แม่ครับ...ผมอยากเป็นจอมยุทธ์

ตอนที่ 2: วันปลุกพลังณ.หมู่บ้านไถ้กั๋ว บรรยากาศช่วงเย็น เห็นบางบ้านกำลังรดน้ำแปลงผัก นายพรานบางคนกำลังแบกสัตว์ที่ล่ามาได้ ชาวประมงได้ปลากลับมาบ้าน บรรยากาศหมู่บ้านเล็กๆ ที่สงบสุขสีหน้าตกใจของเจ้าหนูฤทธา“ท่ะ…ท่านคือ?…”ในโพรงเห็นภูตตนหนึ่งลอยอยู่ ภูตนั้นมีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ร่างกายโปร่งใสสีแดง มีขนาดเท่านกพิราบและมีปีก4ปีกคล้ายแมลงปอ“ข้าคือภูตไพร” ภูตตนนั้นกล่าวกับเด็กน้อย“ภูตไพร…ข้าไม่เคยเห็นในหนังสือเลย สิ่งมีชีวิตประเภทภูตหรือขอรับ ข้ารู้จักแค่ มนุษย์ สัตว์ ปีศาจ สัตว์อสูรและสัตว์วิญญาณ สงสัยข้ายังอ่านไม่มากพอ”เขาบ่นพึมพำพร้อมทั้งท่าทางหงุดหงิดในความรู้อันน้อยนิดของตัวเอง“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าหนูเจ้าเพิ่งอายุแค่นี้เอง เจ้ารู้เยอะไม่เบานี่”ภูตไค่หยงหัวเราะชอบใจในความไร้เดียงสาของฤทธาฤทธาสังเกต ไม่เห็นท่าทีมุ่งร้ายหรือคุกคาม“ไม่ได้มาร้ายสินะ” เขานึกในใจ จึงถามต่อไป“ท่านมีเวทมนตร์ มีพลังยุทธ์หรือพลังวิญญาณมั้ยขอรับ แล้วท่านดุร้ายหรือไม่ คงไม่สิเมื่อกี้ท่านหัวเราะแบบอารมณ์ดี แล้วข้าควรเรียกท่านอย่างไรดีขอรับ”ฤทธาถามอย่างสงสัย เขามีคำถามอีกมากมายในหัว แต่ห้ามตัวเองไว้ก่อน“เจ้าน

ตอนที่ 4: ปฐมนิเทศเสียงระฆังดังก้องไปทั่วพื้นที่ของสำนักเย่วจี ประกาศการมาของกลุ่มศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเดินทางมาถึงโดยเรือเหาะฤทธายืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน มองไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น ด้านหน้าคือจัตุรัสขนาดใหญ่ที่ปูด้วยหินขัดเงา กลางจัตุรัสมีแท่นสูงซึ่งมีชายวัยกลางคนยืนอยู่ บุคลิกของเขาดูสุขุมและสง่างาม ดูตามเครื่องแต่งกายแล้วน่าจะเป็นผู้อาวุโสของสำนักผู้ที่ยืนบนเวทีนั่นคือ หานเยว่ รองเจ้าสำนัก อาจารย์ฝ่ายนักวิญญาณ เชี่ยวชาญด้านยันต์และค่ายกลวิญญาณ ผมยาวมีผมขาวแซม เครายาวสวยงาม“ขอต้อนรับศิษย์ใหม่ทุกคนสู่สำนักเย่วจี” เสียงของชายผู้นั้นดังขึ้น แทรกผ่านความวุ่นวายของศิษย์ใหม่จำนวนมาก“จงจำไว้เสมอ ว่าที่พวกเรายังอยู่สงบสุขได้ทุกวันนี้ เพราะมีทหารและนักรบที่อยู่แนวหน้าคอยสู้รบเพื่อพวกเรา ปีศาจและอสูรจะไม่หยุดเข่นฆ่าจนกว่าพวกเราจะตายกันหมด แต่พวกเราไม่เคยยอมแพ้ มนุษย์ไม่เคยยอมแพ้ จนผ่านมาสองพันกว่าปีแล้วหาวิชาต่อสู้ที่เจ้าถนัด และหาอาชีพที่เจ้าชอบ แล้วพัฒนามัน สำนักแห่งนี้คือสถานที่ฝึกฝนวิถีแห่งพลังยุทธ์และพลังวิญญาณ ข้ามีเพียงข้อแนะนำสั้น ๆ จงตั้งใจฝึก และพิสูจน์ตนเองว่าสำนักคิดถูกแล้วที่ได้เลือก

ตอนที่ 6: เพื่อนใหม่แสงแดดยามเช้าสาดส่องไปทั่วบริเวณสำนัก เสียงนกส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่บนกิ่งไม้พรุ่งนี้ก็จะครบเดือนแล้ว แถมยังเป็นวันหยุดประจำเดือนเช้านี้นักเรียนใหม่ทั้งสามคน ต่างพากันออกจากเรือนพักเพื่อมุ่งหน้าไปยังบ้านอาจารย์ วันนี้เป็นวันสำคัญ ที่อาจารย์เกาจะเรียกนักเรียนใหม่ทั้งสามคนเข้าพบ เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับแนวทางอาชีพที่พวกเขาสนใจฤทธา ยอนมิน และเรโซ่ เดินตามกันเข้าไปในห้องประชุมของอาจารย์เกา ภายในห้องเต็มไปด้วยตำรามากมายที่กองเรียงรายเป็นชั้นสูง กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกยังคงอบอวลอยู่ในอากาศอาจารย์เกายิ้มบางๆ ขณะมองเด็กใหม่ทั้งสาม ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“พวกเจ้าแต่ละคนมีแนวทางที่สนใจหรือยัง?”ยอนมินยกมือขึ้นก่อนใครเพื่อน“ข้าอยากเป็นนักหลอมโอสถครับ”เรโซ่พยักหน้าก่อนกล่าวตาม“ส่วนข้าเลือกนักสร้างยันต์และศึกษาอักขระโบราณ”ฤทธาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ข้ายังไม่รู้เลยขอรับ”อาจารย์เกายิ้มอย่างเข้าใจ “ไม่เป็นไร เจ้าสามารถใช้เวลาสำรวจไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจออาชีพที่ชอบและอยากศึกษามันจริงๆ”เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวเสริม “แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือ การสอบครั้งแรกขอ

ตอนที่8:โรงประมูลหลังจากการทดสอบในวันก่อนผ่านไป พรุ่งนี้เป็นวันหยุด วันนี้ฤทธาและเพื่อน ๆ ทั้งห้าคนนัดรวมตัวกันที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เพื่อฉลองให้กับชัยชนะของฤทธาที่คว้าอันดับหนึ่ง รวมถึงเรโซ่และยอนมินที่ติดหนึ่งในสิบอันดับแรกของชั้นปี"ข้าขออวยพรให้เรามีเส้นทางยุทธที่รุ่งเรือง! หมดจอก"เรโซ่ยกจอกสุราที่เป็นเพียงน้ำสมุนไพรขึ้นดื่ม พร้อมกับเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ“ข้ารู้สึกเมามาก คงดื่มต่ออีกไม่ไหวแล้ว”ซูคิมท่าทางโงนเงนบอกกับกลุ่มเพื่อนทุกคนมองซูคิมแต่ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบไปพักนึง“อ้าว…เงียบกริบ ข้าแค่อยากลองพูดแบบนี้สักครั้งน่ะ เห็นพวกผู้ใหญ่ชอบพูดกัน”ซูคิมอธิบายแล้วทั้งหมดก็หัวเราะพร้อมกัน หลังจากที่แกล้งไม่ขำในตอนแรก“ไว้มีโอกาสตอนที่โตกันแล้ว พวกเรามาดื่มด้วยกันนะ”ยอนมินยกแก้วน้ำชาขึ้นมา ทุกคนยกตามระหว่างที่กำลังกินอาหาร ฤทธาก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย"พี่ซู พี่จิมมี่... ข้ามีคำถาม อาจารย์เกาเคยบอกข้าว่า ข้ามี ปราณยุทธคู่ มันหมายความว่าอะไรหรือ?"ซูขมวดคิ้วก่อนจะส่ายหน้า"ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก..."จิมมี่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ"หมายถึงเจ้าสามารถใช้

ตอนที่10.นักเชิดหุ่นขั้นต้น.ในยุคแห่งสงครามเผ่าพันธุ์ มนุษย์ต้องรวมพลังต่อสู้กับเผ่าพันธุ์อื่นๆ นอกจากพวกทหารและจอมยุทธแล้ว การคิดค้นสิ่งประดิษฐ์ต่างๆ ก็พัฒนาควบคู่กันไปสมาคมการค้าคือกลุ่มที่ประดิษฐ์สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ เพื่อประโยชน์ในสงครามและชีวิตประจำวันของประชาชนทั่วไป ยุคนี้จึงเป็นยุคของการฝึกพลังและสิ่งประดิษฐ์ณ.สำนักเย่วจีปัจจุบันที่เรือนพัก ฤทธานั่งอ่านหนังสือหุ่นเชิดพื้นฐานการทำงานของหุ่นเชิดประเภทสัตว์อสูร ต้องมีหุ่นจำลอง ที่มีลักษณะใกล้เคียงกับสัตว์ประเภทนั้นๆ มีแกนพลังงานและแก่นสัตว์อสูร ควบคุมสั่งการโดยนักวิญญาณระดับสองปรมาจารย์วิญญาณขึ้นไปจากภาพในหนังสือ สู่จินตนาการของฤทธาเขานึกภาพหมาป่าเขี้ยวเงินที่เขาสู้ในห้องฝึกซ้อม แล้ววาดภาพมันขึ้นมาในหัวตัวมันเริ่มโปร่งแสง ข้างในเห็นแกนพลังงานและแก่นสัตว์อสูรในนั้นฤทธาจินตนาการเสร็จนั่งคิดต่อหลังฝึกซ้อมจบ มันกลายเป็นหุ่นไม้ที่มีรูปร่างคล้ายสุนัข มีข้อต่อต่างๆ แค่พอขยับได้มีอักขระรูนบนตัวไม้กับอีกครั้งในห้องซ้อมเขาสู้กับเสือสามตาระดับสอง ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าหมาป่าเขี้ยวเงิน แต่พอซ้อมจบมันก็เป็นหุ่นไม้ตัวเท่าเดิม“แสดงว่