ตอนที่ 13

ภายในห้องนอนของจวนอันหยางโหว เจียงลั่วเสวี่ยขยับตัวตื่น ความเหนื่อยล้าจากการหลบหนีการตามล่าเมื่อคืนบรรเทาลงไปมาก นางยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง ปล่อยให้ผมยาวสลวยทิ้งตัวสยายเต็มแผ่นหลัง

อิงเกอและลู่จูเดินถืออ่างน้ำทองเหลืองและผ้าเข้ามาปรนนิบัติเจ้านาย สีหน้าของสาวใช้ทั้งสองดูตื่นเต้นผิดปกติ

"ท่านหญิงตื่นแล้วหรือเจ้าคะ วันนี้มีเทียบเชิญด่วนจากในวังส่งมาแต่เช้าตรู่เลยเจ้าค่ะ" อิงเกอรายงานขณะบิดผ้าชุบน้ำอุ่นส่งให้เจ้านายเช็ดหน้า

เจียงลั่วเสวี่ยรับผ้ามาเช็ดใบหน้าอย่างเชื่องช้า "เทียบเชิญอันใดกัน ปกติเสด็จป้าไม่เรียกเข้าวังกระทันหันเช่นนี้"

"เป็นเทียบเชิญงานเลี้ยงชมบุปผาและจิบชาประจำฤดูสารทเจ้าค่ะ ฮองเฮาทรงมีรับสั่งให้จัดงานขึ้นที่อุทยานหลวง เพื่อเป็นการปลอบขวัญเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นผู้ใหญ่จากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อหลายวันก่อน" ลู่จูอธิบายเพิ่มเติม พลางนำชุดสีโอรสปักลายดอกมู่ตานมาทาบลงบนตัวเจ้านาย

เจียงลั่วเสวี่ยชะงักมือที่กำลังสางผม งานเลี้ยงปลอบขวัญในเวลาเช่นนี้ช่างประจวบเหมาะเกินไป นางอดคิดไม่ได้ว่านี่อาจเป็นแผนการของใครบางคนที่ต้องการหยั่งเชิงความเคลื่อนไหวของผู้คนในวังหลวง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีเป้าหมายคือการค้นหาผู้ที่ครอบครองยาถอนพิษสลายวิญญาณ

"ฮองเฮาทรงเชิญผู้ใดบ้าง" นางถามเสียงเรียบ

"เชื้อพระวงศ์ทุกพระองค์ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และที่ขาดไม่ได้คือฉางหนิงโหวเจ้าค่ะ เห็นว่าฮองเฮาทรงรับสั่งกำชับเป็นพิเศษให้ฉางหนิงโหวเข้าร่วมงานด้วย เพื่อจะได้ถือโอกาสทอดพระเนตรความสัมพันธ์ระหว่างท่านหญิงกับท่านโหว" อิงเกอตอบด้วยรอยยิ้ม

เจียงลั่วเสวี่ยลอบถอนหายใจ การแสดงงิ้วฉากใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้นางต้องเผชิญหน้ากับจอมบงการตัวจริงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"เตรียมชุดให้ข้า เอาชุดที่ดูงดงามแต่มิฉูดฉาดจนเกินไป ข้าไม่อยากตกเป็นเป้าสายตามากนักในวันนี้"

หลังจากแต่งกายเสร็จสิ้น เจียงลั่วเสวี่ยก้าวขึ้นรถม้าประจำตำแหน่งตวนอี้จวิ้นจู่ มุ่งหน้าสู่ศาลต้าหลี่เพื่อไปพบหลิ่วเฉินก่อนเวลาเข้าวัง นางต้องการหารือแผนการกับเขาให้รอบคอบ

เมื่อรถม้าจอดเทียบหน้าประตูศาลต้าหลี่ เจียงลั่วเสวี่ยเดินนำสาวใช้เข้าไปด้านในอย่างคุ้นเคย เหล่าองครักษ์และเจ้าหน้าที่ต่างก้มศีรษะทำความเคารพ ภายในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกองรายงานบันทึกคดี หลิ่วเฉินในชุดขุนนางเต็มยศสีน้ำเงินเข้มกำลังนั่งพลิกดูบันทึกคำให้การ ใบหน้าของเขาเรียบตึงไม่บ่งบอกอารมณ์ ทว่าใต้ดวงตาคมคู่นั้นมีรอยคล้ำจางๆ บ่งบอกถึงการอดนอน

เจียงลั่วเสวี่ยผลักประตูเข้าไปโดยไม่รอให้คนสนิทรายงาน นางโบกมือไล่เฟยอวี่และฮั่นถงให้ออกไปเฝ้าด้านนอก ก่อนจะเดินไปทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา

"ท่านโหวได้รับเทียบเชิญจากเสด็จป้าแล้วใช่หรือไม่" นางเปิดบทสนทนาทันที

หลิ่วเฉินละสายตาจากม้วนไม้ไผ่ เงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้า วันนี้นางดูงดงามอ่อนหวานในชุดสีโอรส ทว่าแววตาของนางกลับซ่อนความเฉียบขาดเอาไว้ เขามองนางนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะกระแอมไอเบาๆ เพื่อขับไล่ความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก

"ได้รับแล้ว และข้าก็เดาได้ว่านี่มิใช่งานเลี้ยงน้ำชาธรรมดา" เขากล่าวเสียงเรียบ "หมิงอ๋องคงร้อนรนไม่น้อยที่ยาถอนพิษตกไปอยู่ในมือผู้อื่น เขาต้องหาทางทดสอบผู้คนในงานเลี้ยงวันนี้เป็นแน่"

เจียงลั่วเสวี่ยพยักหน้าเห็นด้วย "อาการบาดเจ็บของเขารอช้าไม่ได้ ยิ่งปล่อยไว้นาน พิษสลายวิญญาณจะยิ่งแทรกซึมเข้าสู่เส้นลมปราณ เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งชิงมันกลับไป ท่านซ่อนยาถอนพิษไว้ที่ใด"

หลิ่วเฉินล้วงกล่องไม้เล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อด้านใน เขาวางมันลงบนโต๊ะเบาๆ "ของสำคัญเช่นนี้ ย่อมต้องเก็บไว้กับตัวจึงจะปลอดภัยที่สุด"

"ท่านคิดจะใช้มันเป็นเหยื่อล่อในงานเลี้ยงวันนี้หรือ" นางเลิกคิ้วมองเขา

"มิผิด หากหมิงอ๋องต้องการมัน เขาจะต้องแสดงพิรุธออกมาให้เราเห็น หน้าที่ของเราคือการโยนหินถามทาง ทำให้เขารู้ว่าเราคือผู้ครอบครองสิ่งนี้ โดยที่เขาไม่อาจลงมือแย่งชิงได้ในที่แจ้ง"

"ช่างเป็นแผนการที่ท้าทายยิ่งนัก" เจียงลั่วเสวี่ยยิ้มบางเบา "เช่นนั้น ข้าจะเป็นผู้ออกหน้าโยนหินก้อนนี้เอง ท่านเพียงคอยจับตาดูปฏิกิริยาของเขาให้ดีก็พอ"

หลิ่วเฉินจ้องมองรอยยิ้มของนาง ความรู้สึกเชื่อมั่นในตัวสตรีผู้นี้ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน เขาลุกขึ้นยืนและเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่เคียงข้างนาง

"ถึงเวลาเข้าวังแล้ว จวิ้นจู่ วันนี้ท่านต้องแสดงบทบาทสตรีที่พึงใจในตัวข้าให้สมจริง อย่าให้ผู้ใดจับพิรุธได้"

"เรื่องนั้นข้าถนัดนัก ท่านโหวเองก็อย่าลืมทำหน้าให้ดูเบิกบานขึ้นสักนิดเถิด ตีหน้าขรึมเช่นนี้ ผู้อื่นจะนึกว่าข้าบังคับขืนใจท่านให้มาร่วมงาน"

หลิ่วเฉินมิได้ต่อปากต่อคำ เขาเพียงแต่ยื่นแขนขวาออกไปให้นางจับ เจียงลั่วเสวี่ยวางมือทาบลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านเนื้อผ้าทำให้นางใจเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย ทว่านางก็รีบปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป ทั้งสองก้าวเดินออกจากศาลต้าหลี่เคียงคู่กันไปขึ้นรถม้า

อุทยานหลวงในฤดูสารทงดงามราวดินแดนสวรรค์ ใบไม้เปลี่ยนสีร่วงหล่นปูลาดทางเดินหินเป็นสีทองสลับแดง สระบัวกว้างใหญ่สะท้อนเงาตำหนักและหมู่เมฆ บรรดาขุนนางและเชื้อพระวงศ์ในชุดหรูหราต่างทยอยจับจองที่นั่งในศาลาริมน้ำ เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาขับกล่อมบรรยากาศให้ดูรื่นรมย์

ฮองเฮาประทับอยู่บนตั่งทองคำตรงกลางศาลาใหญ่ รายล้อมด้วยเหล่านางกำนัลและพระสนม เมื่อหลิ่วเฉินและเจียงลั่วเสวี่ยก้าวเข้ามาในบริเวณงาน ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่พวกเขาเป็นจุดเดียว

เจียงลั่วเสวี่ยสวมบทบาทสตรีที่กำลังเอียงอาย นางส่งยิ้มบางเบา ชี้ชวนให้หลิ่วเฉินดูดอกกุ้ยฮวาที่กำลังบานสะพรั่ง ส่วนหลิ่วเฉินก็ตอบรับด้วยการคอยประคองนาง แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงความเคร่งขรึม ทว่าการกระทำของเขากลับดูใส่ใจจนคนรอบข้างอดที่จะจับตามองมิได้

"ถวายบังคมเสด็จป้า" เจียงลั่วเสวี่ยย่อกายทำความเคารพอย่างงดงาม

ฮองเฮาทรงยิ้มกว้าง "มากันแล้วหรือเสวี่ยเอ๋อร์ ฉางหนิงโหว เข้ามานั่งใกล้ๆ ข้าสิ วันนี้ข้าให้คนเตรียมชาจินจวิ้นเหมยชั้นเลิศไว้ต้อนรับพวกเจ้าโดยเฉพาะ"

ทั้งสองทรุดกายลงนั่งที่โต๊ะรับรองฝั่งขวาของฮองเฮา เจียงลั่วเสวี่ยกวาดสายตามองไปรอบบริเวณงาน นางสังเกตเห็นที่นั่งฝั่งซ้ายซึ่งเว้นว่างไว้สำหรับบุคคลสำคัญ

เพียงอึดใจเดียว เสียงขันทีหน้าศาลาก็ขานชื่อผู้มาเยือนที่ทุกคนรอคอย

"หมิงอ๋องเสด็จ"

บุรุษหนุ่มในชุดฉลองพระองค์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาด้วยดิ้นเงินก้าวเข้ามาในศาลา ท่วงท่าของเขาสง่างามและดูผ่อนคลาย ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มละมุนละไม ทว่าสำหรับเจียงลั่วเสวี่ยและหลิ่วเฉิน รอยยิ้มนั้นกลับซ่อนความอันตรายเอาไว้

"ถวายบังคมฮองเฮา ขออภัยที่กระหม่อมมาช้า อุทยานหลวงงดงามจนกระหม่อมเผลอเดินชมเพลินไปเสียหน่อย" หมิงอ๋องกล่าวเสียงนุ่มนวล

"ไม่เป็นไร นั่งลงเถิด วันนี้เป็นงานเลี้ยงกันเอง ห้ามผู้ใดพูดเรื่องราชกิจให้เสียบรรยากาศ" ฮองเฮาทรงอนุญาต

หมิงอ๋องทรุดกายลงนั่งที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามกับหลิ่วเฉินและเจียงลั่วเสวี่ย สายตาของเขาปรายมองทั้งสองคนแวบหนึ่ง ก่อนจะยกจอกชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า

หลิ่วเฉินลอบสังเกตหมิงอ๋อง แม้ภายนอกจะดูสง่างามเป็นปกติ ทว่าภายใต้รอยยิ้มและผิวพรรณที่ดูเรียบเนียนนั้น หลิ่วเฉินกลับจับจังหวะการหายใจที่ติดขัดเพียงเล็กน้อยได้ อาการบาดเจ็บภายในของเขายังไม่ทุเลาลง