Chapter 5: Ang Unang Pagtapat

Hindi ko pa rin makalimutan ang gabing iyon sa dance floor. Ang init ng presensya niya, ang bawat halimuyak, bawat titig, bawat bulong na halos nagbubunyag ng damdamin na hindi niya kayang sabihin… ramdam ko pa rin sa katawan ko, parang apoy na hindi maapula.

Kinabukasan, gising ako ng maaga. Pinilit kong tanggalin ang alaala ng gabing iyon, pero sa bawat galaw ko sa mansion—sa bawat hakbang sa hallway, sa bawat pintuan na binubuksan ko—ramdam ko na parang siya ay nariyan, kahit hindi ko nakikita. Ang puso ko’y mabilis ang tibok, at ang isip ko’y puno ng gulo.

“Althea,” tawag niya mula sa doorway ng aking kwarto, malalim at tahimik, “handang-handa ka na ba?”

Napalingon ako, ramdam ang kaba na kumakalat sa katawan ko. “O-oo… handa na,” nanginginig ang tinig ko.

Lumapit siya, bawat hakbang ay may kasamang init at presensya na halos pumipigil sa akin sa paghinga. “Halika,” bulong niya habang tumuturo sa limousine na magdadala sa amin sa location para sa photoshoot.

Habang naglalakad kami, ramdam ko ang bawat titig niya sa akin, bawat galaw na parang sinusukat ang reaksyon ko. Sa isang sandali, bahagya niyang nahawakan ang braso ko, hindi lamang para gabayan kundi para maramdaman ko ang init ng kanyang kamay. Ang tibok ng puso ko ay tumindi, at hindi ko maiwasang huminga nang malalim.

“Althea…” malapit ang boses niya sa tenga ko, halos bulong, “alam mo ba… na bawat galaw mo, bawat kisapmata mo, naiimpluwensyahan mo rin ako?”

Hindi ko alam kung paano tumugon. Ang puso ko’y mabilis ang tibok, ang isip ko’y nagugulo. “Dominic… hindi natin dapat… ito ay contract lang…” nanginginig ang tinig ko.

Ngumiti siya, bahagyang yumuko, parang gusto niyang humipo nang mas matagal, ngunit nag-atubili. “Althea… alam ko… ngunit hindi ko kayang itago pa. Minsan, gusto kong sabihin… na…”

Tumigil siya, napatingin sa malayo, halata ang pag-aalangan. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan sa tabi ko, at ang tibok ng puso ko ay tila sumabay sa bawat hininga niya.

Sa photoshoot, habang nagpo-pose kami, ang kamay niya ay bahagyang nahulog sa akin, para bang hindi niya sinasadya ngunit ramdam ko ang init at tensyon na dumadaloy sa pagitan namin. Ang bawat galaw niya, bawat titig, bawat pause ay may kasamang pang-aakit na halos hindi ko kayang labanan.

Sa isa sa mga poses, kailangan naming tumayo malapit sa isa’t isa. Ang mga mata niya ay nakatingin sa akin, tila ba inuulit-ulit ang bawat detalye—ang bawat kisapmata ko, ang bawat gilid ng labi ko, ang bawat reaksiyon ko sa kanya.

“Althea…” bulong niya, halos bulong lang, ngunit ramdam ko ang intensity, “alam mo ba… sa bawat sandali, naiisip ko kung ano ang nararamdaman ko para sa iyo?”

Hindi ko alam kung paano tumugon. Ang tibok ng puso ko, ang init ng katawan ko, at ang tensyon sa pagitan namin ay halos pumutok. “Dominic… hindi natin dapat…,” nanginginig ang boses ko.

Ngumiti siya, bahagyang huminto, parang may gustong sabihin ngunit hindi niya kayang ilabas. “Althea… hindi ko dapat sabihin ito… ngunit sa bawat sandali, kahit contract lang, hindi ko maiwasang maramdaman ang…”

Biglang tumigil siya, nag-alangan, at halos lumalapit nang sobra para maramdaman ko ang init ng kanyang hininga sa mukha ko. Sandali lang, ngunit para bang tumigil ang mundo—ang puso ko, ang utak ko, lahat ay nakatuon sa kanya.

Hindi ko alam kung paano pipigilan ang sarili ko. Ang puso ko’y mabilis ang tibok, ang isip ko’y gulo, at ang katawan ko’y parang may sariling damdamin na hindi ko kayang kontrolin. “Dominic… hindi natin dapat…,” nanginginig ang boses ko.

Ngumiti siya, halos bulong, “Althea… alam ko. Ngunit kahit contract lang, may damdamin na hindi mo maiwasang maramdaman. At sa huli… iyon ang magiging pinakamahirap sa’yo—ang aminin sa sarili mo.”

Sa gala sa gabi, napansin ko ang ibang babae na lumapit sa kanya, isang business associate. Para bang na-trigger ang selos sa loob ko. Hindi ko alam kung bakit, ngunit ramdam ko ang init na sumasakop sa aking dibdib. Ang kamay niya, na dati ay nakadikit lang sa aking likod, bahagyang lumapit sa akin, at ramdam ko ang init ng presensya niya na parang nagsasabi: “Ako lang ang narito.”

“Althea,” bulong niya, titig sa mata ko, “huwag kang mag-alala. Ang nararamdaman mo ay mahalaga sa akin… at ngayon, kailangan mong malaman… na…”

Huminto siya, napatingin sa akin ng diretso, at para bang halos lumalabas na ang lahat ng damdamin niya. Ngunit tumigil siya, tila nagtitipid sa tamang sandali, ramdam ko ang tensyon na halos pumutok sa pagitan namin.

Sa limousine pauwi, hindi ko maiwasang huminga nang mabilis. Ang init ng katawan niya sa tabi ko, ang bawat titig, bawat halimuyak, bawat paghinga… lahat ay nagdudulot ng kakaibang kilig at kaba.

“Dominic…” bulong ko, nanginginig, “hindi natin dapat….”

Ngumiti siya, at bahagyang huminga nang malalim, halos bulong, “Althea… hindi ko dapat… ngunit hindi ko kayang itago. Mahal na kita… kahit contract lang, hindi ko maiwasang maramdaman ang lahat para sa iyo.”

Hindi ko alam kung tumigil ang mundo ko sa sandaling iyon. Ang tibok ng puso ko, ang init ng katawan ko, at ang tensyon… lahat ay naghalo. Ang unang pag-amin ng damdamin niya ay parang kuryente na dumaloy sa buong katawan ko. Ramdam ko ang selos, excitement, takot, at pang-aakit—lahat sa isang sandali.

Sa loob ng limousine, nagkaroon ng sandaling halos magtagpo ang aming mga labi, ngunit parehong huminto sa huling segundo. Para bang alam naming parehong mali at tama—ang kontrata, ang damdamin, at ang init na hindi maipaliwanag.

Hindi ko alam kung paano haharapin ang tatlong buwan na ito. Tatlong buwan na puno ng tension, teasing, selos, at unti-unting pagbukas ng damdamin ko para kay Dominic. Ang bawat galaw niya, bawat titig, bawat sandali ng katahimikan… parang isang laro ng damdamin na hindi ko kayang talunin.

At sa bawat hininga niya, bawat pause, bawat halimuyak ng presensya niya, ramdam ko—malapit na siyang aminin ang buong nararamdaman niya. At kahit pilit kong sabihin sa sarili ko na “contract lang ito,” alam ko sa puso ko, sa katawan ko… na nagsisimula na akong mahulog kay Dominic.