All Chapters of ม่านหมอกลวงตา มายาลวงใจ: Chapter 31 - Chapter 40

ณ จวนแม่ทัพหลี่ ซึ่งตั้งอยู่อีกฟากหนึ่งของเมืองหลวงรถม้าคันเรียบง่ายประทับตราจวนอันหยางโหวเคลื่อนตัวมาจอดเทียบหน้าประตูจวนอันใหญ่โต พ่อบ้านเฉิน ชายชราผู้มีใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความซื่อสัตย์และภักดีต่อตระกูลเจียง ก้าวลงจากรถม้าพร้อมด้วยกล่องไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ในมือของเขาคือของขวัญตามธรรมเนียมประเพณีที่ขุนนางใหญ่พึงมอบให้แก่กันในเทศกาลสำคัญทหารยามหน้าจวนแม่ทัพ ซึ่งบัดนี้ถูกสับเปลี่ยนเป็นคนของกรมอาญาที่แฝงตัวมา ก้าวเข้ามาขวางหน้าพ่อบ้านเฉินด้วยท่าทีข่มขู่ พวกมันใช้สายตาดุดันกวาดมองชายชราตั้งแต่หัวจรดเท้า“หยุดก่อน ผู้ใดส่งเจ้ามา และในกล่องนั่นคือสิ่งใด” ทหารยามเอ่ยถามเสียงกร้าวพ่อบ้านเฉินค้อมตัวลงอย่างนอบน้อม เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความตื่นตระหนก “เรียนใต้เท้า ข้าน้อยเป็นพ่อบ้านจากจวนอันหยางโหว นำขนมไหว้พระจันทร์และสุราเลิศรสมามอบให้จวนแม่ทัพหลี่ตามธรรมเนียมปฏิบัติทุกปี แม้ท่านโหวของข้าน้อยจะอยู่ระหว่างการตรวจสอบคดี ทว่าประเพณีอันดีงามระหว่างขุนนางย่อมมิอาจละทิ้งได้ ขอใต้เท้าโปรดเมตตาตรวจสอบ”ชายชราเปิดฝากล่องไม้ขึ้น เผยให้เห็นขนมไหว้พระจันทร์ชิ้นโตสลักลวดลายมงคลเรียงราย

ขบวนนักดนตรีจากคณะละครหลวงนั่งประจำที่ หลิ่วเฉินในชุดอาภรณ์สีเข้มสวมหน้ากากเทพพยัคฆ์ไม้สลัก นั่งวางท่าอย่างสง่างามอยู่เบื้องหน้าเครื่องกู่ฉินสิบสามสาย เจียงลั่วเสวี่ยในชุดผู้ช่วยสวมหน้ากากจิ้งจอกครึ่งซีกนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหลังเขา คอยจัดเตรียมกระถางกำยานและม้วนคีตกาพย์ มือบางของนางสั่นสะท้านเพียงเล็กน้อย ทว่าเมื่อทอดมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษเบื้องหน้า ความหวาดหวั่นทั้งปวงก็มลายสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าเมื่อหัวหน้าคณะละครให้สัญญาณ ปลายนิ้วเรียวยาวของหลิ่วเฉินก็เริ่มกรีดลงบนสายกู่ฉิน ท่วงทำนองแรกที่ดังกังวานขึ้นนั้นเชื่องช้าและนุ่มนวล ประดุจสายน้ำไหลเอื่อยในฤดูใบไม้ผลิ เสียงดนตรีไพเราะเสนาะหูสะกดให้เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ในลานพิธีตกอยู่ในภวังค์ หมิงอ๋องหลับตาลงรับฟังเสียงดนตรีอย่างเคลิบเคลิ้ม ทรงคิดในใจว่าบทเพลงนี้ช่างเหมาะสมที่จะเป็นบทเพลงส่งวิญญาณของพระเชษฐายิ่งนักเจียงลั่วเสวี่ยลอบกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ นางจดจำตำแหน่งของทหารกุ่ยเมี่ยนที่แฝงตัวอยู่ตามเสาหินและบันไดทางขึ้นได้จนขึ้นใจ เฟยอวี่และฮั่นถงที่ปลอมตัวเป็นช่างยกฉากยืนหลบมุมอยู่ในจุดอับสายตา มือของพวกเขากุมด้าม

เจียงลั่วเสวี่ยกอดร่างของเขาไว้แน่น สองมือบางที่สั่นสะท้านพยายามกดบาดแผลฉกรรจ์กลางแผ่นหลังเพื่อห้ามเลือด ทว่าโลหิตอุ่นร้อนยังคงไหลซึมผ่านง่ามนิ้วของนางอย่างไม่ขาดสาย หยาดน้ำตาแห่งความปวดร้าวร่วงหล่นลงกระทบแก้มสากของบุรุษในอ้อมกอดหยดแล้วหยดเล่า"ท่านโหว ท่านลืมตาขึ้นมาเถิด ท่านสัญญาแล้วว่าจะพาข้าไปชมดอกกุ้ยฮวาบาน ท่านจะมาผิดคำพูดเช่นนี้มิได้" นางพร่ำเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและแหบพร่าฮ่องเต้เสด็จลงจากตั่งทองคำด้วยความเร่งรีบ พระองค์ทอดพระเนตรขุนนางคนสนิทที่ยอมสละชีพเพื่อปกป้องสตรีและราชบัลลังก์ด้วยความสะเทือนพระทัย"หมอหลวง เร่งตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้ หากฉางหนิงโหวเป็นอันใดไป ข้าจะเอาผิดพวกเจ้าทุกคน" สุรเสียงของฮ่องเต้ดังกังวานก้องไปทั่วลานพิธีเพียงชั่วอึดใจ กลุ่มหมอหลวงประจำราชสำนักก็วิ่งกระหืดกระหอบฝ่าวงล้อมเข้ามา หมอหลวงชราผู้เป็นหัวหน้าสำนักแพทย์หลวงรีบทรุดตัวลงตรวจดูชีพจรและบาดแผลของหลิ่วเฉิน สีหน้าของหมอชราเคร่งเครียดขึ้นมาในทันที"ทูลฝ่าบาท บาดแผลของฉางหนิงโหวสาหัสยิ่งนัก คมกระบี่ของหมิงอ๋องฟาดฟันลงมาด้วยแรงโทสะ ซ้ำยังไปกระเทือนถึงบาดแผลเดิมที่เพิ่งสมานตัว ทำให้ปากแผลเปิ

หลังจากอาการบาดเจ็บพ้นขีดอันตราย หลิ่วเฉินได้ทูลขอพระราชทานอนุญาตย้ายกลับมาพักฟื้นที่จวนของตนเอง ฮ่องเต้ทรงพระเมตตาประทานโอสถล้ำค่าและสิ่งของบำรุงร่างกายมากมายมาให้ถึงจวน พร้อมทั้งมีรับสั่งให้ตวนอี้จวิ้นจู่สามารถเข้าออกจวนฉางหนิงโหวได้อย่างอิสระเพื่อดูแลอาการของเขา นับเป็นการเปิดทางให้แก่หนุ่มสาวทั้งสองอย่างเปิดเผยภายในห้องหนังสือของจวนฉางหนิงโหว กลิ่นหมึกซงเยียนผสมผสานกับกลิ่นหอมของดอกราตรี หลิ่วเฉินในชุดลำลองสีขาวบริสุทธิ์ทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีเงินกำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้ไท่ซือ บาดแผลที่แผ่นหลังสมานตัวดีขึ้นมากจนสามารถขยับเขยื้อนได้สะดวกขึ้น ทว่าใบหน้าหล่อเหลายังคงมีความซีดเซียวหลงเหลืออยู่เล็กน้อย ในมือของเขากำลังถือม้วนฎีกาคำให้การของนักฆ่าพรรคกุ่ยเมี่ยนที่ถูกจับกุมเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นที่หน้าประตู ก่อนที่บานประตูไม้แกะสลักจะถูกผลักออก เจียงลั่วเสวี่ยในชุดสีส้มอ่อนปักลายดอกเหมยประคองถาดไม้เข้ามาด้านใน บนถาดมีชามที่บรรจุน้ำแกงไก่ดำตุ๋นโสมส่งกลิ่นหอมกรุ่นหลิ่วเฉินละสายตาจากม้วนไม้ไผ่ นัยน์ตาที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งทอดมองสตรีร่างระหงด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

สายลมเหมันต์พัดมาเยือนเมืองหยุนจิง เกล็ดหิมะแรกแห่งปีโปรยปรายลงมาดุจปุยนุ่นสีขาวบริสุทธิ์ ปกคลุมหลังคากระเบื้องและยอดไม้จนขาวโพลน ทว่าภายในจวนอันหยางโหวกลับมิได้หนาวเหน็บตามฤดูกาล บรรยากาศทั่วทั้งบริเวณอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความปีติยินดีและสีแดงมงคลที่ถูกประดับประดาไว้ทั่วทุกมุมเรือนขบวนของหมั้นทอดยาวจากจวนฉางหนิงโหวมาจนถึงหน้าประตูจวนอันหยางโหว หีบไม้จันทน์หอมจำนวนนับร้อยใบถูกลำเลียงเข้ามาวางเรียงรายกลางลานกว้าง ภายในบรรจุผ้าไหมเนื้อดีจากเจียงหนาน เครื่องประดับทองคำสลักลวดลายวิจิตร หยกขาวเนื้อบริสุทธิ์ และที่ขาดมิได้คือห่านป่าคู่ อันเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักที่ซื่อสัตย์ตราบชั่วนิรันดร์ตามธรรมเนียมโบราณแม่สื่อในชุดแพรไหมสีแดงสดก้าวเข้ามาเบื้องหน้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นางกล่าววาจามงคลสรรเสริญวาสนาของทั้งสองตระกูลที่สวรรค์ชักนำมาบรรจบกัน อันหยางโหวและฮูหยินใหญ่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือกลางห้องโถงรับรอง ใบหน้าของผู้เป็นบิดามารดาเปี่ยมไปด้วยความตื้นตันใจ แม้อันหยางโหวจะพยายามวางท่าเคร่งขรึมตามแบบฉบับบิดาที่หวงแหนบุตรี ทว่าแววตาที่ทอดมองว่าที่บุตรเขยกลับซ่อนความพึงพอใจไว้ไม่มิดหลิ่วเฉินก้าวเข