ย้อนห้วงกาลยามเหมันต์หวนคืน의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

นางขมวดคิ้วมองชายหนุ่มด้วยความงุนงง “เช่นนั้นท่านนำมาคืนด้วยเหตุใด”เขาหัวเราะออกแรงดึงปิ่นจึงกลายเป็นดึงหญิงสาวเข้าหาตัว ระหว่างทั้งสองมีเพียงขอบหน้าต่างกั้น เขายกมือขึ้นแล้วรวบผมของนางขึ้นถึงตอนนี้นางจึงเพิ่งรู้ตัวว่าปล่อยผมสยายต่อหน้าชายหนุ่ม เขาม้วนมวยผมนางขึ้นง่ายๆ ยึดด้วยปิ่น ทว่าเมื่อมองมือเขาอีกครั้ง ปิ่นที่นางใช้แทงโจรชั่วและทำร้ายตัวเองยังคงอยู่ในมือหลินกวานอี“ไม่จำเป็นต้องใช้มัน แต่เจ้าเก็บมันเอาไว้ได้ นี่เป็นรางวัลแด่ความกล้าหาญของเจ้าเอง พิสูจน์ว่าเจ้าสามารถปกป้องตัวเองได้ดี” เขายืนปิ่นออกมาอีกครั้งนางเงยหน้าขึ้นมองเขา มองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของหลินกวานอี จากนั้นจึงยิ้มพยักหน้าและรับเอาไว้ “ข้าเข้าใจแล้ว”เห็นเจ้าเป็นเช่นนี้คิดว่าในที่สุดข้าคงนอนหลับแล้ว กลับเข้าไปนอนเสีย เจ้าปลอดภัยแล้ว”นางมองเขาจากไป เข้าใจประโยคแฝงนัยของเขา ใช่แล้ว...นางรู้สึกง่วงขึ้นมา ความกลัวก่อนหน้านี้ราวกับปลิวหายไปจนสิ้นปิ่นที่เขาให้...ปิ่นไม้เรียบๆ แกะสลักดอกเหมย ทว่ามันกลับเป็นของล้ำค่าที่นางจะเก็บเอาไว้ให้ดีไม่มีข่าวลือ ไม่มีการกล่าวถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่มีคดีลักพาตัว ไม่มีคดีปล้นชิง และนั

“ได้อย่างไร!” คราวนี้เป็นแม่ทัพหลิน หลินอวี้ เขามีท่าทางโกรธกรุ่น “เหยียนอันโหวทำเช่นนี้ไม่ไว้หน้ากระหม่อมสักนิด สัจจะคืออะไร สัญญาหมั้นหมายคืออะไร เขาบอกว่าถอนหมั้นก็ถอนหมั้นได้เลยอย่างนั้นหรือ นี่ยังจัดงานแต่งทันทีอีก ไม่ได้ กระหม่อมไม่ยอม” เขามองไปรอบๆ “นางหนู เจ้าปักปิ่นแล้วนี่ แต่งเข้าตระกูลหลินเป็นอย่างไร”อะไรนะ!!!“ไม่ได้นะเจ้าคะ คุณหนูรองสวี่ข้าหมายตาเอาไว้แล้ว” เสิ่นฮูหยินโพล่งออกมาทุกคนจึงเงียบและหันไปมองนาง“หมายความว่าอย่างไรที่ว่าหมายตา” เจี้ยนหลิงหวางหันไปหรี่ตามองเสิ่นฮูหยิน “หมั้นหมายเอาไว้แล้ว หมั้นให้ผู้ใด”“เอ่อ...” เสิ่นฮูหยินอึกอักหันไปมองฮองเฮา“เสิ่นฮูหยิน บุตรสาวของข้ายังไม่ได้หมั้นหมายกับผู้ใด ท่านอึกอักเช่นนี้ต้องการทำลายชื่อเสียงบุตรสาวของข้าหรือ” สวี่เหยียนมีท่าทีไม่พอใจหญิงสาวยกมือขึ้นนวดขมับ มองความวุ่นวายตรงหน้า จากนั้นสังเกตท่าทีของฮ่องเต้ น่าแปลก...นางกลับรู้สึกว่าละครตรงหน้า ฮ่องเต้ล่วงรู้อยู่ก่อนแล้ว ดังนั้นจึงยืนเงียบและชมดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้น“ฝ่าบาท”“อะไร” ฮ่องเต้กำลังจิบชาเลิกคิ้ว“สู่ขอพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมสู่ขอ...เจ้าชื่ออะไร เป็นบุตรสาวจวนใ

นางย่อมรู้ว่าเขาเป็นคนดี ไม่ว่าในสายตาผู้อื่นหลินกวานอีจะเป็นอย่างไร ทว่าในสายตาของสวี่เชียน เขาเป็นบุรุษที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็มักทำให้ผู้คนรู้สึกมั่นคงปลอดภัยในสวนริมสระจำลองหญิงสาวชงชาให้หลินกวานอีกับน้องชายคนที่สาม หลินซู กระทั่งครู่ต่อมาพี่ชายของนางก็จงใจพาน้องชายของหลินกวานอีออกไป ปล่อยให้หญิงสาวอยู่กันตามลำพังกับคู่หมาย“รบกวนเจ้าบ้านพาข้าเดินชมสวนได้หรือไม่”หญิงสาวมองเขาด้วยความงุนงง สวนก็ไม่ได้ใหญ่มากเขากลับอยากเดินชมรอบๆ?? “ได้เจ้าค่ะ” นางพาหลินกวานอีเดินไปตามทางเดินที่วนรอบสระจำลอง แม้ไม่ใหญ่โตทว่าการจัดสวนก็เน้นความโปร่งโล่ง ด้านบนเป็นไม้ผลที่ออกดอกทนต่ออากาศหนาว ด้านล่างเป็นไม้มงคล“เชียนเชียน”“เจ้าคะ” ทั้งสองหยุดเดินเขาหันหน้ามามองนาง“ข้ามาเอาคำตอบ เจ้าใคร่ครวญแล้วหรือยัง”เขาเป็นคนตรงไปตรงมา “ใคร่ครวญแล้วเจ้าค่ะ” นางพยักหน้าเงยหน้ามองเขาด้วยรอยยิ้ม “หากหัวหน้าหลินยินดี ข้าก็ยินดีแต่งเข้าตระกูลหลิน”แสงแดดจากเบื้องหลังของนางสาดส่องลงบนร่างของหลินกวานอี ชุดสีขาวของเขาส่องประกาย ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนจนนางหัวใจเต้นรัว เขายกมือขึ้นปลดสร้อยที่ทำจากเชือกสีแดงออกมา นาง...เม้มป

เสิ่นอวิ๋นประมือกับสตรีในชุดเจ้าสาวด้วยความงุนงง เมื่อคืนคนของเขายืนยันว่าหลินกวานอีเข้าเฝ้าฮ่องเต้จนดึกดื่น เมื่อเช้าก็มีคนเห็นอีกฝ่ายเดินอยู่ในจวน มาคิดๆ ดูคนของเขาล้วนเห็นจากจุดไกลๆ นึกไม่ถึงว่าน้องชายของหลินกวานอีจะมีท่าทีคล้ายกันถึงเพียงนี้!!เขาเพิ่งตระหนักแล้วว่าแผนการในวันนี้รั่วไหลแล้ว สมรสพระราชทานนี้แท้ที่จริงเป็นกับดัก แม้แต่ฮ่องเต้เองก็ทรงทราบแล้ว ทว่ารู้ตัวตอนนี้ก็สายไปแล้ว…เสียงของความวุ่นวายด้านนอกทำให้คนในห้องต่างอกสั่นขวัญแขวน กลุ่มคนที่บุกเข้าโจมตีจวนตระกูลสวี่ กองกำลังที่มองอย่างไรก็เป็นทหารจากหน่วยใดหน่วยหนึ่งทว่า...เมื่อกรูกันเข้าไปในจวนที่ยังคงตบแต่งด้วยแพรมงคล ในนั้นกลับว่างเปล่า...ไร้ผู้คน ไม่มีงานเลี้ยงอย่างที่ควรจะเป็น จะมีก็เพียงแค่ทหารมือปราบ!!จวนฝั่งตรงกันข้ามเดิมทีเป็นของคหบดีแซ่หลิ่ว เขาเคยได้รับความช่วยเหลือจากแม่ทัพหลิน ดังนั้นเมื่ออีกฝ่ายขอให้ช่วยซ่อนคน แน่นอนเขาย่อมยินดีคนขององค์ชายรองและคนของตระกูลเสิ่น ให้ตายอย่างไรก็ไม่มีทางคาดคิดว่าคนตระกูลสวี่จะแอบมาหลบอยู่ที่จวนฝั่งตรงกันข้าม ยิ่งอันตรายมากเท่าไหร่ก็ยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้น...สวี่เชียนนั่งก

“ปล่อยนาง เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นก็เป็นเรื่องของข้ากับเจ้า เชียนเชียนไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้”“ไม่เกี่ยวจริงหรือ” เสิ่นอวิ๋นใช้มือกุมคางหญิงสาว นางมองเขาด้วยดวงตาหวาดหวั่น ดวงตาคู่งามคลอคลอง ส่ายหน้าให้เขาราวกับบอกไม่ให้เขาวู่วาม“ข้ารู้สึกว่าตั้งแต่แรกนางเป็นของข้าอยู่ก่อนแล้ว หากมิใช่เพราะเจ้าเข้ามาแทรก ข้าคงแต่งนางเข้าจวนไปแล้ว หลินกวานอีเพราะเหตุใดเจ้าจึงปรารถนาในสิ่งที่เป็นของข้า!”“สิ่งที่เป็นของเจ้า? เชียนเชียนไม่ใช่สิ่งของ เจ้ารักนางหรือปรารถนาในตัวนางอย่างแท้จริง? หรือเพียงปรารถนาในอำนาจและอิทธิพลของจวนกั๋วกง เจ้าพยายามเพื่อเติมเต็มความปรารถนาของผู้ใด มิใช่ทำไปเพราะอำนาจหรอกหรือ สิ่งที่เป็นของเจ้า? นางไม่เคยเป็นของผู้ใดนอกจากตัวนางเอง นางมีทางเลือก และข้ากับนางก็เลือกไปแล้ว”“เจ้าหุบปาก! เห็นๆ อยู่ว่าผู้คนในเมืองหลวงล้วนอวยพร แม้ยังไม่ได้หมั้นหมายแต่ข้ากับนางเหมาะสมกันที่สุด เจ้าน่ะหรือ? ก็แค่ซื่อจื่อที่เป็นเพียงองครักษ์ คิดจะไต่เต้าสร้างผลงานขึ้นมาเอง? กี่ชาติจึงจะได้เลื่อนขั้นเล่า! ข้าเป็นถึงแม่ทัพน้อย อีกไม่นานก็จะได้ครอบกองกำลังของตระกูลเสิ่น เจ้าไม่มีสิ่งใดสู้ข้าได้ นางมีตาแต่