All Chapters of ม่านรักพนาร้อน: Chapter 1 - Chapter 10

กรุงเทพมหานครดวงตากลมโตที่อยู่ภายใต้แว่นตาทรงกลมสีดำจับจ้องมองไปยังหน้าจอสี่เหลี่ยมของโน้ตบุ๊กที่ปรากฏภาพและตัวเลขที่คู่ค้าทางธุรกิจได้ทำการส่งเอกสารข้อมูลต่าง ๆ มาทางอีเมล ทำให้ สีฝุ่น ลูกสาวเพียงคนเดียวของกษิดิศและภาพวาดคู่ สามีภรรยานักธุรกิจที่มีชื่อเสียงในแวดวงของสะสมมูลค่าสูงมีสายตาและสีหน้าที่เริ่มเปลี่ยนไปก่อนที่คนตัวเล็กในชุดนอนสายเดี่ยวแบบกระโปรงสีดำความยาวเหนือหัวเข่าเนื้อผ้าบางเบาจะเอนหลังพิงเก้าอี้ตัวใหญ่ แล้วนั่งกอดอกทอดสายตามองภาพนั้นด้วยสีหน้าที่เศร้าหมองและรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจดวงน้อยเหลือเกิน“งาช้างยังใหญ่ขนาดนี้ แล้วตัวช้างจะต้องใหญ่และมีอายุยืนยาวมานานขนาดไหน ไม่ใช่ว่าเข้าไปตัดมาจากช้างป่าหรอกเหรอ”ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเอ่ยพูดกับตัวเองด้วยความสงสัยเมื่อภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏแก่สายตาของเธอนั้น คือภาพของงาช้างคู่หนึ่งที่ใหญ่และสวยงามเกินกว่าจะเชื่อได้ว่าถูกตัดมาจากช้างบ้านที่เลี้ยงอยู่ข้างนอกป่าอีกทั้งลักษณะของงาช้างที่ถูกตัดราวกับลึกถึงโคนเช่นนี้ ก็ทำให้สีฝุ่นอดคิดไม่ได้ว่าช้างเจ้าของงาคู่นี้ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ก๊อก ก๊อกแต่ในขณะที่สีฝุ่นกำลังนั่งขบคิดกับตัวเองถ

“ขอบใจมากลูก”“คุณยายอยู่คนเดียวเหรอคะ”“อยู่กันหลายคน แต่ยายมาหาหนูคนเดียว”“มาหาหนู?”“...”“หมายถึงมาขายบัตรเข้าเยี่ยมชมให้หนูน่ะเหรอคะ”คุณยายใจดีไม่ตอบอะไรกลับมามีเพียงแค่รอยยิ้มบนใบหน้าที่ยังคงอยู่เหมือนเดิม ทำให้สีฝุ่นที่นึกเอะใจในคำพูดนั้นมองหน้าคุณยายด้วยความสงสัยและแปลกใจไม่น้อย เพราะครั้งแรกที่มองมาเห็นคุณยายก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน“เดี๋ยวพี่จัดการให้”“ขอบคุณค่ะ”สีฝุ่นละสายตาจากคุณยายแล้วหันไปมองหน้าชยพลที่เอ่ยพูดขึ้นทำลายความเงียบก่อนจะหันกลับมามองคุณยาย หลังจากที่ได้ยินเสียงไม้เท้าแล้วเห็นว่าร่างเล็กที่หลังค่อมงอเล็กน้อยเดินเข้าไปด้านหลังเคาน์เตอร์เพื่อทำการขายบัตรให้แก่ชยพล“เรียบร้อยครับ”สีฝุ่นส่งยิ้มให้ร่างสูงที่เดินกลับมาหาก่อนที่เธอจะมองไปยังคุณยายที่ยืนมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้วทำให้เธอต้องส่งยิ้มกลับไป ก่อนจะก้าวเดินไปยังด้านในซึ่งเป็นบริเวณชั้นวางของเล่นมากมายที่ตั้งโชว์ ทำให้ดวงตาของสีฝุ่นนั้นเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นเพราะของเล่นหลาย ๆ ชิ้นก็เป็นของเล่นที่เธอเคยเล่นเมื่อครั้งยังเด็กแต่ตอนนี้มันกลับหายไปตามกาลเวลา“อันนี้พี่เคยเล่น”นิ้วมือเรีย

ซึ่งของชิ้นนี้ตัวเจ้าของร้านเองก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาเก็บไว้ตั้งแต่ตอนไหนหรือว่าได้มาอย่างไรดูเหมือนจะไม่เคยเห็นเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรเพราะเขามีของสะสมมากมายจนบางสิ่งบางอย่างก็อาจจะหลงลืมไปบ้าง และที่สำคัญเจ้าของร้านยังให้สีฝุ่นมาฟรี ๆ โดยบอกว่าแทนคำขอโทษที่เขาไม่ได้ออกมาต้อนรับและขอเพียงแค่ให้เธอเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีก็เท่านั้น“คมแฝกมั้งคะ”“อันแค่นี้จะทำอะไรใครได้ครับ”“ห้ามดูถูกนะคะ เพราะถ้าเจ้าของเขาเก่ง ต่อให้เป็นไม้ธรรมดาก็กลายเป็นไม้วิเศษได้”“เจ้าของก็ฝุ่นไง”“คะ?! ฝุ่นไม่ใช่เจ้าของเขาสักหน่อย”“เขาไหนครับ พี่หมายถึงไม้ที่อยู่ในมือเราต่างหาก”สีฝุ่นที่นั่งมองกระบองไม้ยาวด้วยสีหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ระคนไปด้วยความรู้สึกมันเขี้ยวจนนึกอยากหักครึ่งกระบองไม้นี้ด้วยความหมั่นไส้ ซึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไปก็รีบเก็บสีหน้าไว้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเรียบ“ก็ไม้ไงคะ ไม้คือเขา”“ครับ”ชยพลมองหน้าสีฝุ่นยิ้ม ๆ ด้วยความเอ็นดูในใจก็นึกอยากจะเอื้อมมือไปลูบหัวเธอเหลือเกิน แต่ก็เกรงว่าสีฝุ่นจะไม่ชอบใจเพราะเธอไม่ชอบให้ใครถึงเนื้อถึงตัวเธอเสียเท่าไหร่สีฝุ่นมองจ้องกระบองไม้อั

ซึ่งคำพูดของสีฝุ่นก็ทำให้คนเป็นแม่นั้นเงียบไปและก่อเกิดความรู้สึกที่แสนจะทุกข์ใจเพราะเป็นห่วงลูกสาวของตัวเองเหลือเกิน“งั้นฝุ่นบอกแม่ได้ไหม ว่าจังหวัดที่หนูไปมันคือจังหวัดอะไร อย่างน้อยก็ให้แม่ได้รู้ว่าลูกสาวแม่ไปอยู่ที่ไหนไม่ใช่เคว้งคว้างและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหนูเลย”“...จังหวัดอุตรดิตถ์ค่ะ”“ไปกับใครลูก”“เดโชค่ะ”“เดโช ไกด์ในบริษัทของหนูน่ะเหรอ”“ค่ะ”“เฮ้อ แม่บอกตามตรงว่าแม่ไม่อยากให้หนูไปจริง ๆ แต่ถ้าการที่หนูไปแล้วมันจะทำให้ลูกสาวแม่ปลดล็อคทุกอย่างได้แม่ก็ยอม แต่หนูต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะคะและไม่ว่าที่นั่นมันจะสัญญาณแย่แค่ไหน หากหนูรู้สึกไม่ปลอดภัยต้องรีบติดต่อมาหาแม่ทันที”สีฝุ่นพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งสองคนจะโผเข้ากอดกันอีกครั้งซึ่งภาพวาดนั้นก็กอดกระชับลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอไว้ในอ้อมอกด้วยความรักและห่วงใย อย่างที่ไม่อาจจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ รู้เพียงแค่ว่าหากสีฝุ่นเป็นอะไรไปเธอคงอยู่ไม่ได้“ส่วนพ่อของหนู เดี๋ยวแม่คุยให้นะคะ ยังดีที่เดโชไปด้วย แต่หนูก็จะไว้ใจเขามากไม่ได้นะ ยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย”“ค่ะแม่ หนูจะดูแลตัวเองให้ดี ขอบคุณนะคะ”“คิดไปแล้วก็นึกอยากเจอหนุ่มลึกลับคนนั้นจริ

เมื่อเดินเข้ามาข้างในก็พบกับบรรยากาศที่เงียบเชียบและมืดสลัวเพราะกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่แผ่ใบปกคลุมด้านบนจนแสงสว่างสาดส่องเข้ามาได้เพียงน้อยนิด ซึ่งทางเดินก็ยังเป็นทางเล็ก ๆ เหมือนที่สีฝุ่นเคยมากับนิลตราในครั้งแรกทำให้คนตัวเล็กระบายยิ้มในขณะที่มองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่สั่นระริกเพราะมันเป็นภาพที่เธอคิดถึงมาโดยตลอดแต่เมื่อเดินเข้ามาเป็นระยะทางหลายกิโลสีฝุ่นก็เริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวเธอมันเปลี่ยนไป ทั้งแสงสว่างที่จากเดิมทีก็มีเพียงแค่น้อยนิดแต่ตอนนี้กลับยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ จนเหมือนว่าใกล้จะค่ำแล้วด้วยซ้ำทั้ง ๆ ที่ด้านนอกตอนที่เธอลงมาจากรถท้องฟ้ายังสว่างสดใสนาฬิกาที่ข้อมือเล็กก็บอกเวลาว่าผ่านเก้านาฬิกามาเพียงแค่ไม่กี่นาที และเสียงของแมลงหรือนกที่ขับขานก็พลันเงียบไปได้ยินเพียงแค่เสียงเท้าของเธอและเดโชที่เดินอยู่ด้านหน้าเท่านั้นที่ดังอยู่ในตอนนี้“เสียงฟ้าร้องเหรอ”ซึ่งสีฝุ่นคิดในใจได้ไม่ทันไรว่าบรรยากาศมันเงียบแปลก ๆ ท้องฟ้าเบื้องบนก็ส่งเสียงคำรามในทันที แต่มันเป็นเสียงที่ส่งสัญญาณเหตุการณ์เลวร้ายมากกว่าจะเป็นเรื่องดี“อืม อีกไม่นานคงจะตก”“ฝนตก! แล้วเราจะไปพักที่ไหนล่ะ”“เร่งเดินไปให้ถึงถ