ตอนที่ 11

"ส่งยาถอนพิษนั่นมาซะ หากไม่อยากตายแบบไร้ที่ฝัง" ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้าตวาดกร้าวขณะตวัดดาบเข้าใส่

"เกรงว่าพวกเจ้าคงไม่มีฝีมือพอจะเอาไปได้" หลิ่วเฉินตอบเสียงเย็นชา นัยน์ตาคมกวาดมองประเมินสถานการณ์รอบด้าน "จวิ้นจู่ เกาะข้าไว้ให้แน่น อย่าห่างจากตัวข้าแม้แต่ก้าวเดียว"

"ข้ารู้แล้ว ท่านระวังด้านขวาด้วย" เจียงลั่วเสวี่ยร้องเตือน นางกอดเอวสอบของเขาไว้แน่นตามคำสั่ง แววตาคอยระแวดระวังภัยให้เขาจากมุมอับ

เพลงกระบี่ของศาลต้าหลี่มิใช่กระบวนท่าที่เน้นความสวยงามดุจการร่ายรำ หากแต่เป็นวิชาสังหารที่ถูกขัดเกลามาเพื่อเด็ดชีพอาชญากรโดยเฉพาะ ทุกการตวัดกระบี่ของหลิ่วเฉินแฝงไปด้วยความเฉียบขาด รวดเร็ว และไร้ความปรานี ร่างของนักฆ่าสองคนแรกที่พุ่งเข้ามาถูกฟันจุดตายร่วงลงไปกองกับพื้นแทบจะในลมหายใจเดียว

เจียงลั่วเสวี่ยฝังใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้าง สัมผัสได้ถึงการขยับตัวอย่างพลิ้วไหวของบุรุษเบื้องหน้า แม้รอบกายจะเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ทว่าแผ่นหลังของเขากลับเปรียบเสมือนปราการเหล็กกล้าที่ต้านทานอันตรายมิให้กล้ำกรายมาถึงตัวนาง

นักฆ่าชุดดำเห็นว่าการโจมตีซึ่งหน้าไม่อาจทะลวงผ่านแนวป้องกันของหลิ่วเฉินได้ พวกมันจึงเปลี่ยนแผน กระจายกำลังออกเป็นครึ่งวงกลม บีบวงล้อมให้แคบลงเพื่อจำกัดพื้นที่การหลบหลีก

ชายชุดดำผู้หนึ่งอาศัยจังหวะที่หลิ่วเฉินกำลังรับมือกับศัตรูทางด้านหน้า ลอบพุ่งตัวเข้ามาจากมุมอับทางด้านหลัง ดาบในมือเงื้อขึ้นสูงหมายจะฟันลงบนร่างของเจียงลั่วเสวี่ย

หลิ่วเฉินรับรู้ถึงจิตสังหารด้านหลัง เขากำลังจะหมุนตัวกลับไปป้องกัน แต่เจียงลั่วเสวี่ยกลับไวกว่านั้น สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้นางเบี่ยงตัวหลบคมดาบอย่างฉิวเฉียด มือบางกระชับกริชสั้นที่พกติดตัวมา แทงสวนเข้าที่รอยต่อของชุดเกราะของนักฆ่าผู้นั้นอย่างเต็มแรง

ชายชุดดำส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ดาบในมือร่วงหล่น หลิ่วเฉินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เขาตวัดกระบี่กลับหลังเพียงครั้งเดียว ปลิดลมหายใจของศัตรูผู้นั้นลงอย่างสมบูรณ์

เขาปรายตามองสตรีข้างกายด้วยความประหลาดใจ สตรีที่เติบโตมาในจวนอันสุขสบาย กลับมีไหวพริบและความกล้าหาญในสถานการณ์เป็นตายเช่นนี้ นับว่านางมิใช่บุปผาบอบบางอย่างที่ผู้คนเล่าลือ

บนยอดหลังคาเรือนห่างออกไปไม่ไกล หมิงอ๋องทอดพระเนตรการต่อสู้เบื้องล่างด้วยสายตาเรียบเฉย ทรงสะบัดพัดจีบในมือเบาๆ เป็นสัญญาณให้หัวหน้านักฆ่าลงมือขั้นเด็ดขาด

พริบตาเดียว นักฆ่าชุดที่สองซึ่งซ่อนตัวอยู่บนหลังคาเรือนไม้รอบด้านก็ปรากฏตัวขึ้น พวกมันมิได้ถือดาบเหมือนกลุ่มแรก ทว่าในมือกลับถือหน้าไม้ที่ขึ้นลำพร้อมยิง ลูกศรทุกดอกอาบด้วยยาพิษสีเขียวคล้ำเอาไว้

หลิ่วเฉินเงยหน้าขึ้นมองดงหน้าไม้ที่ชี้เป้ามายังพวกเขาสองคน สีหน้าของเขาเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม ลำพังตัวเขาย่อมสามารถใช้วิชาตัวเบาหลบหลีกห่าฝนลูกศรเหล่านี้ได้ แต่การพานางหลบหนีไปด้วยนั้นนับเป็นเรื่องยากลำบาก

ทันใดนั้น เสียงผิวปากเป็นจังหวะยาวสลับสั้นก็ดังแว่วมาจากทางปากตรอก

เฟยอวี่และฮั่นถงพร้อมด้วยยอดฝีมือจากศาลต้าหลี่นับสิบนายในชุดพรางตัวพุ่งทะยานลงมาจากหลังคาเรือนฝั่งตรงข้ามราวกับนกเหยี่ยวโฉบเหยื่อ ฮั่นถงกวัดแกว่งดาบเล่มหนาปัดป้องลูกศรหน้าไม้ที่พุ่งทะยานลงมา ส่วนเฟยอวี่ใช้วิชาตัวเบาอันล้ำเลิศกระโดดขึ้นไปจัดการกับหน้าไม้ด้านบนอย่างรวดเร็ว

การปรากฏตัวของผู้ช่วยทำให้สถานการณ์พลิกกลับ หลิ่วเฉินสบโอกาส เขารวบร่างของเจียงลั่วเสวี่ยขึ้นอุ้ม ทะยานร่างขึ้นสู่อากาศด้วยวิชาตัวเบาขั้นสูง เหยียบย่ำไปตามชายคาและกันสาดของร้านค้า ทิ้งสมรภูมิเบื้องหลังให้ผู้ติดตามเป็นผู้จัดการ

เจียงลั่วเสวี่ยหลับตาแน่น สองแขนโอบรอบคอเขาโดยสัญชาตญาณ ลมราตรีพัดปะทะใบหน้า ทว่าจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นและสม่ำเสมอของบุรุษผู้นี้กลับทำให้นางคลายความตระหนกลงได้อย่างน่าประหลาด

หลิ่วเฉินพานางลัดเลาะข้ามหลังคาเรือนมุ่งหน้าออกห่างจากตลาดภูตพรายจนกระทั่งเสียงการต่อสู้เงียบหายไป เขาลดระดับความเร็วลงก่อนจะทิ้งตัวลงสู่พื้นดินอย่างแผ่วเบาบริเวณลานหญ้ารกร้างของอารามเก่าแก่แห่งหนึ่งทางทิศตะวันตกของเมือง

ทันทีที่เท้าแตะพื้น ร่างสูงใหญ่ของหัวหน้าศาลต้าหลี่ก็ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น กระบี่อ่อนร่วงหล่นหลุดจากมือ

เจียงลั่วเสวี่ยรีบไปประคองเขาไว้ด้วยความตกใจ เมื่อมือของนางสัมผัสเข้าที่ท่อนแขนซ้ายของเขา นางก็สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น โลหิตสีแดงคล้ำซึมทะลุเสื้อผ้าชุดดำออกมาเป็นวงกว้าง บาดแผลเดิมที่นางเพิ่งทำแผลให้เมื่อคืนถูกกระแทกจนฉีกขาดซ้ำ ทั้งยังรุนแรงกว่าเดิม

นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา ภายใต้แสงจันทร์สลัว ใบหน้าหล่อเหลาของหลิ่วเฉินซีดเผือด ริมฝีปากที่เคยเหยียดตรงบัดนี้ไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก บ่งบอกว่าเขากำลังฝืนข่มความเจ็บปวดไว้

เจียงลั่วเสวี่ยพยุงร่างของเขาเข้าไปหลบซ่อนตัวภายในตัวอารามร้าง ภายในนั้นมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านรอยแตกของหลังคากระเบื้องลงมากระทบองค์พระแม่กวนอิมที่ทรุดโทรม กลิ่นฝุ่นและไม้ผุพังลอยเตะจมูก

นางประคองเขาให้นั่งพิงเสาไม้ต้นใหญ่ ก่อนจะรีบฉีกชายเสื้อคลุมตัวยาวของตนเองออกเป็นริ้วยาว นางกะพริบตาไล่ความตื่นตระหนก พยายามรวบรวมสติให้มั่นคงที่สุด

หลิ่วเฉินมองสตรีที่กำลังง่วนอยู่กับการห้ามเลือดให้เขาด้วยสายตาที่พร่ามัวเล็กน้อย เขาฝืนยิ้มบางเบา เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ท่านหญิง ชุดนั่นเป็นผ้าไหมชั้นดีราคาแพงมิใช่หรือ นำมาฉีกทำผ้าพันแผลเช่นนี้ ช่างน่าเสียดายนัก"

เจียงลั่วเสวี่ยเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เขา มือบางจงใจกดผ้าลงบนปากแผลแรงกว่าปกติเล็กน้อย

"เวลาเช่นนี้ ท่านยังมีกะจิตกะใจมาห่วงเรื่องผ้าไหมอีกหรือ หากท่านเลือดหมดตัวตายไปต่อหน้าข้า ข้าจะเอาสิ่งใดมาชดใช้ชีวิตให้ท่านเล่า หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ ข้าจะห้ามเลือดให้"

น้ำเสียงของนางเจือความวิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด หลิ่วเฉินยอมนิ่งเงียบ ปล่อยให้นางจัดการกับบาดแผลของเขา แม้กระบวนการห้ามเลือดจะเจ็บปวด ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังและมือที่พยายามเบาแรงที่สุดของนาง ความหงุดหงิดในใจเขากลับบรรเทาลง เขาเริ่มมองสตรีตรงหน้าเปลี่ยนไป นางมิใช่เพียงคุณหนูเอาแต่ใจที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว แต่เป็นพันธมิตรที่มีสติมั่นคงในยามคับขัน

เมื่อจัดการพันแผลห้ามเลือดเบื้องต้นเสร็จสิ้น เจียงลั่วเสวี่ยก็ทรุดตัวลงนั่งพิงผนังข้างกายเขา นางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก มือทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตของเขา

ความเงียบโรยตัวปกคลุมอารามร้าง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของคนทั้งสอง

"เจ้ากลัวหรือไม่" หลิ่วเฉินเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเบาๆ

เจียงลั่วเสวี่ยหันไปมองหน้าเขา นางนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตอบตามความจริง

"กลัวสิ ข้าเป็นเพียงสตรีธรรมดา ไม่เคยต้องเผชิญกับการต่อสู้เอาชีวิตรอดเช่นนี้มาก่อน ย่อมต้องกลัวเป็นธรรมดา" นางเว้นจังหวะ สายตาทอดมองไปยังองค์พระแม่กวนอิมเบื้องหน้า "แต่เมื่อข้าเห็นท่านเอาตัวบังคมดาบให้ข้า เห็นท่านต่อสู้เพื่อเปิดทาง ความกลัวเหล่านั้นก็ลดลง ข้าเพียงแต่รู้สึกขัดใจที่เป็นตัวถ่วงให้ท่านต้องบาดเจ็บ"

หลิ่วเฉินหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของนาง แสงจันทร์ตกกระทบแพขนตาหลุบต่ำของนาง ความรู้สึกเคลือบแคลงที่เคยมีต่อนางค่อยๆ จางหายไป

"เจ้ามิใช่ตัวถ่วง กลับกัน หากมิได้เจ้าช่วยระวังหลังและเบี่ยงเบนความสนใจนักฆ่าผู้นั้น ข้าคงพลาดท่าถูกลอบทำร้ายไปแล้ว" หลิ่วเฉินกล่าวตามตรง น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความประชดประชันดังเช่นเคย

"เรื่องในวันนี้ ทำให้ข้าตระหนักได้ว่าศัตรูของเรามีอำนาจและพันธมิตรที่กว้างขวางเกินกว่าที่เราคิด หมิงอ๋องมิใช่เพียงอ๋องเจ้าสำราญ แต่เป็นอสรพิษที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้อย่างมิดชิด พรุ่งนี้เมื่อรุ่งสาง ข้าจะให้เฟยอวี่คุ้มกันเจ้ากลับจวนโหว และเจ้าจงลืมเรื่องราวทั้งหมดนี้เสีย ถอนตัวออกจากคดีนี้ ข้าจะจัดการที่เหลือเอง"