All Chapters of ม่านรักพนาร้อน: Chapter 21 - Chapter 29

“...”“น้ำอบ เดี๋ยวสีฝุ่นก็กลัวจนหนีกลับหรอก”“กลัวอะไร คนอย่างสีฝุ่นไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว”เมื่อได้ยินนิลตราเอ่ยพูดกับน้ำอบว่าเธอจะหนีกลับสีฝุ่นก็รีบพูดแก้ต่างให้กับตัวเองในทันที อีกทั้งยังนั่งกอดอกเชิดหน้าจนน้ำอบและนิลตราต่างลอบยิ้มกับตัวเองด้วยความมันเขี้ยว“ว่าแต่กี่เดือนแล้วเหรอ นิลจะคลอดน้องเมื่อไหร่”สีฝุ่นที่ไม่อยากให้ทั้งสองคนพูดแซวเธออีกก็รีบเปลี่ยนเรื่องถามไถ่นิลตราด้วยความอยากรู้พร้อมกับฝ่ามือเรียวสวยที่เอื้อมเข้าไปลูบยังหน้าท้องของนิลตราเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน“คงอีกประมาณสี่ถึงห้าเดือน”“แล้วจะคลอดยังไง กลับออกไปคลอดข้างนอกไหม”“พี่ป่าบอกว่าที่นี่มีแม่หมอ คลอดได้ไม่น่ากลัว”“คลอดเองแบบหมอตำแยน่ะเหรอ ฝุ่นว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอกมั้ง”“เอ็งอย่าได้ดูถูก พวกข้าทุกคนที่นี่แม่หมอต่างทำคลอดให้หมดทั้งสิ้น”แม้จะได้ยินเช่นนั้นแต่สีฝุ่นก็ยังอดจะวิตกกังวลล่วงหน้าไม่ได้ จึงนั่งมองเพื่อนรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยทำให้นิลตรานั้นเอื้อมมือมากุมมือสีฝุ่นเอาไว้แล้วเอ่ยพูดไม่ให้คิดมาก“ฝุ่นไม่ต้องห่วงนิลนะ วางใจเถอะว่าพี่ป่าไม่ปล่อยให้นิลเป็นอะไรแน่นอน”“จะเลิกห่วงแล้วเปลี่ยนมาหมั่

น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความจริงจังจนสีฝุ่นรู้สึกได้ อีกทั้งเขายังเงยหน้าขึ้นมามองเธอที่ยืนอยู่ไม่ไกลทำให้หัวใจของสีฝุ่นยิ่งเต้นแรงด้วยความประหม่าไปกันใหญ่ เพราะท่าทางของเขาทำให้สีฝุ่นอดคิดไม่ได้ว่าเขากำลังต้องการจะบอกบางอย่างกับเธอแต่สีฝุ่นก็คือสีฝุ่นที่ไม่ว่าจะเขินอายเขาแค่ไหนแต่นิสัยไม่ยอมแพ้ใครและเป้าหมายหลักที่ทำให้เธอกลับมาที่นี่ก็คือคนตรงหน้า จึงทำให้เธอใจกล้ายกแขนขึ้นมายื่นไปตรงหน้าเขาจนเหลือระยะห่างเพียงน้อยนิดแล้วเอ่ยปากถามด้วยใบหน้าใสซื่อ“แล้วกลิ่นฉันเป็นยังไง ยังฉุนอยู่ไหม”“...”“กลิ่นแบบนี้พอจะทำให้พี่อยากฟัดหอมทั้งวันทั้งคืนบ้างหรือเปล่า”เมื่อพูดจบก็รู้สึกกระดากอายจนนึกอยากจะมุดหน้าลงน้ำเพื่อหลบหนี แต่ก็ยังพยายามข่มกลั้นความรู้สึกแล้วรอฟังคำตอบจากเขาด้วยความลุ้นระทึกซึ่งสีฝุ่นยืนยกแขนค้างอยู่นานผืนฟ้าก็ไม่ปริปากพูดอะไรกับเธอแม้แต่คำเดียวจึงทำให้สีฝุ่นเริ่มรู้สึกอับอายจึงลดแขนของตัวเองลง แต่ยังไม่ทันได้ดึงกลับฝ่ามือใหญ่ก็คว้าจับเอาไว้ได้ทันเสียก่อนอีกทั้งยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ จนผิวหนังบริเวณแขนเล็กรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ ของเขาที่รินรด“หากข้าบอกว่าชอ

เรือนผืนฟ้าสายตาคมที่อยู่ภายใต้หัวสวมมองจ้องไปยังปลาช่อนตัวใหญ่ที่นอนนิ่งส่งกลิ่นหอมอยู่บนใบตองในกระจาดสานถึงสามตัว แต่เดโชที่นอนอยู่ในเรือนและตัวเขาเองที่นั่งอยู่ยังแคร่ไม้หน้าเรือนกลับได้กินเพียงแค่กล้วยและลูกหว้า“คงจะมองมันจนอิ่ม จนไม่นึกอยากกินสิ่งใด”เมื่อพูดจบภาพใบหน้าของสีฝุ่นที่มองผ่านเขาไปยังเดโชก็ผุดขึ้นมาในหัวจนอารมณ์ขุ่นมัวเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่เขาตั้งใจว่าจะใจเย็นและใจดีกับเธอให้มาก ให้สมกับที่โหยหาและคิดถึงอยากเจอหน้ามาตลอดแต่พอถึงเวลาที่สีฝุ่นนั้นกลับมาแล้วเขาต้องมาเห็นว่าเธอสนิทสนมกับเดโชจนผิดตา ก็ทำให้อดจะหึงหวงเธอไม่ได้พรึบ“เฮือก!”สีฝุ่นที่เดินย่องเข้ามาทางด้านหลังเงียบ ๆ ถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อผืนฟ้านั้นหยิบกระบองไม้ที่วางอยู่ข้างตัวเขามาถือไว้ ก่อนจะหันกลับมาใช้มันชี้มาที่หน้าของสีฝุ่นหากเธอเดินไวกว่านี้อีกสักก้าวปลายกระบองไม้นั้นคงจะตีเสยเข้ายังปลายคางของเธอไปแล้ว มีเขาที่ไหนมีกระบองไม้นี้ที่นั่นสินะ!“ค่ำมืดแล้ว กลับเรือนเอ็งไป”เสียงเข้มเอ่ยพูดขึ้นทำลายความเงียบเมื่อเธอและเขาต่างเอาแต่มองหน้ากันโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ทำให้ส

“เหรอ ฉันก็รู้สึกเหมือนกันเพราะฉะนั้นจะกินคนเดียว!”พูดจบสีฝุ่นก็ยกกระจาดปลาขึ้นมาวางบนตักแล้วขยับตัวนั่งหันหลังให้เขาแล้วก้มหน้าก้มตาหยิบเนื้อปลามาใส่ปากตัวเองซึ่งไม่รู้ว่าหิวหรืออย่างไร แต่ตอนนี้เธอหยุดกินไม่ได้เลยเพราะไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะเอามือไปวางไว้ตรงไหนเพราะทุกอย่างตอนนี้ดูเกะเกะไปหมดเลย“!”แต่นั่งฟุ้งซ่านสติเตลิดเพราะเขินอายเขาได้เพียงไม่นาน แผ่นหลังและก้นนุ่มก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากคนด้านหลังเมื่อผืนฟ้านั้นขยับเข้าไปนั่งซ้อนกอดสีฝุ่นโดยที่ขาข้างหนึ่งนั้นห้อยลงด้านล่าง ทำให้ตอนนี้เขาและเธอใกล้ชิดกันไม่ต่างไปจากคืนนั้นเลยมิหนำซ้ำมือเรียวของสีฝุ่นที่กำลังจะหยิบเนื้อปลาเข้าปากตัวเอง ก็โดนผืนฟ้าจับมาป้อนใส่ปากเขาพร้อมกับดูดเลียนิ้วเธอไม่ต่างไปจากครั้งแรกที่สีฝุ่นป้อน“หิวไม่ใช่รึ กินเข้าไปสิ”ผืนฟ้าเอ่ยถามแต่กลับไม่ได้ต้องการคำตอบเพราะเมื่อพูดจบแขนแกร่งข้างขวาที่แสนจะแน่นและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ถึงแม้ว่าตอนนี้สีผิวของเขาจะดำสนิทแต่สีฝุ่นกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด เอื้อมมาด้านหน้าโดยยกขึ้นวางพาดไว้ยังไหล่บางของสีฝุ่น ก่อนจะหยิบเนื้อปลาขึ้นมาจ่อยังริมฝีปากสีชมพูร

“ตอนแรกฝุ่นก็คิดว่าตัวเองเหงาปากที่ไม่ได้ทะเลาะกับเขา แต่พอนานวันเข้าฝุ่นกลับคิดถึงใบหน้าของเขา เสียงของเขา จนฝุ่นทรมานและเจ็บมากทุกครั้งที่นึกถึง”“...”“ฝุ่น...รักเขาไปแล้ว”เมื่อได้ยินความในใจของเพื่อนรักนิลตราก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดปากและยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เพราะนอกจากวันเวลาที่แสนทรมานที่ผืนฟ้าต้องกล้ำกลืนฝืนทนรอสีฝุ่นมาโดยตลอดมันจะสิ้นสุดลงแล้ว เขายังได้รับรางวัลคนรอเป็นหัวใจดวงน้อยของสีฝุ่นไปครองอีกด้วย“แต่นิลห้ามไปบอกเขาเด็ดขาดเลยนะ ฝุ่นกำลัง...ให้เขาจีบอยู่”“ฮือ เขินจัง พี่ฟ้าจะจีบสาวยังไงเนี่ย”“แต่ปากเขาก็หวานใช้ได้เลยนะ”“หืม ฝุ่นรู้ได้ยังไงว่าพี่ฟ้าปากหวาน ชิมแล้วเหรอ”“ไม่ใช่ปากหวานแบบนั้น! หมายถึงคำพูดคำจาของเขาต่างหาก”“งั้นเหรอ แต่แค่ได้ยินว่าพี่ฟ้าพูดหวานก็อึ้งแล้ว”“ให้ถามแค่คำถามเดียว พอแล้ว จบ! ว่าแต่วันนี้พี่ป่ายอมปล่อยให้ห่างตัวมาได้ยังไงเนี่ย”สีฝุ่นเอ่ยพูดตัดบทเพราะการที่มายืนคุยเรื่องนี้อยู่ตรงนี้โดยมีสายตาของสองพี่น้องที่มองมาอยู่ตลอด มันทำให้เธอเขินหนักจนแทบจะพูดลิ้นพันกันอยู่แล้ว!“วันนี้นิลจะไปหาแม่หมอ เลยขอพี่ป่าว่าจะไปกับฝุ่น”“ไปหาแม่หมอ?”“ใช่