All Chapters of ฮูหยินไร้ทำเนียบ: Chapter 21 - Chapter 30

!!! โลกของนางคล้ายถล่มซ้ำสอง แท้ที่จริงแล้วสามีที่ยื่นใบหย่าให้ซูเหยียนเล่อ ขับไล่นางไปไกลจากเมืองหลวง ...ก็คือบุรุษที่นางเพิ่งมีลูกกับเขา ก็คืออาซานชายหนุ่มที่นาง...พลั้งเผลอมีใจให้โดยไม่รู้ฐานะ ไม่ชัดเจนตัวตนนาง...เงยหน้าระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ทว่าเสียงหัวเราะนั้นกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ความหดหู่ ความสิ้นหวังอย่างแท้จริงท่านลุง ท่านป้าชุย ท่านน้าทั้งสองมองนางด้วยสายตาเป็นกังวล หัวเราะจนพอแล้วนางจึงสูดหายใจเข้าลึก“พวกเรา...กลับหมู่บ้านเฉิงอินกันดีหรือไม่เจ้าคะ กลับบ้าน”“กลับบ้าน?”“นั่นสิ ได้ยินมาว่าที่นั่นกลับมาเงียบสงบแล้ว แม่ทัพเผิงกล่าวว่าแคว้นเยวี่ยยังยึดครองภูเขาลึกเข้าไปในเผ่าโยวโจวอีกสองลูก บ้านของเราก็ไม่ต้องกลัวว่าจะใกล้ชายแดนอีกต่อไปแล้ว”“แต่ว่า...” ท่านป้าชุยมองนางซูเหยียนเล่อยิ้ม “เขาไม่ใช่อาซานของเรา ไม่ใช่อาซานของข้า คนอย่างแม่ทัพเซี่ยจะยอมรับหญิงสาวชาวบ้าน จะยอมรับลูกในครรภ์ของข้าได้อย่างไร ข้าไม่อยากให้เขาเติบโตมาโดยถูกคนในตระกูลสูงศักดิ์ดูแคลนและรังแก พวกเราไปจากที่นี่กันเถิดเจ้าค่ะ”นึกไม่ถึง...เช้าวันถัดมานางออกไปขายหมั่นโถวตามปกติ พี่หวัง...นายทหารที่พา

“ท่านแม่ทัพถามถึงหนังสือหย่า เซี่ยฮูหยิน...หน้าซีดไปเลยขอรับ นางไม่ยอมรับแถมยังบอกว่าไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพพูดถึงเรื่องอะไร”อา...ที่แท้ก็เรื่องตบตาของสตรีชนชั้นสูง ช่างน่าขันสิ้นดี ซูเหยียนเล่อเอ๋ยชะตาชีวิตของเจ้าช่างอาภัพนัก“แล้วเขาทำอย่างไร”“ท่านแม่ทัพกำลังสอบสวนคนในจวนที่พอจะรู้เรื่อง เขายังให้คนตามหาสาวใช้ของท่าน ได้ยินท่านลุงชุยบอกว่านางขโมยของของท่านแล้วหนีไป นางเป็นทาสที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียนไถ่ถอนตัว อย่างไรก็หาตัวได้ไม่ยากขอรับ นางเป็นพยานได้ว่าแท้ที่จริงเกิดอะไรขึ้น ยังมี...ขอเพียงท่านแม่ทัพหาตัวคนที่ขับรถม้าพาท่านไปส่งที่หมู่บ้านเฉิงอิน ท่านลุงชุยบอกว่าเขาเป็นคนของจวนตระกูลเซี่ย”ซูเหยียนเล่อหัวเราะออกมาเสียงเบา“ฮูหยินน้อย??”“ข้าเพียงรู้สึกขบขัน ตัวข้านี้น่ารังเกียจจนถึงขั้นแม่สามีวางแผนส่งตัวออกไปจากเมืองหลวง ไม่พอยังทำลายชื่อเสียงของข้า ทำลายความดีงามในฐานะปราชญ์ของบิดาข้า ดูเหมือนข้าไม่มีสิ่งที่ให้ต้องอาลัยว่าควรอยู่ต่อหรือไม่”“แต่ท่านแม่ทัพไม่รู้เห็น...”“ข้ารู้ว่าเขาไม่รู้ แต่หากเป็นเจ้า... น้องสาวของเจ้า พี่สาวของเจ้า พวกนางถูกแม่สามีทำเช่นนี้ เจ้าจะยอมให้พวกนางอยู่ในจ

นางยังไม่ทันได้พูดต่อเซี่ยฮูหยินก็โวยวายราวกับกลัวนางเปิดโปงเรื่องทั้งหมดออกมา “เจ้ากล่าววาจาเหลวไหลอะไร ข้าเป็นถึงฮูหยินแม่ทัพ สามีของข้าพลีชีพเพื่อบ้านเมืองผู้ใดไม่รู้บ้าง ข้าจำทำเรื่องทั้งหมดที่เจ้ากล่าวมาได้อย่างไร เรื่องทั้งหมด...เข้าใจผิดทั้งนั้น”ซูเหยียนเล่อหัวเราะ “เข้าใจผิด?” นางล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ดึงหนังสือหย่าออกมา “ท่านเจ้าเมืองจะรับว่าความหรือไม่ หากว่าข้าจะไปตีกลองร้องทุกข์ว่ามีคนปลอมแปลงหนังสือหย่า ไม่สิ คนที่กล้าปลอมลายมือท่านแม่ทัพนี่อาจจะกล้าทำมากกว่านั้น ไม่แน่นะ! เขาอาจกล้าปลอมแปลงเอกสารทางราชการ อนาคตต้องกล้าปลอมลายมือท่านแม่ทัพทำเอกสารของกองทัพปลอมขึ้นมา! คนเช่นนั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว!! ท่านป้าเซี่ยท่านคิดเช่นนั้นหรือไม่”“ปละ...ปลอมอะไรกัน ข้าไม่ได้ทำนะ เจ้าอย่ากล่าววาจาเหลวไหลใส่ร้ายผู้อื่น!”“ท่านป้า ข้ายังไม่ได้พูดเลยว่าท่านทำ”ทุกคนได้ยินดังนั้นก็มองเซี่ยฮูหยินนิ่ง หลายๆ คนกำลังสับสน บางคนคล้ายเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นลางๆ “ปลอมหนังสือหย่าของบุตรชาย ยึดสินเดิมแล้วไล่สะใภ้ไป จากนั้นใส่ความว่านางหนีตามบุรุษอื่น? สวรรค์...อำมหิตเกินไปแล้ว!!” บางคนถึงกับอุทานออ

หญิงสาวถอนหายใจออกมา ดูเหมือนวันนี้เขาจะทะเลาะกับมารดามาอย่างหนักหน่วง “หิวหรือไม่”เขาพยักหน้า“ในห้องมีอ่างล้างหน้า น้ำอาจยังอุ่น ท่านเข้าไปล้างหน้าเช็ดตัว ข้าจะเข้าไปดูว่าในครัวมีของกินหรือไม่” หญิงสาวไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลจนจะโกรธคนทั้งโลกโดยไม่มองความเป็นจริงเซี่ยป๋ออวิ๋นถูกส่งตัวไปชายแดนในคืนแต่งงาน แน่นอนนั่นเป็นคำสั่งกองทัพเขาย่อมไม่อาจขัดขืน สู้รบอยู่ที่ชายแดนเขาไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนอยู่แล้ว ยิ่งตอนที่ซูเหยียนเล่อเกิดเรื่อง ตัวเขาเองก็แทบเอาชีวิตไม่รอด กระทั่งถูกทำร้ายจนจดจำไม่ได้แม้แต่ตัวเองชะตาชีวิตของคนเรานั้น...เป็นเรื่องน่าขบขันซูเหยียนเล่อพลาดจากเซี่ยป๋ออวิ๋นไปแล้ว ทว่าชะตากลับลิขิตให้หยวนเล่อเล่อในร่างของหญิงสาวคนเดิมต้องพานพบเขาอีกครั้งในขณะที่เขาเหมือนไม่ใช่ตัวเอง นางที่อยู่ในร่างของคนอื่นกลับถูกด้ายแดงชักนำ พรหมลิขิตนำพา ถึงวันนี้เรื่องราววุ่นวายที่นางพยายามบอกตัวเองว่าอย่าพาตัวเข้าไปยุ่ง แต่พอเลือกแล้วว่าจะใจอ่อนให้อาซาน เขากลับกลายมาเป็นผู้ที่ทำให้ชีวิตของนางพลิกผันขึ้นลงเป็นว่าเล่นเสียนี่เซี่ยป๋ออวิ๋นกินข้าวเงียบๆ ข้าวเปล่าสองถ้วย น้ำแกงที่เหลือไม่มาก ก

ฮูหยินของเซี่ยหัวเจาสะอื้นออกมาเงียบๆ ไม่รู้ว่าสิ้นหวังที่จะโน้มน้าวนาง หรือแท้ที่จริงก็เศร้าใจ เห็นใจ รู้สึกผิด“ในขณะที่เซี่ยป๋ออวิ๋นสู้รบเพื่อบ้านเมือง มีเกียรติ มีศักดิ์ศรี พวกท่านที่เพียงรักษาเพื่อบรรดาศักดิ์ ฐานะในราชสำนัก หน้าตาในสังคมชนชั้นสูง กลับโหดร้ายกับสตรีอ่อนแอที่เหลือเพียงคนเดียวบนโลก ท่านคิดจริงๆ หรือว่าน้องชายของท่านจะภูมิใจ จะยินดีในสิ่งที่พวกท่านทำ ทำดีต่อให้ทำถึงร้อยครั้ง ทว่าพวกท่านคิดจริงๆ หรือว่ามันสามารถแลกกับความเลวร้ายเพียงครั้งเดียวที่พวกท่านลงมือกระทำลงไป”“ข้ารู้...เพราะเช่นนี้น้องรองจึง...” เขาไม่ได้พูดต่อแต่เห็นเซี่ยป๋ออวิ๋นมาที่บ้านของนางเมื่อคืน นางก็เข้าใจได้ดีว่าเขาไม่มีทางยอมรับการกระทำของคนตระกูลเซี่ย“พวกท่านมาหาข้าครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่ออะไรหรือ เพื่อให้ข้าหุบปาก? เพื่อให้ข้าอภัยให้? หรือว่ามาเพียงเพราะรู้สึกผิด? บนร่างกายเมื่อเกิดบาดแผล ยิ่งลึกก็ยิ่งทิ้งแผลเป็นชัดเจน ดังคำกล่าวที่ว่างูกัดครั้งหนึ่งกลัวเชือกไปสิบปี ท่านคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะทำใจลืมเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด จากนั้นก้มหน้าเดินกลับเข้าไปในจวนตระกูลเซี่ย แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น