All Chapters of แม่ครับ...ผมอยากเป็นจอมยุทธ์: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12: หอคอยทดสอบปี 1หลังจากได้ป้ายเขียนยันต์มาเป็นอาชีพที่สาม ฤทธาเริ่มฝึกเขียนยันต์สายฟ้าด้วยความมุ่งมั่น วันแล้ววันเล่า จนในที่สุดก็สามารถเขียนยันต์สายฟ้าสำเร็จเป็นครั้งแรก เมื่อปลดปล่อยพลังออกมา สายฟ้าก็ฟาดลงไปตรงเป้าหมายได้อย่างแม่นยำในขณะเดียวกัน ฤทธาก็ฝึกหลอมโอสถบำรุงปราณขั้นสูง โดยใช้ตำรับยาที่ขอจากยอนมิน หลังจากพยายามปรับอุณหภูมิช่วงจุดการกลั่นของตัวยาหลายครั้ง ฤทธาก็สามารถหลอมยาออกมาได้สำเร็จทั้งยันต์สายฟ้าและยาบำรุงปราณเป็นที่ต้องการในสำนัก แม้ยังเป็นของระดับหนึ่งขั้นสูง แต่ก็เอาไปให้พวกทหารที่มาคอยช่วยดูแลเหมืองไว้ป้องกันตัวได้ฤทธาตัดสินใจขายบางส่วนให้กับสำนักเพื่อแลกแต้ม และขายบางส่วนให้กับศิษย์คนอื่นเพื่อเก็บออมไว้ใช้ในอนาคต ทำให้เขากลายเป็นที่สนใจของศิษย์จำนวนมาก เพราะรุ่นพี่ปีสองปีสาม จะหลอมยาขั้นสองและยาอื่นๆ ที่ราคาสูงกว่าระดับความชำนาญของเขาตอนนี้ การหลอมยาขั้นกลางสำเร็จจะได้ยามาสี่เม็ด บางครั้งจะได้ยาขั้นสูงเพิ่มมาสักเม็ดหนึ่งก็จะถือว่าเป็นกำไร“ก่อนสอบประจำปี ข้าจะต้องสอบป้ายระดับสองให้ผ่านให้ได้ จะได้ทำขายช่วงปิดเทอมได้”ฤทธาคุยกับชีต้าร์ขณะกำลังฝึกแก้ค่

ตอนที่14.ศิษย์อันดับหนึ่งเมืองหยวนหยางฤทธาวิ่งออกกำลังกายแถวบ้านเห็นบรรยากาศตอนเช้าของชาวเมืองผู้คนเตรียมตัวไปทำงาน มีทั้งพวกนายพราน พวกทหาร พ่อค้าแม่ค้าเตรียมเปิดร้านวันนี้ซูคิมพาฤทธาไปที่หอคอยวิญญาณยุทธ์ เป็นอาคารขนาดใหญ่สามชั้นตั้งอยู่ในใจกลางเขตเมืองชั้นใน มีรั้วสูงล้อมรอบด้านนอกมีสวนหย่อมล้อมรอบอาคาร มีคนลักษณะเหมือนทหารยาม มีผ้าคลุมสีเทากับเหรียญติดที่อก ยืนเฝ้าจุดต่างๆ ทั้งในและนอกอาคารเห็นทหารยามกับสัตว์วิญญาณเดินตรวจตราที่ต่างๆ มีคนวิ่งเข้าออกดูคึกคักมากพอเดินเข้ามาในอาคารชั้นแรกเห็นเจ้าหน้าที่มากมาย แม้ตกแต่งในโทนสีเทาดำ แต่มีแสงสว่างทุกที่ ฤทธาสังเกตเห็นจุดรับลงทะเบียนและป้ายภารกิจ รวมถึงป้ายประกาศจับและค่าหัว“ไหนๆ ก็จะไปล่าสัตว์อสูรอยู่แล้ว เลยพามารู้จักที่นี่ ข้าจะมาดูเผื่อมีภารกิจจะได้อาสาไปทำ”ซูคิมบอกเหตุผลที่พามา“ข้าเคยรู้แค่ว่าที่นี่รับซื้อทุกอย่างที่เราไปล่ามา ไม่เคยรู้ว่ามีภารกิจด้วย”ฤทธายังคงมองไปรอบๆ อย่างตื่นตา“ถ้าเป็นสมาชิกก็จะรับภารกิจได้ แล้วก็เก็บสะสมคะแนนเพื่อเลื่อนระดับ มันดีกว่าเราไปล่าแล้วเอามาขายอย่างเดียวน่ะ”ซูคิมอธิบายต่อ“นอกจากได้หินวิญญา

ตอนที่ 16: แดนประลองกลางเสียงกลองศึกกระหึ่มขึ้นทั่วสนามประลองของสำนักผู้คนหลั่งไหลมารวมตัวกันที่สนามประลองของสำนัก เพื่อชมการประลองที่สำคัญจิมมี่กำลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้อันดับที่ห้าสิบ ในการต่อสู้ที่ดุเดือด พลังลมปราณปะทะกันกลางอากาศ เสียงกรีดร้องของอาวุธสั่นสะท้านไปทั่วลานประลองจิมมี่แสดงพลังปราณใช้พลังยุทธ์อันแข็งแกร่งเข้าโจมตีอู่หลงตั้งรับอย่างไม่สะทกสะท้าน ทั้งคู่แข็งแกร่งและว่องไวมากการปะทะของทั้งคู่ทั้งรุนแรงและรวดเร็วตรงไปตรงมาเสียงระเบิดดังสนั่นไม่หยุด ทั้งคู่ก่ะวัดกันที่ความแข็งแกร่ง เป็นศึกระหว่างดาบใหญ่ธาตุน้ำแข็ง และค้อนยักษ์ธาตุไฟที่น่าตื่นตามากความรวดเร็วและการโจมตีที่รุนแรงของทั้งคู่ ทำให้คนดูทั้งสนามเงียบ เพราะต้องตั้งใจดูไม่เช่นนั้นจะดูไม่ทันตู้ม!! .. ตู้ม!! .. ตู้ม!! …ตู้ม!! …. ตู้ม!!เสียงดังสนั่น แต่ภาพที่เห็นเป็นเพียงการระเบิดกลางอากาศ“รวดเร็วมาก”ฤทธาอุทานออกมา ขณะจับตาดูการต่อสู้อย่างไม่กะพริบตาอู่หลงและจิมมี่เริ่มมีอาการบาดเจ็บสะสม หลังสู้กันมาเกือบยี่สิบนาที ทั้งคู่มีรอยแผลและคราบเลือดเต็มเสื้อผ้า แต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมกัน เหมือนว่าจะเป็นเรี่ยวแ

ตอนที่ 18: เขตหวงห้ามภาพในอดีตเมื่อปีก่อนฤทธาเริ่มใส่สายรัดเพิ่มน้ำหนักที่มือและเท้า เขาเดินแบบเก้ๆ กังๆ เข้าห้องฝึก โดนหุ่นสัตว์อสูรทำร้ายเพราะเคลื่อนไหวลำบาก จนเวลาผ่านไป เริ่มปรับตัวได้คล่องตัวขึ้น ต่อสู้ได้เหมือนเคลื่อนไหวปรกติต่อมาเขาลองห้องแรงดึงดูดสองเท่าครั้งแรก ก้าวขาไม่ออกเคลื่อนไหวไม่ได้ โดนหุ่นฝึกทำร้ายจนหมดสติหามออกมา จนผ่านไปเป็นสัปดาห์ จึงเริ่มเคลื่อนตัวได้ เริ่มต่อสู้ได้ แล้วค่อยๆ พัฒนาขึ้นตามลำดับปัจจุบัน ฤทธาที่กำลังคิดถึงการฝึกที่ผ่านมาในอดีต“ข้าฝึกมาเกือบปีในห้องแรงดึงดูด กว่าจะสู้กับปีศาจรุ่นเดียวกับข้าได้สูสี พื้นฐานพละกำลังของพวกปีศาจมันน่ากลัวจริงๆ”เสียงลมหายใจหนักหน่วงสะท้อนอยู่ในห้องฝึกจำลองการต่อสู้ สภาพรอบด้านเต็มไปด้วยรอยฟันและรอยเล็บจากการปะทะ กลิ่นเหงื่อคละคลุ้งกลางบรรยากาศกดดันฤทธายืนอยู่ในท่าพร้อมโจมตี แขนซ้ายของเขายกขึ้นตั้งรับดาบของศัตรูฝ่ายตรงข้าม มันคือปีศาจพยัคฆ์รุ่นเยาว์ที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แต่ส่วนหัวเหมือนเสือ อายุสิบสี่ปีเท่ากัน แต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและรัศมีพลังที่ดุดันทั้งคู่ต่างอ่อนแรงถึงขีดสุด เหลือเพียงพลังเฮือกสุดท้ายที่จะใช้

ตอนที่ 20: ภารกิจหลังกลับจากเรือนของเจ้าสำนักมาบ้านพัก ฤทธาเจอเพื่อนๆ ถามถึงการบาดเจ็บ ก็เลยรู้ว่ารองเจ้าสำนักบอกทุกคนว่าเขาได้รับบาดเจ็บตอนฝึก เลยต้องนอนรักษาตัวหลังถามไถ่กันเสร็จ ฤทธาก็นั่งอ่านตำราประวัติศาสตร์ของสำนักเย่วจี มันบันทึกเรื่องราวเมื่อพันปีก่อน…ภาพในอดีตก็ปรากฏขึ้น“เมื่อโลกมนุษย์ต้องเผชิญภัยพิบัติจากอสูรและปีศาจ การรุกรานกินเวลานานหลายศตวรรษ จนฝ่ายมนุษย์เสียดินแดนไปเกือบทั้งหมด เหลือเพียงสี่ทวีปสุดท้ายที่ยังคงยืนหยัด...”ในช่วงหัวเล่ม ได้กล่าวถึงชายคนหนึ่งผู้ยืนหยัดในสงคราม หยาง เย่วจี เขาคือผู้รวบรวมเหล่าผู้กล้าและอัจฉริยะไว้ด้วยกัน ก่อตั้งเป็นกลุ่ม “หกเทพเจ้า” ด้วยแนวความคิดที่ว่า ผู้ที่จะปราบอสูรและปีศาจได้ก็คือเทพเจ้านี่แหละซึ่งในนั้นประกอบด้วย หยาง เย่วจี มีสองปราณธาตุในสายปราณวิญญาณ ธาตุแสงและธาตุมิติ ผู้นำและผู้เชี่ยวชาญด้านกลยุทธ์ การหลอมโอสถ ค่ายกลมิติเคลื่อนย้าย อัตลักษณ์วิญญาณยุทธ์คือดอกบัวสีทอง ต่อมาคือหลานซานเทียน ผู้มีสายเลือดราชวงศ์และควบคุมการทูต คุมกองทหารและวางยุทธศาสตร์ หลิวเซี่ย จอมยุทธอันดับหนึ่งแห่งยุค ผู้ผดุงความยุติธรรม และเป็นเพื่อนรักของ หย