สีฝุ่นจากตอนแรกที่ก้าวขาเดินด้วยความคล่องแคล่วแต่พอมาตอนนี้จังหวะเดินของฉันกลับเริ่มช้าลงเพราะเดโชพาฉันเดินโดยไม่ได้หยุดพักต่อเนื่องมาหลายกิโลเมตร จนฉันรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มมันเกือบจะแห้งแล้ว“ถูกทางหรือเปล่าเนี่ยเดโช”“ใกล้แล้ว”“ใกล้ถึงไหน ใกล้ถึงต้นไม้ต้นที่ใหญ่กว่านี้ ใกล้ถึงถ้ำหรือว่าใกล้ถึงน้ำตก ฉันเมื่อยแล้วฉันเดินไม่ไหวแล้ว”ฉันพูดบ่นด้วยความงอแงและรู้สึกได้เลยว่าตอนนี้ฉันมีสภาพเหมือนกับวันนั้นที่หลงป่ากับนิลตราไม่มีผิด เพียงแต่วันนั้นเราอยู่ด้วยกันสองคนอย่างไม่มีความรู้และความชำนาญอะไรเลย แต่วันนี้ฉันมากับพรานป่าแน่นอนว่าเขารู้ทางแต่ทำไมยังพาฉันไปไม่ถึงสักที หรือว่าคำอธิษฐานของฉันจะส่งไปไม่ถึงพ่อครู“เดินไม่ไหวแล้วเหรอ”“ใช่ ขอนั่งพักสักหน่อยนะ”“จะนั่งตรงนี้เหรอ”“ใช่ ไม่นานหรอก ขอพักเท้าแป๊บเดียว”“แต่เดินไปข้างหน้าอีกหน่อยก็จะถึงถ้ำแล้วนะ”“ก็ค่อยไป ขอ อะไรนะ! อยู่ไหน ถ้ำอยู่ไหน!”ฉันที่กำลังจะหย่อนก้นนั่งลงที่พื้นข้างโคนต้นไม้ใหญ่แต่เมื่อได้ยินคำว่าถ้ำออกมาจากปากของเดโชก็ทำให้พลังงานที่เหลือเพียงน้อยนิดในร่างกายฉันมันปะทุขึ้นมาจนเต็มหลอดอย่างเฉียบพลัน ราวกับได้นอ
Terakhir Diperbarui : 2026-03-26
