The Billionaire's Unwanted Fiancée

Pinunasan ko ang pawis sa noo habang inaayos ang huling tray ng tinapay sa maliit naming panaderya. Amoy kanela at asukal ang paligid—nakakagaan sa pakiramdam, ngunit mabigat sa dibdib ang pagod. Tiningnan ko ang relo—10:47 ng gabi. Isang oras na lang at makakauwi ako, kakain ng instant noodles, at makakatulog ng halos limang oras bago ang susunod na trabaho.

Minsan naiisip ko kung paano napunta ako rito—isang buhay na puno ng responsibilidad, pagkabagot, at pagod. Simula nang mawala ang mga magulang ko, kailangan ko nang mag-isa. Wala nang oras para sa kaginhawahan, wala nang oras para sa mga pangarap, at lalo na wala nang oras para sa pag-ibig. Maraming beses ko na ring sinubukang magtiwala sa tao, pero palaging nauuwi sa pagkabigo. Kaya ang tanging nakasanayan ko ay manatiling malakas at independent, kahit gaano kahirap.

Ngunit paglabas ko sa panaderya, sinalubong ako ng isang malakas na tunog ng sasakyan—isang itim at makintab na kotse, na tila sumisigaw sa gabi.

“Miss Reyes?” isang malalim at makapangyarihang boses ang tumawag.

Lumiko ako nang dahan-dahan. Nandoon siya—si Dominic Virelle, suot ang perpektong suit, maayos ang buhok, at nakamasid na tila walang emosyon. Pumikit ako sandali. Narinig ko ang tungkol sa kanya—si Dominic Virelle, CEO na kilala sa pagkuha ng lahat ng gusto niya at hindi iniwan ang kahit anong bakas ng awa.

“Ano… ginagawa mo rito?” tanong ko, pilit na matatag ang boses.

“May alok ako sa’yo,” sagot niya, malamig at diretso. “Isang alok na sa palagay ko, hindi mo matatanggi.”

Nihinto ako. “Abala ako…” subalit ramdam kong hindi ako makakatakas. May something sa presensya niya—isang awtoridad, isang tiwala sa sarili—na hindi mo basta matatakasan.

Sinundan ko siya papunta sa kotse, hindi maalis sa isip ko ang kaba at hiwaga ng sitwasyon. Habang nakaupo sa leather seat, tibok ng puso ko’y mabilis. Pakiramdam ko’y lumilipad at nababahala sa parehong oras.

“Diretso ako,” panimula niya, nakatingin sa akin. “Kailangan ko ng isang babae bilang aking fiancée—pansamantala lang. Hindi romantiko, hindi personal. Isang pekeng relasyon para sa tatlong buwan. Sa kabutihang palad, may kabayaran ako. Makakatulong ito para maayos ang mga utang mo at higit pa.”

Napakulat ako nang buksan ko ang sobre. Ang halaga, sapat para mawala ang lahat ng pinaghirapan ko sa ilang saglit lang. Pilit akong natawa. “Akala mo ba pera lang ang makakabili sa akin?”

Hindi nagbago ang tingin niya. “Hindi kita binibili, Miss Reyes. Isang kontrata lang ito. Maaari kang umalis anumang oras. Ngunit kung pipirma ka, mapapasok ka sa aking mundo. At hindi ko gusto kapag ang mga tao ay biglang umaalis.”

Kumirot sa dibdib ko ang kanyang sinabi. Hindi lang ito tungkol sa pera. Isang laro ito ng kontrol, at siya ang panalo na agad.

Tumitig ako sa kanya. “Sige,” sabi ko, matatag, kahit ramdam kong nanginginig ako sa loob. “Gagawin ko. Pero huwag mong isipin na gusto kong narito ako.”

Bahagyang ngumiti siya, halos hindi mapansin pero malinaw sa mata ko. “Magaling. Hindi ko inaasahan ang iba.”

Habang umuusad ang kotse sa gabi, hindi maiwasang sumagi sa isip ko: pumirma ako sa higit pa sa kontrata. Pumasok ako sa mundo kung saan ang mga panuntunan ay hindi lang gabay—kundi batas. Ang paligid ng kanyang opisina ay elegante, malamig, at perfectionist—tila ba walang puwang para sa pagkakamali. Isa siyang lalaki na tila alam ang lahat, na kahit ang pinakamaliit na detalye ay kontrolado. Ang mga mata niya ay nananatiling malamig, ngunit ramdam mo ang kapangyarihan sa bawat galaw.

Pinatigil niya ang kotse sa harap ng isang modernong gusali. “Sumama ka sa akin,” utos niya, at ako’y napilitang sundin, kahit ramdam kong bawat hakbang ay tila may halong kaba at takot.

Habang naglalakad kami sa hallway, hindi ko maiwasang mapatingin sa kanyang mukha—matipuno, matikas, at may aura ng lalaking bihasa sa kontrol. Paano nagagawa ng isang tao na maging ganito? Parang bawat kilos niya, bawat salita, ay may bigat na hindi mo basta matatalo.

“Althea,” sabi niya sa isang lugar na medyo tahimik, “hindi ito personal. Ang kailangan ko lang ay ang papel na iyon… ang eksena para sa negosyo ko. Huwag mong i-mix ang damdamin dito.”

Ngunit alam ko sa sarili ko—hindi lang ito tungkol sa papel. Ramdam ko sa bawat tingin niya, bawat titig, na may iba pa siyang layunin. At hindi ko gusto, pero hindi ko rin maiwasang ma-curious.

Umupo kami sa isang maliit na conference room. Pinakita niya ang kontrata. Malinaw, simple, ngunit puno ng kapangyarihan. “Tatlong buwan. Wala nang iba. Pipirma ka, at may kabayaran. Ayaw kong may tanungin ka pagkatapos ng pirma.”

Ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin. Ako’y may pride, pero desperate din sa pera. Paano ko haharapin ang tatlong buwan kasama ang lalaking ito na parang may hawak sa buong mundo—kasama na ako sa mundo niya, kahit hindi ko gusto?

Tumitig siya sa akin habang hawak niya ang kontrata. “Althea, ang desisyon mo ay malinaw. Ngunit alam ko kung ano ang tama para sa iyo… kahit hindi mo pa nakikita.”

Hindi ko maintindihan—pero ramdam ko. Ramdam ko na pumapasok ako sa larong mas malaki kaysa sa akin, isang mundo na hindi ko alam kung kaya kong kontrolin.

Ibinigay ko sa kanya ang sagot ko: “Sige, pipirmahin ko. Pero huwag mong isipin na may nararamdaman ako sa’yo. Isa lang itong kasunduan.”

Ngumiti siya ng bahagya. “Iyan ang gusto kong marinig. Ngunit huwag kang magtaka kung unti-unti mong maramdaman… na may iba kang damdamin sa huli.”

Hindi ko alam kung natawa ako o nainis. Ngunit isang bagay ang malinaw—ang lalaking ito ay naiiba. Hindi lang siya isang CEO o bilyonaryo. May kontrol siya, may paraan para mapasunod ang lahat, at sa loob ng ilang minuto, ramdam ko na ang mundo ko ay unti-unting pumapasok sa kanya.

Lumipas ang ilang minuto bago niya ako dinala sa isang pribadong silid sa kanyang gusali—malinis, moderno, elegante, pero malamig sa pakiramdam. “Ito na ang magiging puwesto mo habang narito ka,” sabi niya, tumuturo sa isang maliit na lamesa at upuan. “Pumirma ka rito, at magsisimula ang lahat.”

Pinirmahan ko ang kontrata, ramdam ang bigat ng papel sa kamay ko—parang simbolo ng kapangyarihan niya sa akin, at ang pagsuko ko sa mundo na hindi ko pa naiintindihan. Nang ilapag ko ang ballpen, tiningnan niya ako, at para bang naramdaman niya ang bawat takot, kaba, at kuryusidad ko.

“Althea,” sabi niya, mababa ang boses, halos bulong, “sa tatlong buwan na ito, hindi ko hinahanap ang puso mo. Ngunit hindi ko rin mapipigilan ang sarili ko na… sana maramdaman mo rin ang halaga mo sa akin.”

Hindi ko alam kung tumigil ako sa paghinga o hindi, pero ramdam ko ang tensyon na sumikip sa dibdib ko. Sa unang pagkakataon sa maraming taon, naramdaman ko ang halo ng takot, excitement, at kakaibang kaba—isang damdamin na ipinangako ko sa sarili ko na hindi ko na muling mararamdaman.

Habang umaalis kami mula sa gusali, hindi ko maiwasang mapaisip kung papaano ko haharapin ang tatlong buwan na ito. Tatlong buwan na puno ng tension, kontrol, at hindi ko maipaliwanag na atraksyon. Tatlong buwan kung saan kailangan kong ipakita na ako ay hindi interesado… habang unti-unti, maaaring mabago ang lahat.