Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 5

Pinunasan ko ang pawis sa noo habang inaayos ang huling tray ng tinapay sa maliit naming panaderya. Amoy kanela at asukal ang paligid—nakakagaan sa pakiramdam, ngunit mabigat sa dibdib ang pagod. Tiningnan ko ang relo—10:47 ng gabi. Isang oras na lang at makakauwi ako, kakain ng instant noodles, at makakatulog ng halos limang oras bago ang susunod na trabaho.Minsan naiisip ko kung paano napunta ako rito—isang buhay na puno ng responsibilidad, pagkabagot, at pagod. Simula nang mawala ang mga magulang ko, kailangan ko nang mag-isa. Wala nang oras para sa kaginhawahan, wala nang oras para sa mga pangarap, at lalo na wala nang oras para sa pag-ibig. Maraming beses ko na ring sinubukang magtiwala sa tao, pero palaging nauuwi sa pagkabigo. Kaya ang tanging nakasanayan ko ay manatiling malakas at independent, kahit gaano kahirap.Ngunit paglabas ko sa panaderya, sinalubong ako ng isang malakas na tunog ng sasakyan—isang itim at makintab na kotse, na tila sumisigaw sa gab

Hindi ko maalis sa isip ko ang mga nangyari kahapon sa party. Ang titig niya, ang paraan ng paglapit niya sa akin—hindi bastang pagtingin lang, may halo ng pang-aakit, ng panunukso, at higit sa lahat, may dominance na hindi mo basta maalis sa isip.Habang naglalakad ako sa hallway ng mansion papunta sa kusina, ramdam ko ang bawat hakbang ko. Kahit gaano ko pilit ipakita sa sarili ko na contract lang ito, hindi ko maiwasang mapansin na may pagbabago sa damdamin ko. Ang dibdib ko ay parang humihiyaw sa excitement at takot.Pagbukas ko ng pinto, naroon siya—si Dominic, nakaharap sa malaking bintana, ang silhouette niya illuminated ng liwanag ng buwan. Napatingin ako, hindi maikakaila ang ganda ng lalaki sa kabila ng malamig na aura.“Althea,” tawag niya, at napahinto ako. May kakaibang intensity sa boses niya na parang may iniimbak na lihim. “Halika.”Hindi ko alam kung bakit ako lumapit. Parang may magnet siya na humihila sa akin, kahit gusto ko man

Hindi ko pa rin makalimutan ang gabing iyon sa dance floor. Ang init ng presensya niya, ang bawat halimuyak, bawat titig, bawat bulong na halos nagbubunyag ng damdamin na hindi niya kayang sabihin… ramdam ko pa rin sa katawan ko, parang apoy na hindi maapula.Kinabukasan, gising ako ng maaga. Pinilit kong tanggalin ang alaala ng gabing iyon, pero sa bawat galaw ko sa mansion—sa bawat hakbang sa hallway, sa bawat pintuan na binubuksan ko—ramdam ko na parang siya ay nariyan, kahit hindi ko nakikita. Ang puso ko’y mabilis ang tibok, at ang isip ko’y puno ng gulo.“Althea,” tawag niya mula sa doorway ng aking kwarto, malalim at tahimik, “handang-handa ka na ba?”Napalingon ako, ramdam ang kaba na kumakalat sa katawan ko. “O-oo… handa na,” nanginginig ang tinig ko.Lumapit siya, bawat hakbang ay may kasamang init at presensya na halos pumipigil sa akin sa paghinga. “Halika,” bulong niya habang tumuturo sa limousine na magdadala sa amin sa location para