ตอนที่ 12

เจียงลั่วเสวี่ยหันขวับมามองเขา แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความดื้อรั้น "ท่านพูดเช่นนี้คิดจะทิ้งข้ากลางทางงั้นหรือ ข้าบอกแล้วว่าเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ข้าเจียงลั่วเสวี่ยมิใช่คนขี้ขลาดที่เห็นแก่ตัวเอาตัวรอดเพียงลำพัง ในเมื่อข้ารู้ความลับของหมิงอ๋องแล้ว ต่อให้ข้ากลับไปหลบซ่อนตัว เขาก็ไม่มีวันปล่อยข้าไปอยู่ดี สู้เราร่วมมือกันเปิดโปงความจริงไม่ดีกว่าหรือ"

หลิ่วเฉินขมวดคิ้ว "มันอันตรายเกินไป โทษกบฏคือการประหารเจ็ดชั่วโคตร ข้าตัวคนเดียวไม่มีครอบครัวให้พะวง หน้าพะวงหลัง แต่เจ้ายังมีบิดามารดาและฮองเฮา เจ้าจะเอาชีวิตตระกูลเจียงมาร่วมเสี่ยงด้วยไม่ได้"

"แต่หากปล่อยให้หมิงอ๋องก่อกบฏสำเร็จ แผ่นดินนี้จะต้องลุกเป็นไฟ ถึงเวลานั้นตระกูลเจียงของข้าก็ไม่อาจหลีกหนีความพินาศพ้นอยู่ดี" เจียงลั่วเสวี่ยโต้แย้งอย่างมีเหตุผล "หากท่านเกรงว่าข้าจะเป็นอันตราย เช่นนั้นท่านก็จงปกป้องข้าให้ดี อย่าให้คนพวกนั้นทำอันตรายข้าได้ ตุลาการแห่งศาลต้าหลี่ผู้เก่งกาจเช่นท่าน คงไม่ไร้ความสามารถถึงเพียงนั้นกระมัง"

ถ้อยคำท้าทายที่แฝงไปด้วยความเชื่อมั่นของนาง ทำให้หลิ่วเฉินนิ่งอึ้งไป เขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากระจ่างใสของสตรีตรงหน้า ในที่สุดเขาก็ระบายยิ้มบางๆ ออกมา

"เจ้าช่างเป็นสตรีที่ดื้อดึงและรับมือยากยิ่งนัก"

"ข้าจะถือว่านั่นเป็นคำชมก็แล้วกัน" เจียงลั่วเสวี่ยเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

นางนึกบางอย่างขึ้นได้ รีบล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ นำกล่องไม้เล็กๆ ที่ซื้อมาจากตลาดภูตพรายออกมาส่งให้เขา

"นี่คือยาถอนพิษสลายวิญญาณ ท่านเก็บไว้ให้ดี สิ่งนี้อาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยคลี่คลายคดีทั้งหมด"

หลิ่วเฉินรับกล่องไม้มาเปิดดู ภายในบรรจุเม็ดยาสีขาวนวลขนาดเท่าปลายนิ้วก้อย ส่งกลิ่นหอมเย็นอบอวลไปทั่ว เขาพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะเก็บมันเข้าไว้ในอกเสื้ออย่างมิดชิด

"พ่อค้าพิษผู้นั้นบอกว่า หมิงอ๋องสั่งซื้อยาถอนพิษนี้ไปเพื่อรักษาตนเองที่ถูกพิษย้อนกลับ แสดงว่าในคืนเกิดเหตุที่จวนอัครเสนาบดี หมิงอ๋องต้องแฝงตัวอยู่ในงานเลี้ยง และเป็นผู้ลงมือวางยาพิษอวิ๋นเซียงด้วยตนเอง ทว่าเกิดข้อผิดพลาดบางอย่างทำให้เขาได้รับพิษนั้นเข้าไปด้วยเล็กน้อย" หลิ่วเฉินวิเคราะห์ตามหลักฐาน

เจียงลั่วเสวี่ยปะติดปะต่อเรื่องราว "หากเป็นเช่นนั้น ตอนที่เราพบเขาในสวนไผ่ที่วังหลวง เขาต้องกำลังใช้ลมปราณสะกดพิษไว้แน่ และรอยเลือดบนประคำไม้จันทน์หอมก็คงเป็นเลือดที่เกิดจากการอาการบาดเจ็บภายในของเขา"

"ถูกต้อง เรามีทั้งแรงจูงใจและหลักฐานเชื่อมโยง ขาดเพียงโอกาสที่จะเปิดโปงเขาต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ โดยที่เขาไม่สามารถพลิกลิ้นปฏิเสธได้" หลิ่วเฉินกล่าวเสียงหนักแน่น

ทั้งสองหารือแผนการขั้นต่อไปจนกระทั่งแสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้า เสียงระฆังจากอารามหลวงทางทิศตะวันออกดังกังวานแว่วมาตามสายลม เป็นสัญญาณบ่งบอกการเริ่มต้นของวันใหม่

หลิ่วเฉินยันตัวลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนล้าและบาดแผลยังคงตึงรั้ง แต่ท่าทีของเขากลับมาองอาจและเคร่งขรึมดังเดิม เขาเปลี่ยนกลับมาสวมหน้ากากตุลาการหน้าตายผู้เย็นชาอีกครั้ง

"ฟ้าสางแล้ว ข้าจะไปส่งเจ้าที่ริมกำแพงจวนโหว เฟยอวี่คงรอรับเจ้าอยู่ที่นั่น จากนั้นข้าจะกลับไปจัดการเรื่องที่ศาลต้าหลี่"

เจียงลั่วเสวี่ยปัดฝุ่นออกจากชุดบุรุษสีดำของตนเอง นางลอบมองใบหน้าด้านข้างของเขา ความประทับใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหมั่นไส้เล็กน้อยที่เขากลับมาทำตัวห่างเหินอีกแล้ว

"ทราบแล้ว ท่านหัวหน้า" นางตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินนำหน้าเขาออกไปจากอารามร้าง

ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักของหมิงอ๋อง ภายในเขตพระราชฐาน

เสียงกระเบื้องแตกกระจายดังลั่นห้องทรงอักษร ถ้วยชาชั้นดีถูกกวาดตกลงมาจากโต๊ะด้วยโทสะอันคุกรุ่นของบุรุษผู้เป็นเจ้าของตำหนัก

หมิงอ๋องประทับอยู่หน้าหน้าต่าง พระพักตร์ที่เคยหล่อเหลาและเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มละมุนละไม บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นัยน์ตาดอกท้อทอประกายเหี้ยมเกรียมดุจสัตว์ร้ายที่ถูกท้าทาย

เบื้องหน้าพระองค์ คือหัวหน้านักฆ่ากลุ่มกุ่ยเมี่ยนคุกเข่าตัวสั่นอยู่บนเศษกระเบื้องแตก เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลตามร่างกาย บ่งบอกถึงความล้มเหลวจากภารกิจเมื่อคืน

"สวะ ช่างไร้ประโยชน์ยิ่งนัก คนของศาลต้าหลี่เพียงไม่กี่คน พวกเจ้าก็จัดการไม่ได้ ปล่อยให้พวกมันหนีรอดแถมยังแย่งชิงยาถอนพิษเม็ดสุดท้ายไปได้อีก" น้ำเสียงของหมิงอ๋องเยือกเย็นทว่าเชือดเฉือน

"ทูลท่านอ๋อง หลิ่วเฉินผู้นั้นวรยุทธ์ล้ำเลิศนัก เพลงกระบี่ของมันรวดเร็วและเด็ดขาดจนพวกกระหม่อมตั้งตัวไม่ทัน อีกทั้งมันยังมีผู้ช่วยฝีมือดีตามมาสมทบ กระหม่อมไร้ความสามารถ ขอท่านอ๋องโปรดลงทัณฑ์" หัวหน้านักฆ่าก้มหน้ายอมรับผิด โขกศีรษะลงกับพื้นจนเลือดสาด

หมิงอ๋องแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ทรงก้าวเดินเข้าไปใกล้ชายผู้นั้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะใช้พัดจีบในมือเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาสบตา

"ลงทัณฑ์หรือ โทษของความพ่ายแพ้ในพรรคกุ่ยเมี่ยนมีเพียงสถานเดียว เจ้าควรรู้ดี"

สิ้นวาจา หมิงอ๋องทรงสะบัดพัดจีบเพียงครั้งเดียว ใบพัดที่ซ่อนคมมีดอาบยาพิษก็กรีดผ่านลำคอของหัวหน้านักฆ่าอย่างรวดเร็ว เลือดสีแดงฉานพุ่งออกมา ร่างของชายฉกรรจ์ล้มลงสิ้นใจตายในพริบตาโดยมิได้ส่งเสียงร้อง

หมิงอ๋องเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่บนขอบพัดด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาวอย่างใจเย็น ก่อนจะโยนผ้าผืนนั้นทิ้งไปบนศพไร้วิญญาณ ทรงหยิบแหวนปานจื่อหยกเลือดนกที่นิ้วหัวแม่มือขึ้นมาลูบคลำแผ่วเบา

"หลิ่วเฉิน เจียงลั่วเสวี่ย พวกเจ้าคิดว่าได้ยาถอนพิษไปแล้วจะรอดพ้นเงื้อมมือข้าไปได้หรือ ข้าจะทำให้พวกเจ้าได้รู้ว่า การเป็นศัตรูกับข้า ผลลัพธ์มันน่าสะพรึงกลัวเพียงใด"

ทรงเรียกข้ารับใช้คนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าประตูให้เข้ามาจัดการเก็บกวาดซากศพ จากนั้นจึงทรงเปลี่ยนฉลองพระองค์เป็นชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ดังเดิม เตรียมพร้อมสำหรับการเสด็จไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในท้องพระโรงยามเช้า

กระดานหมากแห่งอำนาจและการนองเลือดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ม่านหมอกที่ปกคลุมเมืองหลวงหยุนจิงกำลังทวีความหนาทึบและแฝงไปด้วยภัยอันตรายที่พร้อมจะกลืนกินทุกคนที่ก้าวล้ำเข้ามา

เจียงลั่วเสวี่ยเดินกลับเข้าจวนอันหยางโหวทางประตูเล็กด้านหลังอย่างเงียบเชียบ โดยมีเฟยอวี่คอยคุ้มกันอยู่ห่างๆ เมื่อนางก้าวเข้าไปในเรือนพักของตนเอง สาวใช้ทั้งสองที่ตื่นขึ้นมาเตรียมน้ำล้างหน้าก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับสภาพของเจ้านาย

ชุดสีดำเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและรอยเลือดจางๆ เส้นผมยุ่งเหยิง ใบหน้าอิดโรย ทว่าแววตาของนางกลับมีความเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าทุกวัน

"จวิ้นจู่ ไปทำอันใดมาเจ้าคะ ไฉนสภาพจึงเป็นเช่นนี้ แล้วเมื่อคืนบ่าวจำได้ว่าท่านหญิงพักผ่อนอยู่บนเตียงมิใช่หรือเจ้าคะ" ลู่จูละล่ำละลักถาม พลางรีบเข้ามาช่วยถอดเสื้อคลุมเปื้อนฝุ่นออก

เจียงลั่วเสวี่ยยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบ "อย่าเสียงดังไปลู่จู เมื่อคืนข้ามีธุระสำคัญต้องออกไปสะสาง รีบเตรียมน้ำอุ่นให้ข้าอาบเถิด ข้าต้องการพักผ่อนสักหน่อย ก่อนจะต้องเตรียมตัวรับมือกับเรื่องวุ่นวายที่กำลังจะตามมา"

อิงเกอและลู่จูมองหน้ากันด้วยความงุนงง แต่ก็รีบแยกย้ายไปทำตามคำสั่งเจ้านายโดยไม่กล้าซักไซ้ต่อ