศึกไปยังเมืองหลวงแล้ว แถมยังให้ม้าเร็วไปที่ป้อมชายแดน แจ้งข่าวกับแม่ทัพรักษาการให้รับรู้ ทว่าข่าวที่ส่งออกไปอย่างไรก็ต้องรอกว่าห้าวันจึงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นพลบค่ำของวันนั้น...เสียงตะโกนดังขึ้น “กลับมาแล้ว! คนของหมู่บ้านเฉิงอินกลับมาแล้ว พวกเขา...เหลือไม่กี่คน”ซูเหยียนเล่อลุกพรวดเดินไปที่ประตูขอจวนว่าการ ท่านลุงชุยถูกแบกกลับมา เขาบาดเจ็บเลือดท่วม อาซานที่แบกเขากลับมาแม้ยังเดินได้แต่ก็โชกเลือดเต็มไปด้วยบาดแผล มองผ่านๆ ไม่เห็นบาดแผลที่ร้ายแรง“ข้ากลับมาแล้ว” เขาเห็นนางก็ยิ้มวางท

ความอบอุ่นขุมหนึ่งอยู่ๆ ก็โอบล้อมเช้ามา ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ หรือว่านางได้ผ่านพ้นช่วงเวลานั้นมา อาจเป็นได้ว่าบางทีนางตายไปแล้ว หาไม่สายน้ำเย็นเยียบนี้จะอบอุ่นได้อย่างไรกัน...ซูเหยียนเล่อเบียดตัวเข้าหาความอบอุ่น ไขว่คว้าสองมือกกกอดเจ้าความอบอุ่นสายนั้นเอาไว้แน่น ปากพึมพำเสียงเบา “...อยู่นิ่งๆ สิ” แล้วนางก็หลับไปอีกครั้ง หรือจริงๆ ก็สงสัยอยู่ว่าคนเรานั้นสามารถตายได้กี่ครั้งกันข้างหู...ได้ยินเสียงถอนหายใจราวกับคนที่จนใจ นางยังสงสัยว่านั่นอาจจะเป็นอาซาน “ดีจัง...อย่างน้อยข้าก็ไม่ได้เหงา อาซานนั่นเจ้าใช่หรือไม่” นางพึมพำส่งเสียงถามเขาแต่ไม่ได้รับคำตอบมันนานมาก...เหมือนหลับไปนานจนร่างกายแทบไร้ความรู้สึก แต่ก็เหมือนว่าจะผ่านไปครู่หนึ่งชั่วอึดใจ หญิงสาวลืมตาขึ้นพร้อมกับจมูกที่สูดความเย็นของหิมะเยือกแข็ง ความอบอุ่นยังคงโอบล้อม ร่างกายที่เสียดแทงทุกอณูรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมมาก...ทันทีที่ลืมตาก็มองเห็นแผงอกหนั่นแน่นเปลือยเปล่า ด้านหลังถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุม รู้สึกได้ถึงท่อนแขนที่ยังคงกอดรัด...ไม่เพียงแค่ท่อนแขนแต่เบื้องล่างนางยังรู้สึกถึงต้นขา...เปลือยเปล่า!? เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของแ

หญิงสาวนั่งลงร้องไห้เงียบๆ ข้างๆ มีอาซานที่เดินเข้ามาปลอบ “ข้า...ไปหาหม้อมาต้มน้ำ ท่านอยากแช่น้ำร้อนมิใช่หรือ”นางพยักหน้า “ข้า...ไปเก็บกวาดห้อง นอนข้างนอกไม่ได้หนาวเกินไป คืนนี้ก็ค้างที่นี่เถิด รุ่งเช้าค่อยว่ากันอีกทีว่าเราจะทำอย่างไร”“ได้” เขาพูดจบก็ลุกขึ้นเดินไปรอบๆ ข้ามไปบ้านหลังข้างๆ นำหม้อกลับมาใบหนึ่ง เริ่มก่อไฟต้มน้ำ...ซูเหยียนเล่อเดินไปที่ห้องนอน นางมองหน้าต่างที่เปิดอ้าจากนั้นก็เดินออกมาแล้วมองหาอะไรมาเริ่มขุด... กล่องไม้ที่นางซ่อนเงินยังอยู่ เช่นกันกับช่องลับที่ขาเตียงนอน ในนั้นมีกระดาษเคลือบกันน้ำที่นางใช้ห่อ...หนังสือหย่าและโฉนดที่ดินห้องนอนยังพอนอนได้โดยไม่ต้องทนหนาว เสื้อผ้ายังพอเปลี่ยนได้หลายชุด นางเก็บรวบรวมจากนั้นก็ได้ยินเสียงเรียก ...น้ำร้อนพร้อมแล้ว“ท่านอาบน้ำข้าจะไปดูว่ามีของกินหรือไม่”“อืม” นางพยักหน้าจากนั้นเดินหายเข้าไปในฉากกั้น ตอนอาบน้ำก็ร้องไห้ออกมาเงียบๆ คิดถึงชาวบ้าน เป็นห่วงท่านลุงและท่านป้าชุย คิดถึงวันวานที่หมู่บ้านเคยสงบสุข เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะมื้อเย็นวันนี้มีเพียงมันเผา ทว่ากลับเป็นมื้อที่ได้อิ่มท้องที่สุด นับตั้งแต่ทั้งสองตกลงไปใ

“ได้ ข้ารอท่านกลับมา”นางจะห้ามเขาได้อย่างไร ลึกๆ ก็พอจะเข้าใจว่าในความทรงจำที่เขาทำหายไปนั้น ส่วนลึกของเขาเรียกร้องให้ออกไปต่อสู้ ออกไปเพื่อค้นหาตัวตนของตัวเอง ครั้งก่อนเขาไม่ไปเพราะมีนาง นางยังไม่ปลอดภัย ตอนนี้นางปลอดภัยแล้วเขาจึงไม่อาจนั่งเฉยอยู่ที่นี่มองอาซานเดินเข้าไปรวมตัวกับทหาร นางขอบตาร้อนผ่าว ถามว่ากลัวหรือไม่...กลัวสิ กลัวมาก แต่...นางจะกล้าห้ามเขาได้อย่างไร คนที่นี่ล้วนต้องลุกขึ้นสู้ทั้งนั้น หากไม่สู้ก็ทำได้เพียงรอความตาย...เสียงกลอง...ดังกึกก้อง เสียงโห่ร้องของเหล่าทหารหาญที่กำลังประจัญบานกับข้าศึก ชาวบ้านนั่งกอดกันตัวสั่นเพราะอกสั่นขวัญแขวน ความกลัวครอบงำ ความหวาดหวั่นอบอวลไปทั่วซูเหยียนเล่อกุมมือท่านป้าชุย ด้านหนึ่งลุงชุยกำลังเดินเข้ามากระซิบบอก “อย่าเสียงดัง...เราต้องรีบออกไป ด้านนอกมีรถม้ารออยู่ อาซานฝากนายทหารคนหนึ่งพาพวกเราออกไปจากที่นี่ ป้อมนี้จะถูกตีแตกแล้ว เราต้องรีบไป”“แต่...”“อีกไม่นานจะมีคนมาแจ้ง ถึงตอนนั้นจะวุ่นวายมาก นายทหารคนนี้อาซานเคยช่วยชีวิตเอาไว้ เขา...แขนขาด ตอนนี้อาซานฝากให้เขาพาพวกเราไปที่ปลอดภัย เขาจะไปเจอเราที่เมืองหลวง”หัวใจของซูเหยียนเล่อห