Chapter 4: Ang Unang Pagkakahawakan

Hindi ko pa rin makalimutan ang gabing iyon sa sofa. Ang init ng presensya niya, ang titig niya, ang bawat bulong na halos nagbubunyag ng damdamin na hindi niya kayang sabihin… ramdam ko pa rin sa katawan ko, parang apoy na hindi maapula.

Kinabukasan, gising ako ng maaga. Pinilit kong tanggalin ang alaala ng gabing iyon, pero sa bawat galaw ko sa mansion—sa bawat hakbang sa hallway, sa bawat pintuan na binubuksan ko—ramdam ko na parang siya ay nariyan, kahit hindi ko nakikita. Ang puso ko’y mabilis ang tibok, at ang isip ko’y puno ng gulo.

“Althea,” tawag niya mula sa hallway, malalim at tahimik, “kumain ka na ba?”

Napalingon ako at napahinto. Ramdam ko ang kaba sa dibdib ko. “O-oo… hindi pa…,” nanginginig ang tinig ko.

Lumapit siya sa akin, at sa bawat hakbang niya, ramdam ko ang init ng kanyang presensya. “Halika, kakain tayo sa kusina. Hindi ko hihilingin ang puso mo, ngunit huwag mong ipagsawalang-bahala ang sarili mong nararamdaman.”

Hindi ko alam kung paano tumugon. Lumakad kami sa kusina, at habang nag-uusap, napansin ko ang bawat galaw niya—kung paano niya hawak ang tasa, paano siya tumitig sa akin habang nagsasalita, at paano ang bawat pause niya ay nagdudulot ng tensyon sa pagitan namin.

“Althea…” malapit ang boses niya sa tenga ko, “alam mo ba na kahit contract lang ito, naiisip ko rin… ang…”

Biglang huminto siya, napatingin sa malayo. Ramdam ko ang kaba na bumabalot sa akin, parang oras ay tumigil. Para bang bawat segundo ay may kasamang pang-aakit at banta ng damdamin na hindi niya kayang ilabas.

Hindi ko maiwasang tumingin sa kanya. “Dominic… hindi natin dapat… ito ay contract lang…” nanginginig ang tinig ko.

Ngumiti siya, bahagyang yumuko, parang gusto niyang humipo, ngunit nag-atubili. “Althea, alam ko… ngunit sa bawat sandali, may damdaming hindi ko kayang itago. At sa huli, iyon ang magiging pinakamahirap para sa atin.”

Habang nag-uusap kami, ang kanyang kamay ay hindi sinasadyang humipo sa aking braso. Sandali lang, ngunit ramdam ko ang init na dumaloy sa katawan ko, at ang tibok ng puso ko ay tumindi. “Ah…” hindi ko maiwasang huminga, ramdam ang tensyon sa pagitan namin.

“Tila ba may epekto ang bawat galaw mo sa akin,” bulong niya, halos bulong lang, ngunit ramdam ko sa init ng kanyang titig. “At kahit gusto kong maging propesyonal, hindi ko maiwasang mapatingin sa iyo, mapansin ang bawat reaksyon mo, ang bawat kisapmata mo…”

Hindi ko alam kung tumigil ang mundo ko sa sandaling iyon. Ramdam ko na parang naglalaro siya—dominant, misteryoso, at alam ang epekto niya sa bawat galaw ko. Ngunit sa kabila ng lahat, may kakaibang kuryusidad at excitement na hindi ko kayang pigilan.

Kinabukasan, inanyayahan niya ako sa isang charity gala. Habang naglalakad kami sa garden papunta sa venue, ang kamay niya ay bahagyang humawak sa aking likod, parang simpleng pag-guide lang, ngunit ramdam ko ang init at tensyon sa pagitan namin. Halos gusto ko nang umatras, ngunit hindi ko rin kayang itanggi ang excitement sa bawat paglapit niya.

“Althea,” bulong niya, titig sa mata ko, “alam mo ba na sa bawat hakbang na ito, naiisip ko rin kung ano ang nararamdaman ko sa iyo?”

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Ang puso ko’y mabilis ang tibok, ang isip ko’y nagugulo. “Dominic… hindi natin dapat…,” nanginginig ang boses ko.

Ngumiti siya, bahagyang tumigil, parang may gustong sabihin ngunit hindi niya kaya. “Althea, hindi ko dapat aminin ito… ngunit sa bawat sandali, kahit contract lang, hindi ko maiwasang maramdaman ang…”

Biglang tumigil siya, nag-alangan, at halos humarap nang sobra para maramdaman ko ang init ng kanyang hininga sa mukha ko. Sandali lang, ngunit para bang tumigil ang mundo—ang puso ko, ang utak ko, lahat ay nakatuon sa kanya.

Hindi ko alam kung paano pipigilan ang sarili ko. Ang puso ko’y mabilis ang tibok, ang isip ko’y gulo, at ang katawan ko’y parang may sariling damdamin na hindi ko kayang kontrolin. “Dominic… hindi natin dapat…,” nanginginig ang boses ko.

Ngumiti siya, halos bulong, “Althea… alam ko. Ngunit kahit contract lang, may damdamin na hindi mo maiwasang maramdaman. At sa huli… iyon ang magiging pinakamahirap sa’yo—ang aminin sa sarili mo.”

Sa gala, napansin ko ang ibang babae na lumapit sa kanya, isang business associate. Hindi ko alam kung bakit, pero biglang naramdaman ko ang kakaibang kaba—ang selos. Ang kamay niya, na dati ay nakadikit lang sa aking likod, bahagyang lumapit sa akin, at ramdam ko ang init ng presensya niya na parang nakakapigil sa selos ko.

“Althea,” bulong niya habang nakatingin sa akin, titig na parang sinasabi ng bawat galaw niya: “huwag kang mag-alala. Ang nararamdaman mo ay mahalaga sa akin… kahit hindi ko pa sinasabi.”

Hindi ko alam kung tumigil ang mundo ko sa sandaling iyon. Ang tibok ng puso ko, ang init ng katawan ko, at ang tensyon sa pagitan namin—lahat ay naghalo. At sa isang sandali, nang magkaharap kami sa dance floor, ang mga kamay niya ay bahagyang humawak sa akin para suportahan habang iniikot ang mga bisita sa paligid. Sandali lang, ngunit ramdam ko ang bawat galaw, init, at kuryusidad niya na naglalaro sa pagitan namin.

“Dominic…” bulong ko, nanginginig, “hindi natin dapat….”

Ngumiti siya, at bahagyang huminga nang malalim, parang iniipon ang tapang. “Althea… hindi ko dapat sabihin ito… ngunit minsan, gusto kong aminin…”

Ngunit tumigil siya, at ang titig niya sa akin ay puno ng pangako, pang-aakit, at isang lihim na hindi pa niya kayang ilabas. Ramdam ko ang buong katahimikan sa paligid namin—ang musika, ang ilaw, at ang mga tao ay parang nawala. Tanging kami lang.

Hindi ko alam kung paano haharapin ang tatlong buwan na ito. Tatlong buwan na puno ng tension, teasing, selos, at unti-unting pagbukas ng damdamin ko para sa lalaking ito. Ang bawat galaw niya, bawat titig, bawat sandali ng katahimikan… parang isang laro ng damdamin na hindi ko kayang talunin.

At sa bawat hininga niya, bawat pause, bawat halimuyak ng presensya niya, ramdam ko—malapit na siyang aminin ang nararamdaman niya. At kahit pilit kong sabihin sa sarili ko na “contract lang ito,” alam ko sa puso ko, sa katawan ko… na nagsisimula na akong mahulog kay Dominic.