All Chapters of ฮูหยินไร้ทำเนียบ: Chapter 1 - Chapter 10

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองขื่อคานของกระท่อมที่ยังมีริ้วผ้าขาวผูกอยู่ โชคดีที่ร่างนี้ดิ้นรนจนหล่นลงมา หรือจริงๆ อาจจะไม่ใช่โชคดีเพราะนาง...ไม่ใช่ซูเหยียนเล่อหยวนเล่อเล่อไม่คาดคิดว่าความตายจะเป็นดังฝันเพียงตื่นหนึ่ง เมื่อครู่ขับรถท่ามกลางสายฝนอยู่ๆ ฟ้าก็ฝ่าลง หญิงสาวตกใจหักพวงมาลัยหลบ ทำให้รถยนต์พุ่งเข้าไปกระแทกขอบสะพาน รถยนต์พลิกคว่ำตกลงมาในแม่น้ำ ตอนที่กำลังดิ้นรนจากเข็มขัดนิรภัย รู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็กลายเป็นว่าที่ดิ้นรนนั้น...ตัวเองกำลังดิ้นรนให้หล่นลงมาจากริ้วผ้าขาวที่ใช้แขวนคอ!!!ที่ว่าโชคดี...คือซูเหยียนเล่อไม่รู้จักการใช้เงื่อน หาไม่ดิ้นให้ตายก็ไม่มีทางได้ผล โชคร้าย...เจ้าของร่างนี้คงตายไปจริงๆ แล้วหญิงสาวมองไปรอบๆ ชะโงกหน้ามองผ่านความมืด สายฟ้ายังคงแปลบปลาบ หมู่บ้านที่ห่างไกลความเจริญนี้ไม่แน่ใจว่าอยู่ส่วนไหนของประเทศหญิงสาวเดินกลับไปที่หน้าโต๊ะวางคันฉ่อง กล่องไม้มีเครื่องประดับอยู่จริงๆ แต่รูปร่างของเครื่องประดับนั้นไม่คุ้นตา ปิ่นปักผมเงิน ดอกไม้หยก กำไลหยก ต่างหูอัญมณี ชุดหยกประดับหากเป็นสมัยปัจจุบันหยกพวกนี้คงมีค่าควรเมือง เนื้อหยกแวววาวส่งประกาย แถมยังเป็นหยกม่วงแดงที่หายากย

ดังนั้นเรื่องเสื้อผ้านางก็ไม่ต้องกังวลแล้ว แม้แต่รองเท้าบางคนก็นำมาให้นางด้วย บอกว่าหลานสาวของพวกนางสวมใส่ไม่ได้แล้ว บางคนมีชุดมาให้ชุดเดียวแต่หอบผ้านวมอุ่นๆ มาให้ บางคนก็นำผ้าม่านมาให้เพราะเห็นว่านางยังไม่มีม่านหน้าเตียง บางคนหอบผ้านวมที่ใช้ปูนอนมาให้...ไม่ถึงสามวันกระท่อมไม้ไผ่ก็ซ่อมแซมเสร็จแล้ว ซูเหยียนเล่อพึงพอใจมาก นาง...ค่อยๆ ปรับตัวช้าๆ ชาวบ้านที่เริ่มเห็นว่าแม้นางถูกทอดทิ้ง ฐานะหรือก็ไม่ใช่สามัญชน ทว่านางกลับไม่ได้มีท่าทีหยิ่งยโส หรือชอบดูถูกผู้ที่ฐานะด้อยกว่าแม้มาวันแรกนางถูกสาวใช้หักหลัง แต่ก็แค่กรีดร้องอาละวาดแค่วันเดียว วันต่อมากลับมีท่าทีเป็นกันเองยิ่ง ทุกวันนี้ซูเหยียนเล่อจึงสนิทสนมกับท่านป้า ท่านน้า ท่านลุง และท่านอาในหมู่บ้านทุกคนเปลี่ยนจากความสงสาร ความเห็นใจ ค่อยๆ ยอมรับนางช้าๆ กระทั่งในที่สุดนางก็กลมกลืนไปกับชาวบ้านแล้วอย่างแท้จริงเวลาสามเดือนจะว่าเร็วก็เร็วมาก แต่หญิงสาวย่อมรู้ดีว่ามันผ่านไปแต่ละวันไม่ง่ายเลย กระท่อมไม้ไผ่สะอาดสะอ้าน หลังบ้านรั้วล้อมรอบจรดประตูอีกฟาก ด้านในมีสวนผัก เล้าไก่ โรงเก็บฟืนเต็มเปี่ยมเพื่อรอรับหน้าหนาวข้าวสารนางยังมีเหลืออยู่ แต่คงต้อ

ประสบการณ์จากโลกเดิมยี่สิบเจ็ดปีไม่ได้สูญเปล่าจริงๆ ซูเหยียนเล่อมองสองมือของตัวเองที่สั่นเทา หลังเย็บแผลและทำความสะอาดแผลของชายหนุ่มจนเสร็จบาดแผลที่แผ่นหลังสดใหม่ ทว่าบนตัวของเขาก็ยังมีบาดแผลเก่าๆ ที่ทั้งหายแล้วและยังไม่หายหลายแห่ง ตามเนื้อตัวมีร่องรอยแผลขูดขีดมือหยาบกระด้างโดยเฉพาะมือขวา อีกทั้งที่ง่ามนิ้วโป้ง ท้องนิ้วชี้และนิ้วกลางหยาบแข็งสากระคาย คล้ายคนเคย...จับดาบ??“ใบหน้าแบบนี้เหมาะจะเป็นบัณฑิตมากกว่า คงไม่ใช่...ทหารหรอกมั้ง?” นางส่ายหน้าไล่ความคิดแปลกๆ ออกไป สายตามองหาเสื้อผ้าที่จะสวมให้เขาแทนชุดหนังสัตว์แต่ว่า...หญิงสาวมีเพียงชุดผ้าฝ้ายของตัวเอง อีกทั้งขนาดก็ไม่มีทางที่เขาจะสวมได้ ที่ทำได้คือห่มผ้าคลุมทับให้เขา จะอย่างไรก็ต้องคอยระวังไม่ให้เขาเป็นไข้ อีกทั้งยังต้องเช็ดตัว ยังดีที่เขามีกางเกงตัวในสวมเอาไว้นอกจากเสื้อกางเกงที่เย็บจากขนสัตว์...แฮ่ม หรือนางควรเสียดายดียาสมานแผลหมดแล้ว แถมยานั้นก็มีน้อยนิดเพราะนางเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉิน ผ้าผันแผลก็ใช้ผ้าสะอาดผืนหนึ่งของนางที่ใช้เป็นผ้าเช็ดหน้า ด้านนอกหิมะตกหนักมากอากาศหนาวเย็นที่ทำได้ตอนนี้ก็คือ...ขอให้เขามีชีวิตรอดจนถึงพรุ่งนี้

“นั่นสิ ข้าต้องดูเสียหน่อยว่าเขาเป็นบุรุษเช่นไร ปล่อยฮูหยินออกมาตกระกำลำบาก เห็นชัดว่าเป็นคนจิตใจไม่มั่นคง”“เอาละๆ ไว้เขาหายดีแล้วค่อยสั่งสอน วันนี้รับตัวลูกๆ กลับบ้านไปได้แล้ว อีกเดี๋ยวเย็นย่ำอากาศจะหนาวเหน็บกว่านี้ เล่อเล่อข้ามีปลามาฝากไว้ต้มน้ำแกงให้สามีเจ้า”“จริงสิข้าลืมไปเลย ข้ามีเกาลัดมาด้วย”“ได้ยินมาว่าเขามากะทันหัน ไว้ข้าเอาชุดเก่าของสามีข้ามาให้ก็แล้วกัน”“ไม่สบายมียาแล้วหรือ บ้านข้ามีสมุนไพรแก้ไข้เดี๋ยวกลับไปเอามาให้ เจ้าเคี่ยวให้เหลือน้ำสักถ้วย รับรองดื่มแล้วพรุ่งนี้หายทันที”แม้ปากบอกจะสั่งสอนแต่พอรู้ว่าสามีของนางไม่สบาย ทุกคนก็ล้วนแสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างจริงใจ ซูเหยียนเล่อรู้สึกว่านางข้ามภพมาอยู่ที่นี่...ดีจริงๆ หญิงสาวหันไปมองท่านลุงชุย เขายิ้มให้จากนั้นนำรองเท้าคู่หนึ่งมายื่นให้ “ของข้าเองไม่ได้ใช้แล้ว ใหญ่เล็กไปก็ให้เขาลองเผื่อใช้ได้”“ขอบคุณเจ้าค่ะ”“อาจารย์ข้ากลับก่อนนะขอรับ”“ได้ พรุ่งนี้อย่าลืมท่องบทที่ข้าให้เป็นการบ้าน”“ได้ขอรับ”“ข้าก็จะท่องนะเจ้าคะ”“ได้ พรุ่งนี้ใครท่องได้อาจารย์จะให้รางวัล”เด็กๆ ต่างพากันดีใจที่จะได้รางวัล มองเด็กๆ เดินตามบิดามารดากลับไ

นางหลุดขำ “เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น”“ข้า...ท่านลุงชุยบอกว่าในวันหน้าไม่ว่าข้าจะจำได้หรือไม่ได้ ข้าไม่อาจทำร้ายผู้มีคุณที่ช่วยชีวิต ไม่อาจทำร้ายท่าน ไม่อาจทำร้ายคนในหมู่บ้าน ข้าไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่นอน”นางพยักหน้า “เช่นนั้นจงจำประโยคนี้ที่เจ้าพูดออกมาให้ดี วันหน้าต้องทำตามที่พูด” แม้พูดแบบนั้นแต่นางเองก็มั่นใจว่าเขาไม่ใช่คนไม่ดี ยิ่งมั่นใจกว่าว่าเขาเป็นคนแคว้นเยวี่ย ไม่ใช่ชนเผ่าโยวโจวที่หลงทางมา บางทีเขาอาจเป็น...ทหาร?...คงไม่ใช่ทหารหนีทัพกระมัง อยู่ๆ นางก็กังวลเรื่องใหม่ขึ้นมาเช้าวันนี้หิมะตกหนักทุกคนไม่มีใครออกจากบ้านเพราะกลัวอันตราย หญิงสาวกำลังนึ่งหมั่นโถวกับโจ๊กปลาที่เมื่อวานอาซานได้มาจากการตกปลาใต้พื้นหิมะ ท่านลุงชุยมาตะโกนเรียกตอนบ่ายคล้อย ทั้งสองหายออกไปนานมากกว่าจะกลับมาก็เย็นย่ำ ได้ปลามาคนละสามตัว แบ่งให้ท่านป้าหูข้างบ้านไปตัวหนึ่ง ท่านน้าอวี้ที่กำลังตั้งครรภ์อีกหนึ่ง นางเก็บไว้ต้มโจ๊กตัวเดียวเห็นอาซานกินโจ๊กเป็นถ้วยที่สอง หมั่นโถวสามลูก ซูเหยียนเล่อมองเขา “เอาอีกมั้ยยังมีนะ ข้ากินไปแล้วสองถ้วย หมั่นโถวข้าจะแบ่งไปให้ท่านลุงชุย”“ข้าเอาไปเอง”“เช่นนั้นก็ได้” นางยิ้มจากนั้นใ