ตอนที่11.ทำสัญญากับชีต้าร์

ตอนที่ 11: ทำสัญญากับชีต้าร์

ฤทธาเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของชีต้าร์ หลังจากผ่านการศึกษาเรื่องสัตว์วิญญาณมาระยะหนึ่ง

ชีต้าร์เริ่มออกมาคุยกับเขาในตอนกลางคืนบ่อยขึ้น แต่ดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด บางครั้งเพียงแค่เดินไปเดินมาก็แทบหมดแรง

ฤทธาจึงตัดสินใจไปค้นคว้าในหอสมุดของสำนัก จนพบข้อมูลสำคัญที่ทำให้เขาต้องขบคิดอย่างหนัก

'สัตว์วิญญาณที่สูญเสียเจ้านายไป ส่วนใหญ่มักตรอมใจจนพลังปราณและพลังชีวิตถดถอย หากไม่ได้รับเจ้านายใหม่ หรือไม่มีภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ สุดท้ายก็อาจตายไป'

อ่านถึงตรงนี้ ฤทธาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองชีต้าร์ที่นอนอยู่ข้างกาย แม้จะทำเป็นไม่สนใจ แต่หูที่กระดิกเบาๆ นั้นแสดงให้เห็นว่ามันกำลังแอบฟังอยู่

“เจ้านี่...กำลังตรอมใจจริงๆ หรือเปล่านะ?”

ฤทธาพึมพำเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว

คืนถัดมา ฤทธาเรียกชีต้าร์ออกมาเพื่อพูดคุยอย่างจริงจัง

“ชีต้าร์ เจ้าคงรู้ตัวใช่ไหมว่าพลังของเจ้ากำลังลดลง?”

ชีต้าร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเชื่องช้า

“แล้วเจ้าจะยอมให้ตัวเองอ่อนแอลงไปแบบนี้หรือ?”

ชีต้าร์ไม่ตอบ แต่สีหน้าแสดงถึงความเศร้าหมอง ฤทธาตัดสินใจพูดต่อ

“ข้ารู้วิธีที่จะช่วยเจ้า...ทำสัญญากับข้า เจ้าไม่ต้องหายไปไหน และข้าก็จะช่วยให้เจ้ากลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง”

ชีต้าร์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสีทองของมันฉายแววลังเล

“เจ้าจะรับข้าเป็นนายได้หรือไม่?” ฤทธาถามซ้ำ

ชีต้าร์จ้องมองเขานิ่งก่อนจะถอนหายใจ ไหล่ตกลงมาเล็กน้อยในท่ายืนสองขา แล้วพยักหน้าอย่างช้าๆ

ฤทธายิ้มบางๆ ก่อนจะเริ่มร่ายคาถาสัญญาวิญญาณ แสงสีทองค่อยๆ แผ่ออกมาจากร่างของเขาและชีต้าร์ พันธะวิญญาณเริ่มก่อตัวขึ้น ทั้งคู่เอาฝ่ามือประสานกันจนแสงหายไป

จู่ๆ ชีต้าร์ก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ใช้หัวโขกอกฤทธาจนเขาถึงกับเซไปข้างหลัง

“เดี๋ยวๆ เจ้าทำอะไรน่ะ!?” ฤทธาร้องลั่น

ชีต้าร์หัวเราะเบาๆ “ก็ข้าตกลงทำสัญญาแล้วนี่”

ฤทธาชะงักไปก่อนจะขมวดคิ้ว

“เมื่อกี้เจ้ายังทำหน้าเศร้าเหมือนตรอมใจจะตายอยู่เลยไม่ใช่รึ!?”

ชีต้าร์กระดิกหูพลางเลียอุ้งเท้าตัวเองอย่างเกียจคร้าน

“ข้าแค่แสดงไปตามบท เจ้าเชื่อจริงๆ หรือไงว่าข้าจะยอมตายง่ายๆ”

ฤทธาอ้าปากค้าง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

“เจ้านี่มัน...!”

ฤทธารู้สึกขำชีต้าร์ หลังจากทำสัญญาวิญญาณเป็นครั้งแรก เหมือนเขารับรู้ถึงจิตใจและความสามารถบางอย่างของชีต้าร์ได้

“เหมือนข้าจะรับรู้ว่าเจ้าสามารถทำอะไรได้บ้างแต่ก็ไม่ค่อยชัดเจน”

ฤทธาบรรยายความรู้สึกให้ชีต้าร์ฟัง

“มันเป็นเช่นนั้นแหละ และเจ้าจะได้ความสามารถอย่างใดอย่างหนึ่งไป ตาข้าสามารถประเมินสิ่งของได้ จมูกข้าไวต่อกลิ่นสมบัติ เล็บข้าแข็งแกร่งจนขุดภูเขาหินเป็นอุโมงค์ได้ ข้าสู้ไม่เก่งแต่หนีเก่งมากฮ่า ฮ่า ฮ่า อีกอย่างมีข้า เจ้าจะโชคดี”

ชีต้าร์อธิบาย

“แล้วเจ้าได้ความสามารถอะไรจากข้าหรือไม่” ฤทธาถามอย่างสงสัย

“กับมนุษย์น่ะหรือ ถ้าเจ้าแกร่งข้าก็แกร่งตาม ส่วนมากจะเป็นด้านอารมณ์มากกว่า ความรู้สึกรัก เกลียดหรือเคียดแค้น อะไรพวกนี้ ปรกติสัตว์วิญญาณอย่างพวกข้า ไม่มีเรื่องพวกนี้หรอก แต่ถ้าทำสัญญากับมนุษย์เหมือนรับรู้เรื่องพวกนี้ได้ดีขึ้นน่ะ ตอนนี้พลังของข้าลดลงมากมาก ข้าต้องรอเจ้าแข็งแกร่งขึ้น”

ชีต้าร์บอกเล่าประสบการณ์อย่างไม่ปิดบัง

“เอาล่ะเรามาทำธุระของเราให้เสร็จกันเถอะ พรุ่งนี้เจ้าต้องสอบครั้งที่สองนี่นะ”

ชีต้าร์เดินมาหาฤทธา

“ธุระของเรา คืออะไรงั้นรึ” ฤทธาถามอย่างสงสัย

“กำไลนี้ที่จริงเป็นอุปกรณ์วิญญาณของนายข้า ตอนนี้มันไม่มีเจ้าของ เจ้าหยดเลือดลงไปเพื่อจะได้ใช้งานมันได้ มันคือกำไลค่ายกลห้ารูปแบบ”

ชีต้าร์บอกฤทธาพร้อมพยักหน้าให้ฤทธาหยดเลือดลงไปที่กำไล

ฤทธาก็ทำตาม ทันทีที่เลือดหยดลงไป ก็มีแสงสีฟ้าแล้วมีรูปทรงแปดหน้าลอยขึ้นมาเหนือกำไล

“อันนั้นเป็นค่ายกล เจ้าค่อยไปศึกษามันแล้วกัน ข้าไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน ทีนี้เจ้าลองใช้จิตสัมผัสสำรวจดูด้านในกำไล แบบสำรวจดูแหวนมิติน่ะ”

ชีต้าร์ยังคงแนะนำต่อ

ฤทธาก็หลับตาลงแล้วลองสำรวจดูพบว่า ในกำไลมีพื้นที่กว้างมีกระท่อมโทรมๆ และมีแปลงสวนดอกไม้ที่ตายซากเพราะขาดคนดูแล เสร็จแล้วก็หันมามองชีต้าร์เหมือนจะถามว่ามันคืออะไร

“ในนั้นมีพื้นที่มิติอยู่ถ้าเจ้าอยากเข้าไปต้องฝากกำไลไว้กับข้า ส่วนนี้ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง”

ชีต้าร์ชูแหวนขึ้นมา แล้วเอาชุดคลุมที่ประมูลออกมา เป็นชุดเหมือนผ้าคลุมมีที่คลุมหัว มีเข็มกลัดกลมๆ สีเงินติดที่อกซ้าย เหมือนกระดุมเม็ดใหญ่ที่ทำให้ผ้านั้นติดกัน

“ลองสวมดู” ชีต้าร์ส่งให้ฤทธาลองสวม

ฤทธารับมาแล้วสวมตามที่ชีต้าร์บอก

“มันเป็นชุดคลุม ที่เป็นอุปกรณ์ขั้นห้าที่นายหญิงข้าสร้างขึ้นให้เจ้านายข้า ที่เข็มกลัดเจ้าลองหมุนดู มันปรับได้หลายรูปแบบ พรางตัวได้ เก็บซ่อนไอปราณและพลังได้ พลังป้องกันสูง เจ้าลองไปทำความคุ้นเคยเอาแล้วกัน ส่วนแหวนนี่เจ้าก็เก็บไว้ มีกล่องที่หัวหน้าโรงประมูลให้เจ้าอยู่ด้วย” ชีต้าร์ส่งแหวนให้ฤทธา

“เอาล่ะจบเรื่องแล้วข้าต้องไปพักละ เจ้าค่อยๆ ดูไปละกัน”

แล้วชีต้าร์ก็หายเข้าไปในกำไล ทิ้งฤทธาให้งงอยู่กับของที่ได้มา

“อะไรเยอะแยะล่ะทีนี้ พรุ่งนี้ข้าต้องสอบนะ ไว้ค่อยดูทีหลังแล้วกัน ข้าต้องทบทวนและบ่มเพาะอีก” ฤทธาเก็บทุกอย่างไป แล้วนั่งบ่มเพาะต่อ

…วันรุ่งขึ้น

ที่สนามสอบครั้งที่สองของเด็กปีหนึ่ง จัดขึ้นที่เดิมแต่คราวนี้คนมาดูบางตาลงไปเยอะกว่าครั้งก่อนมาก อาจารย์ผู้ทำพิธี ออกมาบอกกติกาให้นักเรียนที่ต่อแถวอยู่ฟัง

“ต้องมีรปราณยุทธระดับทะลวงชีพจร ทะลวงชีพจรสำเร็จอย่างน้อยสิบเส้นชีพจร ต้องมีพลังชกมากกว่าสองเท่าของครั้งที่แล้ว

ต้องมีป้ายอาชีพอย่างน้อยหนึ่งอาชีพ ถ้ามากกว่านั้น จะได้คะแนนพิเศษเพิ่ม เอาล่ะ เริ่มได้!”

ผลอันดับหนึ่งถึงสิบไม่มีการเปลี่ยนแปลง แต่ที่น่าสนใจคือ อันดับหนึ่งถึงสามต่างมีคนละสามอาชีพ ทำให้เด็กคนอื่นทึ่งในความขยัน และเริ่มกลัวอันดับล่างของตัวเองจะแซงขึ้นมา

ที่บ้านพักของเด็กๆ ทุกคนกำลังเตรียมกลับบ้าน เรโซ่และยอนมินออกไปก่อนแล้ว

“ยินดีด้วยนะฤทธา ที่รักษาอันดับไว้ได้” จิมมี่แสดงความยินดีกับฤทธา

“เกือบโดนซุนโฮแซงน่ะสิไม่ว่า ข้าล่ะลุ้นแทบตาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ฤทธาบอกกับจิ่มมี่

“ฤทธาตกลงไม่ไปบ้านข้าจริงๆ หรือ ข้าว่าจะไปรับกระบี่ที่สั่งไว้ ก่ะจะชวนไปด้วยกัน” ซูคิมชวนฤทธาอีกรอบ

“ข้ากำลังจะทะลวงขั้น ไม่คืนนี้ก็พรุ่งนี้ เลยไม่อยากไปไหนน่ะศิษย์พี่ ศิษย์พี่รีบเอาสัตว์พาหนะไปอวดที่บ้านเถอะ ข้ารู้ว่าท่านอยากอวดจะแย่แล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

ฤทธากับจิมมี่หัวเราะพร้อมกัน

“สองคนนั้นก็ไปไม่รอเลย ป่ะซู เราก็ออกไปพร้อมกัน ไปล่ะฤทธา”

ศิษย์พี่ทั้งสองโบกมือลา ฤทธาก็โบกมือตอบ.

จบตอนที่11