All Chapters of ย้อนห้วงกาลยามเหมันต์หวนคืน: Chapter 1 - Chapter 10

ใกล้จะถึงจวนตระกูลฟู่แล้ว... แต่ที่นั่นกลับกำลังถูกล้อม หลินกวานอีมองหญิงสาวตรงหน้า ตระหนักดีว่าตนเองไม่อาจพานางออกไป ไม่อาจลุล่วงสิ่งที่ได้รับมอบหมาย“คุณหนูรองสวี่” เขาทิ้งตัวลงนั่งในมุมมืด หญิงสาวนั่งลงตรงหน้าเขา ฉีกชายกระโปรงเป็นริ้วๆ พันรอบๆ แผลที่กลางอกของอีกฝ่าย“ท่านผู้บัญชาการอดทนอีกหน่อย ข้า...”เขาคว้าข้อมือของนาง “เจ้าช่วยข้าสักเรื่องได้หรือไม่”“ท่านต้องการให้ข้าทำอะไร”“ไปที่หมู่บ้านสุ่ยซี ไปหาหัวหน้าหมู่บ้านนามซูผิง บอกเขาว่าข้าไปไม่ถึงที่นั่น ข้าส่งเจ้าไปแจ้งข่าว” จากนั้นเขาก็ส่งแพรพรรณสีเหลืองทองมาให้พร้อมกับตราพยัคฆ์ มองปราดเดียวก็รู้ว่านี่คือราชโองการกับตราเคลื่อนทัพ “ไปที่ประตูเมืองตะวันออก ต้นหลิวริมคลองมีเรือจอดอยู่ ที่นั่นจะมีคนแซ่ซือถูรออยู่ เขาจะถามเจ้าให้เจ้าตอบว่าต้นหลิวโค่นลงไปในน้ำ จากนั้นเขาจะส่งเจ้าออกจากเมืองหลวง”“แล้วท่านเล่าเจ้าคะ”เขายิ้มยกมือขึ้นช่วยทัดผมให้นาง สวี่เชียนขมวดคิ้วงุนงงกับท่าทีอ่อนโยนของเขา ดวงตาของเขาที่มองนางไม่คล้ายมองคนแปลกหน้า ทว่านางจำไม่ผิดแน่นอนหากได้พบและรู้จักกับอีกฝ่ายมาก่อน... หลินกวานอีเป็นผู้บังคับบัญชาของพี่ชายหญิงสาว น

เรื่องหลังจากวันที่นางล้มป่วย มารดาไม่รู้ น้องคนอื่นไม่รู้ นางบอกเพียงบิดาและพี่ชายเท่านั้น ป้องกันไม่ให้เกิดการแตกตื่นและเรื่องรั่วไหลออกไป และแน่นอนนางบอกเท่าที่บอกได้ ไม่ได้บอกทั้งหมดว่าหลินกวานอีจะได้เป็นผู้บัญชาการในอีกสามปีถัดจากนี้อาการป่วยของนางถูกลือกันไปต่างๆ นานา หญิงสาวเลื่อนมือขึ้นกุมหน้าอก นางเจ็บจริงๆ รู้สึกได้ถึงลูกธนูที่พุ่งทะลุกลางอก ความเจ็บปวดเป็นของจริง และนางเองก็สิ้นใจไปแล้วจริงๆ กระทั่งย้อนอดีตกลับมาในวันที่นางสามารถแก้ไข เปลี่ยนแปลงนางจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องเดิมซ้ำอีกเป็นแน่!!!“คุณหนู...ซื่อจื่อมาเจ้าค่ะ” เสี่ยวอี๋ส่งเสียงที่หน้าประตู“ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้” นางหันกลับไปจากนั้นปิดหน้าต่างเดินออกมาจากห้องนอน สวี่เซียว พี่ชายของนางนั่งรินชากรุ่นร้อน เขาเหลือบมองนางเล็กน้อย“สีหน้ายังไม่ดีขึ้นเลย” ชายหนุ่มถอนหายใจสวี่เชียนเดินเข้าไปนั่งลงฝั่งตรงกันข้าม “พี่ใหญ่มาหาข้ามีเรื่องใดหรือ”“ต้องมีเรื่องจึงมาหาเจ้าได้หรือไร ข้ามาเยี่ยมเจ้าไม่ได้หรือ”นางยิ้ม “ข้ารู้ว่าในแต่ละวันท่านต้องยืนเฝ้ายามที่วังหลวงนานหลายชั่วยาม ตอนนี้ได้กลับจวนไม่ต้องไปพักผ่อนหรือ”เขารินชาส่งให

นาง...มองตามแผ่หลังองอาจกำยำของชายหนุ่ม เขาเองคล้ายรับรู้ได้จึงหันกลับมามอง ทว่าก็ต้องทำเป็นค้อมศีรษะให้สวี่กั๋วกงและสวี่เซียว“ตอนนั้นเขาเป็นอย่างไร หลินกวานอีปลอดภัยหรือไม่”หญิงสาวสะดุ้งเพราะคำถามของผู้เป็นพี่ชาย ตอนแรกไม่ใช่ไม่เชื่อหรอกหรือ เพราะเช่นนี้จึงไม่เคยถามถึงชะตากรรมของแต่ละคน“ไปสนทนากันในห้องหนังสือเถิด” สวี่เหยียนกล่าวเสียงเคร่งเครียด เกรงว่าตอนนี้บิดากับพี่ชายยอมเชื่อนางแล้ว...มองไปยังทางเดินที่บัดนี้ไร้เงาของชายหนุ่มอีกคน สวี่เชียนลอบถอนหายใจออกมาเสียงเบา “ผู้บัญชาการหลิน ท่านจะต้อง...ไม่เป็นไร” นางกอดกล่องพู่กันแน่นชาติก่อนนางไม่เคยได้อะไรจากเขา ไม่เคยพบกันเพราะหลังปักปิ่นนางก็หมั้นหมายและออกเรือน การจะออกไปพบปะผู้คนนั้นจะดูไม่เหมาะสม จะรับของจากบุรุษอื่นที่มิใช่ญาติยิ่งเป็นไปไม่ได้ตอนนั้นจำได้ว่าหลังพบเสิ่นอวิ๋นนางก็มีใจให้ทันที ไม่เคยมองบุรุษอื่น ปักใจอย่างโง่งมไร้เดียงสาว่าสามารถฝากทั้งชีวิตกับเขาได้ตอนนี้นางมิใช่หญิงสาวไร้เดียงสาคนเดิมอีกแล้ว นางจะต้องเปลี่ยนชะตาของทุกคน คนตระกูลสวี่จะต้องปลอดภัย เช่นกันกับหลินกวานอี เขาจะต้อง...ปลอดภัย เขา...รู้สึกอิจฉาสวี

นางเม้มปากมีท่าทีลังเลทว่าก็เต็มไปด้วยความจริงจัง “ข้ามียาสมานแผล ให้ท่านขวดหนึ่งก็ได้ อีกขวดรบกวนฝากท่านนำไปมอบให้พี่ใหญ่ด้วย พี่ใหญ่ของข้า...สวี่เซียว”เขารับยาสมานแผลสองขวดมาถือเอาไว้ “ได้ ข้าจะนำไปมอบให้เขาแน่นอน”“อีกขวดท่านเก็บเอาไว้ใช้ได้เลยนะเจ้าคะ นี่เป็นยาสมานแผลชั้นดี รับรองใช้ไม่กี่ครั้งก็หาย” นางมีท่าทีจริงจังจนเขาอดที่จะหัวเราะไม่ได้“ได้ข้าต้องใช้มันแน่นอน ขอบใจเจ้ามาก”“เช่นนั้นข้าไปก่อน”แล้วนางก็หมุนตัววิ่งกลับเข้าไปยังประตูอีกฟาก เขาเรียกคนเฝ้าประตูเข้ามาถาม รู้มาว่านางแอบหลบขันทีเข้ามาหาพี่ชายอยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่เข้าวังหลวงมากับมารดาก็มักจะนำของมาฝากเอาไว้เสมอหลินกวานอีมองขวดยาสมานแผล รอยยิ้มของเขาอ่อนโยนขึ้น ความรู้สึกอิจฉาที่สวี่เซียวมีครอบครัวที่ห่วงใย มีน้องสาวที่คอยเอาใจใส่ ทำให้เขาเองก็รู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขา...อยากไปเยี่ยมบิดามารดาที่แดนเหนือสักครั้งหลายวันถัดมาระหว่างกลับจวนหลินกวานอีได้พบนางอีกครั้ง สวี่เชียน... เด็กสาวมากับสาวใช้และคนคุ้มกันของจวนกั๋วกงสองคน กำลังเลือกซื้อของอยู่ร้านข้างทาง พู่กันที่มาจากต่างถิ่นเรียงรายแปลกตา“คุณหนูหากอย

ของส่งมอบแล้วพร้อมความสงสัย มีครั้งหนึ่งเขาหันไปและพบว่านางมองอยู่ นาง...จ้องมองเขาราวกับรู้จักกันมานาน เขามั่นใจว่านางจดจำการพบกันครั้งแรกไม่ได้ แต่การที่นางเอาแต่จ้องมองเขาทุกครั้งที่มีโอกาสทำให้เขาสงสัยมันคล้ายกับว่านางมีเรื่องอยากถาม อยากสนทนา มีเรื่องราวมากมายที่นางอยากบอกให้เขาล่วงรู้หิมะตกหนักมาก... สองพี่น้องตระกูลสวี่ ไม่สิ ยังมีสวี่กั๋วกงอีกคน พวกเขาเอาแต่เหม่อลอยมองหิมะที่ตกลงมาเร็วกว่าทุกปี แถมยังตกหนักมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มองด้วยความสับสนเป็นกังวล ดังนั้นเขาจึงขอตัวกลับนางยังคงจ้องมองเขาในขณะที่บิดาและพี่ชายเอาแต่เหม่อลอย หลินกวานอีอมยิ้มเดินออกมาจากจวน เงยหน้าขึ้นมองหิมะเย็นเยียบ ดอกเหมยบนด้ามพู่กันนั้น หวังว่านางจะชอบ...เดิมทีสิ่งที่ควรเกิดขึ้นคือตระกูลเสิ่นและตระกูลสวี่มีงานมงคลอันยิ่งใหญ่ หลังจากสวี่เชียนปักปิ่นเพียงสามเดือน ทว่าเหตุการณ์เปลี่ยนไปแล้ว นางไม่ได้พบกับเสิ่นอวิ๋น ไม่มีการหมั้นหมาย ไม่มีกำหนดการแต่งงาน แม้มารดาของหญิงสาวถูกเรียกตัวเข้าวังหลวงบ่อยครั้ง ฮองเฮาถามถึงอาการป่วยทุกครั้ง ทว่าการที่หมอหลวงยังคงยืนยันว่าอาการเจ็บหน้าอกของหญิงสาวยังเกิดขึ