All Chapters of AFTER BEING DUMPED BY THE SCUM, I MARRIED THE RICHEST MAN IN: Chapter 21 - Chapter 29

Sa sulok ng paikot na hagdanan ay kumikislap ang mga ilaw na tila mga bituing ibinagsak mula sa langit. Ang mga taong naroon ay pawang mula sa sampung pinakamakapangyarihang pamilya sa kabisera. Mga apelyidong kayang magpagalaw ng ekonomiya, magpabagsak ng kumpanya, at magdikta ng direksiyon ng lungsod sa isang salita lamang. Ang bawat isa ay isinilang na may pribilehiyo, lumaki sa marangyang buhay, at nasanay na tingalain ng iba. Ngunit sa mismong sandaling lumitaw si Ezekiel ay tila nawalan ng saysay ang lahat ng karangyaan sa paligid. Hindi lang dahil sa kaniyang estado. Kundi dahil siya mismo ay isang presensiyang imposibleng hindi mapansin. Matangkad. Malamig. Tahimik. May bahagyang pagkakahawig siya kay Benedict ngunit doon na nagtapos ang pagkakatulad nila. Kung si Benedict ay parang banayad na hangin ng tagsibol, si Ezekiel naman ay isang gabi ng taglamig, malamig, matalim, at mapanganib lapitan. Ang kaniyang mga mata ay walang emosyon ngunit sapat na iyon upang

There probably wasn’t a man in the world who could resist that voice. Mahina. Malambot. Nakakabighani. Bahagyang gumalaw ang adam’s apple ni Ezekiel habang nakatitig siya kay Beatrice. Sa madilim na ilaw ng silid ay lalo lamang naging mapanganib ang mukha nito. Magsasalita na sana siya nang biglang may boses na nagmula sa hagdan. “Uncle, you’re back.” Agad nanigas ang katawan ni Beatrice. Napalingon siya sa direksyon ng boses at sa pagitan ng bahagyang bukas na pintuan ay nakita niya ang isang binatang pababa ng hagdan. Magulo ang buhok nito at walang suot na pang-itaas, halatang bagong gising at walang anumang pakialam sa itsura. Ngunit sa isang iglap ay may kung anong nakakagulat na ideya ang sumagi sa isip niya. Nagbago agad ang ekspresyon niya. Bago pa siya makapagsalita ay may mainit na palad na tumakip sa kaniyang mga mata. “Throw away those dirty thoughts in your head,” malamig ngunit mabilis na sabi ni Ezekiel. “It’s not what you think.” Saglit siyang nat

Pagdating ni Beatrice sa lumang mansyon ng kanilang pamilya ay nananatili pa rin sa katawan niya ang amoy ng alak. Huminto siya sa foyer habang hinuhubad ang kaniyang heels. Sa itaas ng hagdan ay dahan-dahang bumaba si Alexa suot ang manipis na silk robe na kulay champagne. Nakatupi ang mga braso nito habang may nakakalokong ngiti sa labi. “Oh? Big sister’s finally back.” Marahang umangat ang tingin ni Beatrice. “How much did you drink tonight?” dagdag nito habang tila inosenteng nag-aalala. Hindi nagbago ang ekspresyon ni Beatrice habang ibinibigay ang bag sa katulong. “A friend opened a new club. I went there to show support.” Huminto siya sandali bago malamig na nagpatuloy. “And yes, I had a few drinks.” Bahagyang tumawa si Alexa. “Big sister, nobody cares how you behave abroad.” Mabagal nitong binigkas ang bawat salita. “But this is Philippines. Every move you make represents the Aquino family.” Nanatiling kalmado si Beatrice. “Thanks for the reminder.” Pag

Pagpasok pa lamang ni Beatrice sa villa ay agad siyang sinalubong ng malamig na katahimikan. Walang tunog ng telebisyon. Walang bakas ng buhay. Tanging mahihinang yabag lamang niya sa marmol na sahig ang maririnig sa loob ng napakalawak na bahay. Malinis. Sobrang linis. Parang walang taong nakatira. Bahagya siyang napangiti habang inaalis ang kaniyang high heels. Ganoon nga siguro si Ezekiel, maayos, kontrolado, at imposibleng basahin. Kahit ang buong villa nito ay tila repleksyon ng personalidad ng lalaki. Minimalist ang disenyo ng interior. Malalamig ang kulay. Eleganteng tingnan ngunit walang init. Parang siya mismo. Binuksan niya ang shoe cabinet at nakitang puro panlalaking tsinelas lamang ang laman nito. Kumuha siya ng bagong pares at isinuot iyon bago binuhat ang mga pinamiling grocery papuntang kusina. Tahimik siyang gumalaw roon na para bang matagal na niyang bahay iyon. Una niyang inilagay ang sabaw sa clay pot upang dahan-dahang kumulo. Kasunod noon ay inayos niya

Marahang bumagsak ang katawan ni Beatrice sa malambot na kama, tila pagod na pagod matapos ang mahabang gabi. “I’m so sleepy…” mahina niyang bulong habang nakapikit. “I want to get up…” Ngunit wala na siyang lakas upang bumangon. Sa gilid ng kama ay tahimik na nakatayo si Ezekiel. Walang emosyon ang mukha ng lalaki habang pinagmamasdan siya. Ngunit sa ilalim ng malamig nitong titig ay may kung anong mabigat na damdaming pilit nitong ikinukubli. Hindi siya sumagot. Sa halip ay dahan-dahan siyang lumuhod sa tabi ng kama. Napahinto ang tingin niya sa mapupulang paltos sa maputlang kamay ni Beatrice, maliit ngunit kapansin-pansin sa makinis nitong balat. Kanina lamang ay matapang itong humawak ng nagkukumukulong tubig habang nakangiti sa harap ng pamilya Mendoza. Ngayon ay mahimbing itong natutulog habang tila walang pakialam sa sariling sugat. Tahimik na binuksan ni Ezekiel ang ointment. Mula sa pagkakahimbing ay bahagyang gumalaw si Beatrice nang maramdaman ang malamig na hap