ย้อนห้วงกาลยามเหมันต์หวนคืน의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

นางมองเขา “ข้าไม่อยากแต่งแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปฏิเสธได้นี่เจ้าคะ” มองเขาอึ้งงันนางถอนหายใจออกมาเสียงเบา “ได้ยินมาว่าท่านเองก็หมั้นหมายแล้วเช่นกัน หัวหน้าหลินเคยพบคู่หมายแล้วหรือยังเจ้าคะ ชอบนางหรือไม่”เขาเงียบ“ขออภัยที่ข้าเสียมารยาทเจ้าค่ะ” นางเม้มปากข่มความรู้สึกบางอย่างเอาไว้“ถอนหมั้นแล้ว”นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยท่าทีอึ้งงันพูดไม่ออก “ถอนหมั้น...แล้ว?”เขายิ้ม “เขียนจดหมายให้ท่านพ่อท่านแม่ จดหมายเพิ่งตอบกลับมาว่าคู่หมายของข้าเองก็มีคนที่พึงใจเช่นกัน ดังนั้นให้นางเป็นคนถอนหมั้นจึงจะดีที่สุด” เขาล้วงจดหมายออกมา “เจ้าอยากดูหรือไม่”เขาจะให้นางดู?! นี่หมายความว่าอย่างไร “ข้าไม่ได้อยากดูเสียหน่อย”ด้านนอกมีเสียงเรียกของผู้เป็นพี่ชาย เพราะรู้สึกแปลกๆ นางจึงลุกพรวดพราดขึ้น รถม้าที่หยุดกะทันหันทำให้ร่างโอนเอนจากนั้น...นั่งแหมะลงบนตักของหลินกวานอีท่อนแขนที่กอดเกี่ยวช่วยประคอง แผ่นหลังที่แนบชิดหน้าอกแกร่งทำให้รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเขา สวี่เชียนตัวแข็งทื่อใบหน้าร้อนซู่ ตอนเอี้ยวหน้ากลับไปจมูกยังชนเข้ากับข้างแก้มของหลินกวานอี!!!นางไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!!! “ขะ...ขออ

หานอวี้จือเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาเช่นกันกับนาง ทว่าต่อมาถูกความรักบดบัง ยอมทำทุกอย่าง ยอมตกเป็นเครื่องมือของบุรุษ นางจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายกลายเป็นเช่นนี่ตัวนางในอดีต หากช่วยได้นางก็ยังอยากช่วย เมื่อก่อนไม่สนิทก็ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้จะไม่สนิท หากเป็นสหายกันได้ย่อมมีข้ออ้างขัดขวางเซี่ยผิงรถม้าของตระกูลหานเพิ่งจอดหญิงสาวก็จงใจเดินเข้าไปทักทาย “ท่านป้าสะใภ้บังเอิญยิ่งนัก”“เชียนเชียน เจ้าเองก็มาเที่ยวหรือ ไม่บอกแต่แรกจะได้มาด้วยกัน”ทุกคนทักทายเป็นกันเอง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวมาเพียงลำพังก็ถือโอกาสพาเดินเที่ยวด้วย หญิงสาวแสร้งเดินช้าลงเพื่อรอหานอวี้จือที่เดินรั้งท้าย ทักทายอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “ท่านหญิงอวี้จือ”“เชียนเชียน” อีกฝ่ายมีท่าทีประหลาดใจ“ข้าเพิ่งเคยมาครั้งแรกตื่นเต้นเหลือเกิน”“เพิ่งเคยมา? เจ้าไม่เคยมาหรอกหรือนี่ ข้ามาสองสามครั้งแล้ว”“ท่านแม่ของข้าสุขภาพไม่แข็งแรง ดังนั้นข้าจึงยากนักจะมีโอกาสมาที่นี่ หากมิใช่ปักปิ่นแล้วและยอมให้คนคุ้มกันติคตามมาถึงหกคน ท่านแม่ท่านพ่อไหนเลยจะยอมปล่อยข้ามา อีกอย่างพี่ใหญ่เองก็รับปากว่าจะมาเช่นกัน พวกเรานัดเจอกันที่ร้านเสวียนฮุ่ย”ว่าแล้วก็มองไปด้านหน้า

หัวใจของสวี่เชียนจมดิ่ง แม้แต่สีหน้าก็รักษาเอาไว้ไม่ได้ นางหน้าซีดขาวกุมชายเสื้อของหลินกวานอีแน่น หน้าอกแน่นอึดอัดเจ็บแปลบเสี่ยวอี๋เห็นท่าไม่ดีจึงเข้ามาประคอง “คุณชายคุณหนูตกใจจนหน้าซีดแล้วเจ้าค่ะ”สวี่เซียวเห็นท่าไม่ดีหมุนตัวไปมองน้องสาว “ข้าพานางกลับก่อน” เขาหันไปบอกหลินกวานอีจากนั้นอุ้มน้องสาวขึ้น“รถม้าของเราจอดอยู่ด้านหลัง เจ้าใช้รถม้าของหน่วยองครักษ์พานางกลับไปส่งที่จวนก่อน ข้าจะจัดการเรื่องที่นี่เอง”แล้ว...เสิ่นอวิ๋นก็ยังไม่ได้พบนางอย่างเป็นทางการหลินกวานอีมองส่งสองพี่น้องตระกูลสวี่ จากนั้นละสายตากลับมาสนใจเสิ่นอวิ๋น “รบกวนความรื่นรมในการชมดอกเหมยของแม่ทัพน้อยแล้ว”เสิ่นอวิ๋นมองเขา “นับเป็นอะไรได้ หน่วยองครักษ์เจี้ยนอิงขึ้นตรงกับฝ่าบาท ข้าไหนเลยจะกล้าขุ่นเคือง จับคนร้ายได้ก็ดีแล้ว ข้าไม่รบกวนการทำงานของท่านดีกว่า”พูดจบก็ทำท่าทางราวกับอยากตามสองพี่น้องตระกูลสวี่ไป ซึ่งแน่นอนหลินกวานอีไม่ยอมให้อีกฝ่ายทำเช่นนั้น“ข้ามีเรื่องอยากสอบถามแม่ทัพน้อยสักครู่ เมื่อครู่ตอนที่ข้าจับคนร้าย แม่ทัพน้อยอยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือ”อีกฝ่ายขมวดคิ้ว “หัวหน้าหลินสงสัยข้า?”“ที่ไหนได้ ข้าเพียงอยากให้ท

ชายหนุ่มอมยิ้ม “แม่ทัพน้อยคิดมากไปแล้ว คุณหนูสวี่จะหลบหน้าท่านไปทำไมกันเล่า ในเมื่อตั้งแต่แรกนางก็ไม่ได้สนิทสนมหรือไปมาหาสู่กับตระกูลเสิ่น ยิ่งไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว”“หัวหน้าหลินดูเหมือนจะล่วงรู้เรื่องของคุณหนูสวี่ดีเหลือเกิน”“ก็สมควรต้องรู้มิใช่หรือ ท่านมิใช่เป็นคนพูดเองว่าทุกครั้งที่นางหลบหน้าท่านบังเอิญอยู่กับข้า ที่นี่เป็นหน่วยองครักษ์ สวี่เซียวเองก็อยู่ที่นี่ น้องสาวนำของว่างมาให้พี่ชาย นั่นเป็นเรื่องที่แปลกตรงไหน ข้าว่าเรื่องที่แปลกก็คือข่าวลือวันนี้มากกว่า ไม่แน่ว่าหากสืบดูดีๆ ข้าอาจหาต้นตอข่าวลือพบก็ได้ ท่านคิดเช่นนั้นหรือไม่...คุณชายเซี่ย”เซี่ยผิงเกือบสะดุ้ง สีหน้าร้อนตัวยิ่งทำให้เขามั่นใจ ข่าวลือเรื่องหานอวี้จือและคนของเขา แท้ที่จริงต้องมีคนตระกูลเซี่ยอยู่เบื้องหลังเป็นแน่ คราแรกอยากต้อนให้ตระกูลหานจนมุม สร้างข่าวลืออื้อฉาวเพื่อให้ตระกูลหานรีบตัดสินใจ พวกเขาไหนเลยจะคาดว่าอาลักษณ์เมิ่งจะลงมือเร็ว เตรียมสินสอด เตรียมแม่สื่อไปทาบทามงานมงคลแล้ว!!!มาคิดๆ ดู หลินกวานอีกำลังสงสัย เรื่องนี้อาจเกี่ยวกับเรื่องที่เขาเห็นสวี่กั๋วกงสนทนากับอาลักษณ์เมิ่งเมื่อวาน... สองพี่น้องทำ

“ไม่รีบหนีหรือ? ไม่กลัวถูกจับได้? แล้วท่านเล่าไม่จับโจร? มัวแต่อยากแสดงละครวีรบุรุษช่วยหญิงงาม??”คราวนี้เป็นเสิ่นอวิ๋นเองที่สบถออกมา “เจ้าบ้าไปแล้ว! มากับข้า!”นางตวัดปิ่นไปยังมือของเขาที่ยื่นเข้ามา “ลองแตะต้องตัวข้า ท่านจะได้เสียใจไปชั่วชีวิต!!” จากนั้นจึงจ่อปิ่นกับลำคอของตัวเองอีกครั้ง ครั้งนี้นางจงใจลงน้ำหนัก กระทั่งปลายปิ่นกรีดลงไปบนผิวเลือดซึมออกมา“เจ้า! เป็นตายเจ้าก็ต้องไปกับข้า!” เขาก้าวเข้ามาอีกครั้ง ทว่า...ทวนเล่มหนึ่งพุ่งเข้ามาจากนั้นปัก ฉึก!!! ลงบนปลายเท้าของเสิ่นอวิ๋นหัวใจของหญิงสาวเต้นแรงมาก ขอบตาของนางร้อนผ่าว ทวนเล่มนี้...หลินกวานอี สวี่เชียนหันไปมองร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามา ด้านหลังมารดาของนางกำลังวิ่งเข้ามาเช่นกัน สวี่เซียวที่มีท่าทีโกรธกรุ่น“เชียนเชียน!”นางสะอื้นเงยหน้าขึ้นมองหลินกวานอี เขาดึงทวนกลับจากนั้นนั่งลงตรงหน้านาง จับมือนางที่ยังคงจ่อปิ่นกับลำคอของตัวเอง “เด็ดเดี่ยว กล้าหาญ ...จริงๆ ก็เป็นเรื่องที่ดี ทว่าถึงขั้นลงมือทำร้ายตัวเอง...” เขาถอนหายใจดึงปิ่นจากมือของนางออก สายตาคมจ้องมองแผลที่ลำคอของสวี่เชียน“เชียนเชียน! ลูกแม่!” มารดาพุ่งข้ามากอดนาง สวี่เชีย