Chapter 2: Ang Unang Gabi

Hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang mga mata niya. Ang tindi ng aura ni Dominic—parang bawat galaw, bawat salita, may bigat na hindi mo matatalo. Habang umuuwi ako sa maliit kong apartment, ramdam ko ang kaba, takot, at nakakaibang excitement na hindi ko naalala kung kailan ko huling naramdaman.

Pagpasok ko, dali-dali akong bumagsak sa kama, at huminga ng malalim. “Okay, Althea… hindi ito personal. Contract lang ito,” bulong ko sa sarili. Pero alam kong hindi lang contract ang nasa isip ko.

Kinabukasan, tinawag ako ng assistant ni Dominic para sa orientation ng “relationship contract.” Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang buong mundo niya. Habang nakaupo sa conference room ng kanyang opisina, ramdam ko ang lamig at perfection ng lugar.

“Althea,” simula ni Dominic, titig na parang sinusuri bawat galaw ko, “ito ang magiging simula ng ating kasunduan. Tatlong buwan ka lamang. Walang personal na damdamin. Naiintindihan mo ba?”

“Oo,” sagot ko, kahit ramdam ko ang kaba sa tinig ko.

“Magaling,” sabi niya. “Ngunit may isang bagay—hindi ko hihilingin sa iyo ang puso mo. Ngunit hindi rin kita pipigilan kung may maramdaman ka sa huli.”

Hindi ko alam kung tumigil ako sa paghinga o hindi. Parang may nag-flash sa utak ko: excitement at takot na maghalo. Gusto ko man tumanggi, hindi ko maiwasang tingnan siya, at ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin.

Pagkatapos ng orientation, dinala niya ako sa kanyang mansion. Malaki, elegante, at malamig sa pakiramdam. “Ito na ang magiging temporary home mo,” sabi niya. “Huwag kang mag-alala, may privacy ka, ngunit kailangan mong maging present sa bawat social event at business meeting kung tatawagin ka.”

Habang tinuturo niya ang paligid, hindi ko maiwasang mapansin kung gaano kaayos ang bawat detalye. Ang mansion, ang bawat sulok, bawat dekorasyon—perfect at kontrolado. Ramdam ko ang dominance niya, at kahit na hindi ko gusto, unti-unti akong naaakit sa paraan niya ng paghawak ng kapangyarihan.

“Althea,” bulong niya habang tinitingnan niya ako, “ang kailangan mo lang ay sundin ang instructions ko. Pero kung may iba kang nararamdaman… huwag mong ipagsawalang-bahala. Ang damdamin mo ay parte rin ng laro.”

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Ngunit ramdam ko ang matinding tensyon sa pagitan namin. Bawat salita niya, bawat titig, parang may apoy na sumisindi sa dibdib ko—isang damdaming hindi ko kayang ipaliwanag.

Sa gabi, habang naglalakad kami para sa unang photoshoot ng social media campaign na kailangan naming gawin bilang “magkasintahan,” napansin ko ang kakaibang presensya niya. Hindi lang siya bilyonaryo; dominant siya, misteryoso, at alam ang epekto niya sa bawat tao sa paligid. Lalo na sa akin.

“Althea,” sabi niya habang nakalapit sa akin, “huwag kang matakot. Huwag mong isipin ang personal na damdamin. Contract lang ito. Ngunit…” tumigil siya, titig sa akin na parang may iniisip na hindi niya sinasabi, “…huwag mong balewalain ang sarili mong nararamdaman. Dahil sa huli, may bahagi ng damdamin mo na hindi mo maiiwasan.”

Hindi ko maintindihan, ngunit ramdam ko. Parang bawat salita niya, bawat galaw, ay may halo ng panganib at pang-akit. Hindi ko alam kung paano haharapin ang tatlong buwan na ito. Tatlong buwan kung saan kailangan kong ipakita na wala akong damdamin… habang unti-unti, nababago ang lahat.

Pagdating namin sa mansion, pinayagan niya akong magpahinga sa aking kwarto. Habang nakaupo sa gilid ng kama, hindi ko maiwasang isipin: paano ko haharapin ang lalaking ito? Ang lalaking sa loob ng ilang oras ay may hawak na ng aking mundo, kahit hindi ko gusto?

Habang sinusuri ko ang bawat sulok ng kwarto, ramdam ko na parang bawat bagay sa mansion ay may sinasabi: elegance, kontrol, power. At sa kabila ng kagandahan, ramdam ko ang pressure—ang pressure ng mundo ni Dominic, at ang pressure na kailangan kong ipakita na ako ay hindi naaapektuhan.

Kinabukasan, inanyayahan niya ako sa isang maliit na cocktail party, isang event para ipakita ang “pamilyar na relasyon” namin sa mga business partners niya. Ang dami ng tao, lahat nakatingin sa akin, at ramdam ko ang kaba na hindi ko alam kung paano ko haharapin.

“Relax ka lang,” sabi ni Dominic sa akin habang naglalakad kami papunta sa venue. “Hindi ko hihilingin sa iyo ang puso mo. Ngunit hindi ko rin mapipigilan ang sarili ko kung may naramdaman ka sa huli.”

Hindi ko alam kung paano ko pipigilan ang sarili ko. Ang kanyang boses, ang titig niya sa akin, parang may init na dumadaloy sa buong katawan ko. Hindi ko gusto, ngunit ramdam ko—unconsciously, naaapektuhan ako.

Sa party, habang nakikipag-usap siya sa mga tao, napansin ko na palaging may titig sa akin. Hindi bastang pagtingin lang—ang titig niya ay may lalim, may intensity, may implicit na mensahe: alam niya na nararamdaman ko rin ang tensyon na ito.

“Althea,” sabi niya sa akin nang pribado, malapit sa aking tenga, “ingat ka sa sarili mo. Tatlong buwan lang ito. Ngunit kung may maramdaman ka, huwag mong itanggi. Ang damdamin mo ay mahalaga rin.”

Hindi ko alam kung tumigil ako sa paghinga o hindi. Ang lalaking ito—malamig, dominant, at misteryoso—ay parang may kapangyarihan hindi lang sa negosyo, kundi sa puso ko.

Pagkatapos ng party, habang pauwi kami sa mansion, ramdam ko ang pagod at kaba, ngunit may kasamang kakaibang excitement. Alam ko—tatlong buwan pa lang, at ramdam ko na unti-unti, ang kontratang ito ay magiging mas kumplikado kaysa sa inaasahan ko.

Pagdating sa kwarto ko sa mansion, humiga ako sa kama at pinikit ang mga mata. Hindi ko maiwasang isipin si Dominic—ang mga mata niya, ang tinig niya, ang presensya niya. Sa unang gabi pa lang, ramdam ko na ang kontrata na ito ay hindi lang papeles… ito ay laro ng damdamin, at parang panalo na siya sa unang round.

Hindi ko alam kung handa ako, ngunit isang bagay ang malinaw—ang lalaking ito ay hindi basta basta mapapabayaan. At kahit pilit kong sabihin sa sarili ko na contract lang ito, alam ko sa puso ko na nagsisimula na ang tensyon na maaaring magbago sa lahat.