ม่านหมอกลวงตา มายาลวงใจ

เมืองหลวงหยุนจิงในวสันตฤดูงดงามราวภาพวาด สายลมพัดพาเอากลิ่นหอมของดอกท้อให้ฟุ้งกระจายไปทั่วสารทิศ ละอองเกสรสีชมพูอ่อนปลิวว่อนเล่นกับแสงแดดอุ่นที่สาดส่องลงมากระทบกระเบื้องหลังคาของวังหลวงและจวนขุนนางน้อยใหญ่ณ จวนอัครเสนาบดีฝั่งซ้าย วันนี้มีการจัดงานเลี้ยงชมบุปผาอันเลื่องชื่อ รถม้าหรูหราประดับพู่ไหมหลากสีจอดเรียงรายเป็นแถวหน้าประตูใหญ่ เหล่าฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ต่างตบเท้าเข้าร่วมงานกันอย่างคับคั่งทว่าในศาลาริมน้ำที่แยกตัวออกมาจากความวุ่นวาย สตรีผู้หนึ่งกำลังนั่งเท้าคางมองดูปลาหลีฮื้อในสระแหวกว่ายด้วยแววตาเบื่อหน่ายอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักลายดอกหมู่ตานด้วยดิ้นเงินขับเน้นผิวพรรณที่ขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู ใบหน้ารูปไข่งดงามหมดจด ดวงตาหงส์เรียวยาวทอประกายซุกซนแฝงไว้ด้วยความเฉลียวฉลาด ริมฝีปากสีชาดเม้มเข้าหากันเล็กน้อย นางคือ เจียงลั่วเสวี่ย ผู้ได้รับพระราชทานราชทินนาม ตวนอี้จวิ้นจู่ หลานสาวคนโปรดของฮองเฮา“อิงเกอ ขนมดอกกุ้ยฮวานี่จืดชืดเสียจริง พ่อครัวจวนอัครเสนาบดีฝีมือตกลงหรือไร หรือว่าลิ้นข้าจะมีปัญหา” เจียงลั่วเสวี่ยบ่นพึมพำพลางโปรยเศษขนมลงไปในสระน้ำ เป็นเหตุให้ฝูงปลาหลากสีแย่งชิงกั

บรรยากาศภายในศาลต้าหลี่นั้นเย็นเยียบและวังเวง คบเพลิงที่ปักอยู่ตามระเบียงทางเดินส่องแสงวูบวาบกระทบรูปปั้นกิเลนหน้าตาดุร้ายที่เฝ้าอยู่หน้าประตูใหญ่ กลิ่นอายของความตายและความหวาดกลัวดูเหมือนจะแทรกซึมอยู่ในทุกที่ของสถานที่แห่งนี้ทว่าสำหรับเจียงลั่วเสวี่ย สถานที่แห่งนี้กลับมิได้น่าสะพรึงกลัวอย่างที่ใครเขาเล่าลือ นางเพียงแค่รู้สึกว่ามัน... ขาดรสนิยมไปเสียหน่อยภายในห้องรับรองพิเศษที่ถูกจัดไว้สำหรับผู้ต้องหาที่มีฐานะสูงศักดิ์ เจียงลั่วเสวี่ยกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แดง มือเรียวเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเพลงงิ้วที่เพิ่งได้ฟังมาเมื่อครู่ พลางปรายตามองถ้วยชาเย็นชืดตรงหน้าด้วยสายตาตำหนิ"นี่หรือคือการต้อนรับของศาลต้าหลี่ ชาหยาบกร้านเช่นนี้ แม้แต่สาวใช้ในจวนของข้ายังไม่กล้าดื่ม" นางบ่นพึมพำกับตัวเองเสียงประตูไม้หนักอึ้งถูกผลักเปิดออก ร่างสูงสง่าของหลิ่วเฉินก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมด้วยกระแสลมเย็นที่พัดกรูตามหลังมา เขาโบกมือไล่องครักษ์คนอื่นออกไป เหลือเพียงเขากับนางตามลำพังหลิ่วเฉินเดินมาหยุดยืนที่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ สายตาคมกวาดมองสตรีตรงหน้า นางยังคงมีท่าทีเย่อหยิ่งไม่มีความหวาดเกรงแม้แต่น้อย ทั้

แสงตะวันยามสายสาดส่องกระทบยอดไม้ในสวนจวนอันหยางโหว ขับไล่น้ำค้างแข็งที่เกาะพราวอยู่บนยอดหญ้าให้ระเหยกลายเป็นไอหมอกจางๆ บรรยากาศภายในเรือนของตวนอี้จวิ้นจู่เต็มไปด้วยความวุ่นวายโกลาหลยิ่งกว่าตลาดสดยามเช้าเสียงรื้อค้นหีบผ้าดังตึงตัง ผสมกับเสียงอุทานของสาวใช้คนสนิท“จวิ้นจู่ ชุดนี้ไม่ได้หรือเจ้าคะ สีชมพูกลีบบัวขับผิวท่านยิ่งนัก” ลู่จู พยายามยื่นอาภรณ์เนื้อดีให้ผู้เป็นนายพิจารณาเจียงลั่วเสวี่ย ซึ่งกำลังยืนเท้าเอวอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองส่ายหน้า นางปรายตามองชุดสวยงามเหล่านั้นด้วยแววตาเบื่อหน่าย“ลู่จู เจ้าช่างไม่รู้ความ วันนี้เราจะไปหอระบำเมฆา สถานที่อโคจรเช่นนั้น หากข้าแต่งกายเป็นสตรีสูงศักดิ์เดินเข้าไป มีหวังไก่ตื่นกันพอดี ข้าต้องการความแนบเนียน”“แต่จวิ้นจู่เป็นสตรี จะให้แต่งกายเยี่ยงไรจึงจะแนบเนียนเล่าเจ้าคะ” อิงเกอ ถามพลางพับผ้าเก็บลงหีบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเจียงลั่วเสวี่ย นางหมุนตัวเดินไปหยิบชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆาด้วยดิ้นเงิน ซึ่งเป็นชุดบุรุษที่นางแอบสั่งตัดไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ“ก็แต่งเป็นคุณชายเจ้าสำราญอย่างไรเล่า ในเมื่อหลิ่วเฉินต้องการพาข้าไปเปิดหูเปิ

แสงเทียนในห้องปรุงยาของจวนอันหยางโหวสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง กลิ่นสมุนไพรฉุนจมูกลอยอบอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงตกค้างอยู่ในอากาศเจียงลั่วเสวี่ยนั่งอยู่บนตั่งไม้จันทน์ ในมือถือผ้าขาวสะอาดที่ชุ่มไปด้วยน้ำอุ่น นางกำลังบรรจงเช็ดคราบโลหิตรอบปากแผลบนต้นแขนซ้ายของหลิ่วเฉินอย่างระมัดระวัง แม้ปากนางจะเพิ่งประกาศว่าจะชำระบุญคุณความแค้น แต่ยามลงมือทำแผลจริงๆ สองมือของนางกลับแผ่วเบาราวกับกลัวว่าบุรุษตรงหน้าจะบุบสลายหลิ่วเฉินนั่งเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นมัดกล้ามที่สมส่วนและรอยแผลเป็นจางๆ ตามร่างกายที่บ่งบอกถึงการผ่านศึกสงครามและการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เขาหลุบตามองศีรษะทุยๆ ของสตรีที่กำลังง่วนอยู่กับการทำแผลให้เขา เส้นผมดำขลับของนางส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกโมลี่ยามเช้า ทำให้จิตใจที่เคยว้าวุ่นของเขาสงบลงอย่างน่าประหลาด"จวิ้นจู่" หลิ่วเฉินเอ่ยทำลายความเงียบ "หากท่านยังจ้องแผลข้าด้วยสายตาเช่นนั้น ข้าคงนึกว่าท่านกำลังวางแผนจะแล่เนื้อข้าไปทำยากระมัง"เจียงลั่วเสวี่ยเงยหน้าขึ้นขวับ ค้อนวงใหญ่วงหนึ่งถูกส่งไปให้คนปากดี "ท่านโหวช่างมีจินตนาการล้ำเลิศ ข้าเพียงแต่กำลังพิจารณาว่า แผลล

แสงจันทร์สาดส่องผ่านม่านเมฆบางเบาลงมากระทบหลังคากระเบื้องของจวนอันหยางโหว ก่อให้เกิดประกายสีเงินยวงงดงามจับตา ทว่าภายในเรือนของตวนอี้จวิ้นจู่ กลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจที่คุกรุ่นอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบเจียงลั่วเสวี่ย ในชุดนอนผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์คลุมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีฟ้าอ่อน เดินไปเดินมาอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ นางไล่สาวใช้ทั้งสองให้ไปพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ โดยอ้างว่าต้องการความสงบเพื่อคัดลอกพระสูตร แต่แท้จริงแล้ว นางกำลังรอคอยโจรราคะผู้หนึ่งที่สัญญาว่าจะมาหา"ยามไฮ่แล้ว เหตุใดเขาถึงยังไม่มาอีก" นางบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางชะโงกหน้ามองออกไปในความมืดมิดของสวนหลังเรือน ลมราตรีพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นหอมเย็นของดอกราตรีโชยมาแตะจมูก"หรือว่าเขาจะถูกจับได้ในวัง... หรือว่าแผลที่แขนกำเริบจนมาไม่ไหว" ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มเกาะกุมจิตใจ ภาพของหมิงอ๋อง ผู้มีรอยยิ้มอาบยาพิษผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ทำให้ขนอ่อนตามร่างกายของนางลุกชันทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็วูบผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับภูตผีเจียงลั่วเสวี่ยสะดุ้งสุดตัว นางกำลังจะอ้าปากร้อง แต่ฝ่ามือหนาที่คุ้นเคยก็พุ่งเข้ามาปิดปาก