Todos los capítulos de ม่านหมอกลวงตา มายาลวงใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

เจียงลั่วเสวี่ยหันขวับมามองเขา แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความดื้อรั้น "ท่านพูดเช่นนี้คิดจะทิ้งข้ากลางทางงั้นหรือ ข้าบอกแล้วว่าเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ข้าเจียงลั่วเสวี่ยมิใช่คนขี้ขลาดที่เห็นแก่ตัวเอาตัวรอดเพียงลำพัง ในเมื่อข้ารู้ความลับของหมิงอ๋องแล้ว ต่อให้ข้ากลับไปหลบซ่อนตัว เขาก็ไม่มีวันปล่อยข้าไปอยู่ดี สู้เราร่วมมือกันเปิดโปงความจริงไม่ดีกว่าหรือ"หลิ่วเฉินขมวดคิ้ว "มันอันตรายเกินไป โทษกบฏคือการประหารเจ็ดชั่วโคตร ข้าตัวคนเดียวไม่มีครอบครัวให้พะวง หน้าพะวงหลัง แต่เจ้ายังมีบิดามารดาและฮองเฮา เจ้าจะเอาชีวิตตระกูลเจียงมาร่วมเสี่ยงด้วยไม่ได้""แต่หากปล่อยให้หมิงอ๋องก่อกบฏสำเร็จ แผ่นดินนี้จะต้องลุกเป็นไฟ ถึงเวลานั้นตระกูลเจียงของข้าก็ไม่อาจหลีกหนีความพินาศพ้นอยู่ดี" เจียงลั่วเสวี่ยโต้แย้งอย่างมีเหตุผล "หากท่านเกรงว่าข้าจะเป็นอันตราย เช่นนั้นท่านก็จงปกป้องข้าให้ดี อย่าให้คนพวกนั้นทำอันตรายข้าได้ ตุลาการแห่งศาลต้าหลี่ผู้เก่งกาจเช่นท่าน คงไม่ไร้ความสามารถถึงเพียงนั้นกระมัง"ถ้อยคำท้าทายที่แฝงไปด้วยความเชื่อมั่นของนาง ทำให้หลิ่วเฉินนิ่งอึ้งไป เขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากระจ่างใสของสตรีตรงหน้า ในที่ส

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างราบรื่น บทสนทนาส่วนใหญ่เป็นเรื่องบทกวีและการชมดอกไม้ เจียงลั่วเสวี่ยรอคอยจังหวะที่เหมาะสมอย่างใจเย็น กระทั่งฮองเฮาทรงเอ่ยถึงเรื่องยาสมุนไพรบำรุงร่างกายขึ้นมา"ระยะนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ข้ารู้สึกอ่อนเพลียง่าย หมอหลวงจัดยามาให้หลายขนานก็ยังไม่ค่อยเห็นผลนัก" เจียงลั่วเสวี่ยสบตากับหลิ่วเฉินเป็นสัญญาณ นางวางจอกชาลงและแย้มยิ้ม "เสด็จป้าทรงงานหนักเพื่อดูแลวังหลัง ย่อมต้องประชวรบ้างเป็นธรรมดาเพคะ พูดถึงยาสมุนไพร หม่อมฉันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนี้ ฉางหนิงโหวเพิ่งจะได้โอสถวิเศษมาขนานหนึ่ง เห็นว่าเป็นของหายากยิ่งนัก"คำพูดของนางเรียกร้องความสนใจจากทุกคนในศาลา รวมทั้งหมิงอ๋องที่ชะงักมือจากการขยับจอกชาฮองเฮาทรงเลิกคิ้ว "โอสถวิเศษอันใดหรือ หลิ่วเฉิน"หลิ่วเฉินประสานมือตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ทูลฮองเฮา มิใช่โอสถบำรุงร่างกายพ่ะย่ะค่ะ ทว่าเป็นยาถอนพิษ กระหม่อมได้มาจากพ่อค้าเร่ชาวตะวันตกในเขตเมืองชั้นนอก บังเอิญเห็นว่าเป็นของหายากจึงรับซื้อไว้""ยาถอนพิษงั้นหรือ ช่างดูไม่เป็นมงคลนักที่จะนำมาพูดในงานเลี้ยง" ขุนนางอาวุโสผู้หนึ่งเอ่ยท้วงเจียงลั่วเสวี่ยรีบแย้งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "

น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นทำเอาเจียงลั่วเสวี่ยเม้มริมฝีปาก นางรู้ว่าเขาจงใจยั่วเย้า ทว่าใจเจ้ากรรมกลับยอมโอนอ่อนตามเขาเสียอย่างนั้น"ท่านมีหมอประจำศาลต้าหลี่มากมาย ไฉนต้องมาลำบากข้าด้วยเล่า""หมอพวกนั้นมือหนักราวกับช่างตีเหล็ก ข้าเกรงว่าแผลจะชอกช้ำไปมากกว่านี้ สู้ให้สตรีผู้มีความละเอียดอ่อนเช่นจวิ้นจู่ลงมือมิดีกว่าหรือ" เขากล่าวหน้าตายเจียงลั่วเสวี่ยถลึงตาใส่เขา "ช่างเถิด เห็นแก่ที่ท่านมีแผนการอันชาญฉลาด ข้าจะยอมลดตัวทำแผลให้ท่านอีกสักครั้ง เข้าไปด้านในเถิด ขืนยืนรับลมหนาวอยู่ตรงนี้ ท่านโหวคงได้จับไข้ตายก่อนจะได้ตามรอยกบฏเป็นแน่"นางเดินนำเขาเข้าไปในห้องทำงานด้านหลังศาลต้าหลี่ หลิ่วเฉินมองตามแผ่นหลังบอบบางนั้นด้วยสายตาที่ทอประกายลึกล้ำ เขาเริ่มตระหนักได้ว่า ตนเองเริ่มจะคุ้นเคยกับการมีสตรีผู้นี้เข้ามาป้วนเปี้ยนอยู่ในชีวิตอันแสนจืดชืดของเขาเสียแล้วภายในห้องทำงานที่เงียบสงบ เจียงลั่วเสวี่ยจัดการทำแผลให้หลิ่วเฉินอย่างเบามือ นางสังเกตเห็นว่ารอยคล้ำใต้ตาของเขาชัดเจนขึ้น บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายราตรี ความรู้สึกหงุดหงิดที่เคยมีต่อเขาก่อนหน้านี้เริ่มเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเข้าใจในภาระ

อันหยางโหวตวาดกลับเสียงกร้าว "ข้าจงรักภักดีต่อแผ่นดินและราชบัลลังก์มาทั้งชีวิต ข้อกล่าวหาเหล่านี้ล้วนเป็นการใส่ร้ายป้ายสีอย่างหน้าไม่อาย ท่านเสนาบดีจงนำหลักฐานออกมายืนยัน หากไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด การบุกรุกจวนโหวเช่นนี้ถือเป็นการหมิ่นเกียรติตระกูลเจียงเป็นอย่างมาก"เสนาบดีกรมอาญาแสยะยิ้ม "หลักฐานย่อมมีแน่นอน ทหาร นำหีบใบนั้นออกมาเปิดต่อหน้าท่านโหว"ทหารนายหนึ่งลากหีบไม้ใบใหญ่ที่เพิ่งค้นพบจากเรือนเก็บฟืนหลังจวนออกมาเปิดต่อหน้าทุกคนเมื่อฝาหีบถูกเปิดออก เผยให้เห็นดาบและหน้าไม้จำนวนหนึ่งที่มีลักษณะและตราสัญลักษณ์ของชนเผ่าตงหูประทับอยู่ นอกจากนี้ยังมีสาส์นลับที่เขียนด้วยภาษาตงหูซ่อนอยู่ก้นหีบเจียงลั่วเสวี่ยที่เพิ่งเดินมาถึงเบิกตากว้างเมื่อเห็นอาวุธเหล่านั้น นางจดจำได้ทันทีว่ามันคืออาวุธชนิดเดียวกับที่นางเห็นในฐานลับของหมิงอ๋องเมื่อคืนนี้ หมิงอ๋องลงมือรวดเร็วยิ่งนัก เขาใช้จังหวะชุลมุนส่งคนมาลอบนำอาวุธเหล่านี้มาซ่อนไว้ในจวนของนาง เพื่อโยนความผิดและทำลายตระกูลเจียงให้สิ้นซากนี่คือความหมายของประโยคที่ว่า บุปผางามจะร่วงหล่นฮูหยินใหญ่เห็นหลักฐานเท็จก็ถึงกับทรุดลงร่ำไห้ อันหยางโหวกัดฟันกรอด เข

หมิงอ๋องคุกเข่าอยู่ด้านข้างถอนหายใจยาว พระพักตร์ที่ซีดเซียวแสร้งทำเป็นโศกเศร้าและผิดหวัง"เปิ่นหวางเห็นว่าศาลต้าหลี่ทำเกินกว่าเหตุไปมากนัก" หมิงอ๋องตรัสเสียงนุ่มนวลทว่าเชือดเฉือน "เปิ่นหวางเข้าใจดีว่าฉางหนิงโหวมีใจปฏิพัทธ์ต่อตวนอี้จวิ้นจู่ ทว่าความพึงใจมิควรอยู่เหนือความถูกต้องแห่งกฎหมายแผ่นดิน การปกป้องผู้กระทำการกบฏถือเป็นโทษมหันต์ เปิ่นหวางทนเห็นขุนนางอนาคตไกลเช่นท่านต้องเสียคนเพราะสตรีมิได้จริงๆ"ถ้อยคำของหมิงอ๋องแฝงความนัยอันลึกล้ำ ทั้งโจมตีความน่าเชื่อถือของหลิ่วเฉิน และโยนความผิดให้เจียงลั่วเสวี่ยว่าเป็นสตรีที่ล่อลวงขุนนางตงฉินให้เสียสติเจียงลั่วเสวี่ยก้าวออกมาเบื้องหน้าหนึ่งก้าว นางประสานมือและคุกเข่าลงอีกครั้ง"ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันเจียงลั่วเสวี่ยขอใช้เกียรติของตระกูลเจียงเป็นเดิมพัน ท่านพ่อของหม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ สาส์นลับที่กรมอาญาค้นพบนั้น แท้จริงแล้วถูกเขียนขึ้นโดยชาวจงหยวนที่จงใจดัดแปลงลายมือ หมึกที่ใช้ก็เป็นหมึกซงเยียนชั้นเลิศที่ชาวตงหูไม่มีทางหาได้ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นการสร้างเรื่องเพื่อโยนความผิดให้ตระกูลเจียงเพคะ" นางกราบทูลด้วยน้ำเสียงกังวานใส ไร้ซึ่งความลังเลฮ่องเต