AFTER BEING DUMPED BY THE SCUM, I MARRIED THE RICHEST MAN IN のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Napalingon ang lahat nang marinig ang tinig na iyon. Kasabay ng marahang pagbukas ng pintuan ay ang pagpasok ng isang babae na tila ba direktang lumabas mula sa isang lumang painting. Nakasuot si Beatrice ng isang elegante at simpleng dress na yumayakap nang perpekto sa kanyang pigura. Ang mahaba niyang buhok ay maingat na nakapulupot pataas, pinagtibay ng jade hairpin na lalong nagbigay ng karangyaan sa kanyang itsura. Sa kanyang kamay ay isang kahong gawa sa sandalwood na may banayad na amoy ng tsaang bagong timpla. Sa isang iglap ay tila nawalan ng saysay ang magarang ayos ni Alexa. Kung si Alexa ay parang isang Christmas tree na pilit pinagsiksikan ng mamahaling dekorasyon, si Beatrice naman ay tila isang tahimik ngunit mamahaling obra maestra na hindi kailangang magpakitang-gilas upang mapansin. May mga babaeng maganda. May mga babaeng kaakit-akit.Ngunit napakabihira ng isang babaeng kayang pagsabayin ang inosente at tukso sa iisang tingin lamang.At si Beatrice ang mismong

Ang hangin sa loob ng sasakyan ay tila naging malapot at mahirap langhapin. Walang sinumang lalaki ang makakatanggi sa ganda ng mukha ni Beatrice, isang kagandahang nakakaakit ngunit may bahid ng panganib. Kahit si Ezekiel, sa kabila ng kanyang malamig at tila bakal na disposisyon ay hindi rin nakaligtas sa gayumang iyon. Isang bahagyang ngiti na mapanukso at tila may itinatagong lihim ang sumilay sa mga labi ng lalaki habang tahimik siyang nakasandal sa upuan ng sasakyan. Ang malamlam na ilaw mula sa labas ay dumadampi sa matatalim niyang features at lalo lamang siyang pinagmumukhang delikado. “It’s already too late,” mahinang saad niya. “What should we do now?” Mariing ipinikit ni Beatrice ang mga mata. Pakiramdam niya ay unti-unti nang sumasara ang bitag sa paligid niya. Kung mahuhuli sila ay wala na siyang magagawa kundi ang yakapin ang sitwasyon at gawing totoo ang lahat. Hahayaan niyang isipin ng lahat na may relasyon sila ni Ezekiel. So what if her reputation suffer

Tahimik na nakatanaw si Ezekiel sa babaeng kaharap niya. Sa loob ng sasakyan ay tanging mahinang ugong lamang ng air conditioner at tunog ng ulan sa labas ang maririnig. Ngunit sa pagitan nilang dalawa ay tila may kung anong tensyong hindi maipaliwanag, parang manipis na hibla na anumang oras ay maaaring maputol. Nakatingin si Beatrice sa kaniya nang may pagpipigil, pilit pinananatili ang mahinahong ekspresyon sa mukha kahit magulo na ang isip niya. Mababa at matatag ang tinig ng lalaki nang magsalita ito. “Miss Aquino, ikaw mismo ang nagsabi na walang ibig sabihin ang nangyari sa atin that night.” Napatitig si Beatrice dito. Hindi niya maintindihan. Paano kayang magbago ng ugali ng isang tao nang ganoon kabilis? Kanina lamang ay tila siya pa ang pursigidong lumapit. Ngayon naman ay malamig itong parang walang pakialam. Bahagyang kumunot ang noo niya habang pinipilit ayusin ang sasabihin. “Mr. Mendoza, I think you misunderstood me. Ang ibig kong sabihin—” Ngunit

Huminto sandali ang mundo ni Beatrice nang muli niyang makita si Ezekiel sa loob ng maliit na covered boat na iyon. Hindi niya inaasahang sa gitna ng tahimik na lawa ng lotus at sa ilalim ng malamlam na sikat ng araw ay muli silang magkakaharap nang ganoon kalapit. At lalong hindi niya inaasahang siya mismo ang sasalo sa kaniya. “Mr. Mendoza, thank you.” mahina niyang sambit. Natural nang malambing ang boses ni Beatrice ngunit dahil sa pagkabigla at kaba ay nagkaroon iyon ng bahagyang panginginig. Isang uri ng lambing na hindi niya sinasadya ngunit sapat para gawing mapanganib ang titig ng lalaking nasa harapan niya. Tahimik siyang pinagmasdan nito. Ang mga mata nitong karaniwang malamig ay tila naging mas madilim habang nakatutok sa kaniya. Pagkaraan ng ilang segundo ay bahagya itong ngumiti. “Now I understand why my nephew stayed by your side for three years and still couldn’t let go.” Napakurap si Beatrice. “What do you mean?” Hindi agad sumagot si Ezekiel.

Mahigpit na napapikit si Beatrice habang nanginginig ang kaniyang mga daliri sa paghawak sa manipis na kumot na nasa tabi niya. Sa puntong iyon ay wala na siyang ibang mapagpipilian. Kung nais niyang pakalmahin si Ezekiel at maiwasang tuluyan itong magalit ay kailangan niyang sumunod. Mabagal niyang hinubad ang huling harang sa kaniyang katawan habang pilit tinatakpan ng kumot ang kaniyang sarili. Dumulas iyon sa maputi niyang balat na bahagyang inilalantad ang mahahaba niyang binti at ang makinis niyang collarbone. Kaagad na namula ang kaniyang pisngi, hindi dahil sa hiya lamang kundi dahil sa matinding pakiramdam ng pagkapahiya. Hindi siya kailanman naging ganito kahina sa harap ng isang lalaki. At higit sa lahat ay hindi siya sanay na hawak ng isang tao ang kaniyang emosyon sa ganoong paraan. Mariin niyang itinaas ang tingin kay Ezekiel. “Is this enough sincerity for you, Mr. Mendoza?” Malamig ang tono niya ngunit nanginginig ang dulo ng boses niya. Hindi ibig sab