All Chapters of ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Chapter 121 - Chapter 130

“แล้วนี่พี่วิศจะทำยังไงต่อคะ จะยอมให้ผู้หญิงคนนั้นชุบมือเปิบทุกอย่างที่เป็นของพี่ไปแบบนี้จริงๆ เหรอคะ”“ถ้าไม่ทำแบบนี้ ผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่ยอมหย่าง่ายๆ พี่รักซอล อยากอยู่กับซอลของพี่มากกว่าผู้หญิงคนนั้น แล้วซอลล่ะ ถ้าต่อไปพี่เหลือแต่ตัวไม่มีสมบัติพวกนั้นเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง เธอจะยินดีจะอยู่กับผู้ชายธรรมดาๆ ที่เหลือแต่ตัวคนนี้ไหม”คนถูกถามสะอึกในใจ แต่ก็รีบปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว“พี่วิศพูดแบบนี้เหมือนดูถูกซอลเลย ซอลก็บอกต่อหน้าพ่อแม่พี่แล้วไงคะ ว่าซอลรักพี่ รักที่ตัวของพี่ต่อให้พี่ไม่เหลืออะไรติดตัวเลยก็ตาม” คำตอบนั้นทำให้คนฟังยิ้มออก เขาเลือกผู้หญิงไม่ผิดจริงๆ“แต่ซอลก็ไม่อยากให้พี่ต้องมาลำบาก และถ้าซอลรู้แต่แรกว่าเงื่อนไขการหย่าคืออะไร ซอลคงไม่ยอมให้พี่เดินตามเกมเขาง่ายๆ แบบนี้ หรือว่าพี่จะลองคิดดูอีกทีไหมคะ ถ้าพี่เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะคะ ซอลรอได้”“ไม่! พี่ไม่เปลี่ยนใจ เรื่องทรัพย์สินหรือตำแหน่งอะไรในบริษัทนั่นก็ช่างมันเถอะ ไม่ตายก็หาใหม่ได้ ถ้าซอลรักพี่จริงๆ งั้นเราเลิกพูดถึงเรื่องนี้เถอะนะ”พอได้ฟัง สรารัญก็แทบจะกัดลิ้นตัวเองตายในวินาทีนั้นเขาจะหาใหม่งั้นหรือ หาใหม่จาก

ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก รีบผละออกจากเรือนร่างเซ็กซี่ของคนตรงหน้าทันที ภวิศเบิกตากว้าง หายใจติดขัดอย่างรุนแรง ราวกับมีอะไรมากดทับอยู่กลางอก กายแกร่งที่กำลังร้อนรุ่มด้วยไฟปรารถนาเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนอารมณ์หวามไหวดับพรึ่บไปเสียดื้อๆ“พี่วิศเป็นอะไรไปคะ” สรารัญถามอย่างงุนงง เมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็ตัวแข็งทื่อไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย“ปะ...เปล่า พี่ไม่ได้เป็นอะไร”ทำไมเขาต้องคิดถึงยัยนั่นขึ้นมาตอนนี้ด้วยนะ ชายหนุ่มรีบสลัดใบหน้าที่รบกวนอารมณ์หวามออกไปอย่างหัวเสีย พยายามหลับตาลงเพื่อดึงอารมณ์ที่หดหายไปเมื่อครู่ให้กลับคืนมา คนตรงหน้าคือ สรารัญ ผู้หญิงที่เขารักมาก และอยากใช้ชีวิตที่เหลือกับเธอไปตลอดชีวิต‘ถ้าคุณมีชู้สักสิบคน ฉันก็มีรายได้จากการฟ้องชู้ของคุณเพิ่มสิบครั้ง หวังว่าคุณจะโง่เปิดช่องทางสร้างรายได้ให้ฉันเยอะๆ นะคะ’ชู้! ไม่ได้!ชายหนุ่มรีบผลักร่างบางออกห่างอย่างลืมตัว ราวกับเธอเป็นของร้อนที่เขาเผลอแตะต้องเข้าให้“ไม่ได้...พี่ทำไม่ได้!”“ว้าย!”สรารัญที่เกือบจะสมหวังในแผนการของตัวเองถึงกับหน้าชา มองคนรักอย่างไม่อยากเชื่อสายตาอะไรคือทำไม่ได้ก็ในเมื่อเนื้อหวานๆ มาจ่อถึงปากขนาดนี้แล้ว มีอะไรที

“มีอะไรเหรอคะพี่วิศ ยัยนั่นว่าอะไรพี่กับซอลอีกหรือเปล่า”“ทำไมเธอต้องไปพูดแบบนั้นกับเขาด้วย” ชายหนุ่มเผลอขึ้นเสียงถามอย่างหัวเสีย“พูดอะไรคะ”“พี่ได้ยินที่เธอพูดเมื่อกี้”“แล้วซอลพูดผิดเหรอคะ ทีเขายังเคยพูดแบบนี้กับซอลเหมือนกันนี่นา”ภวิศถอนหายใจพรืดอย่างที่ไม่เคยทำกับคนรักมาก่อน เมื่อเห็นความเอาแต่ใจแบบไร้เหตุผลของอีกฝ่าย นี่สินะ โบราณถึงว่าไว้ เมียสองต้องห้าม ใครที่ริจะมีเมียสองคงได้ปวดหัวแบบนี้ แต่เขาไม่เคยคิดจะมีเมียสองเสียหน่อย“ทำไมคะ เขาฟ้องอะไรพี่วิศอีกหรือไง”“เขาไม่ได้ฟ้องพี่ แต่จะฟ้องชู้พวกเราต่างหาก”สรารัญชะงักกึก หน้าเสียไปนิดๆ“เมื่อกี้เขากดอัดเสียงของเธอไปเป็นหลักฐานด้วย พี่ถึงบอกไงว่าจะพูดหรือทำอะไรต้องมีสติให้มากๆ หน่อย อย่าโง่จนเดินไปติดกับคนอื่นง่ายๆ”คีตกาไม่ใช่คนโง่ นอกจากไม่โง่แล้วยังเจ้าเล่ห์และหน้าเงินอีกด้วย เขาไม่อาจประมาทผู้หญิงคนนี้ได้เลย ไม่แน่ว่าหากเขาไม่ไปตามที่เธอขู่ พรุ่งนี้หมายศาลอาจจะมาแปะหน้าประตูก็เป็นได้“อ้อ...นี่กลายเป็นความผิดของซอลหรือคะ เป็นซอลที่โง่หรือคะ แล้วใครกันที่ทำให้ซอลต้องตกอยู่ในฐานะนี้ ถ้าพี่ไม่ไปแต่งงานกับคนอื่น ซอลก็คงไม่ต้องได้

“งั้นก็ได้ ไว้เดี๋ยวถ้าพี่มีเงินเมื่อไหร่ จะคืนให้เธอทุกบาทเลย ไม่ต้องห่วงนะ”ภวิศแอบเสียหน้าและเสียความรู้สึกที่ต้องรับเงินจากคนอื่นถึงแม้ว่าจะเป็นเงินของคนที่เขารัก และที่ผ่านมาเขาก็เป็นฝ่ายเปย์ให้เธอมาตลอดก็เถอะ ชายหนุ่มตัดใจเดินออกจากห้องไป โดยไม่ทันเห็นสายตาของหญิงสาวผู้น่าสงสารที่มองตามหลังมาอย่างแค้นใจฝากไว้ก่อนเถอะยัยหน้าเลือด ฉันจะต้องทวงทุกอย่างที่ควรเป็นของฉันกลับคืนมาให้ได้เลยคอยดูเวลาต่อมารถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านเรือนหอ พร้อมกับเสียงเอะอะตึงตังกลางดึก ไม่ได้ทำให้คีตกาตกอกตกใจ ตรงข้ามเธอเริ่มชินเสียแล้ว ดวงตาคู่งามเหลือบมองเวลาที่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่บอกเวลาเกือบสี่ทุ่มถือว่าสามีสับปะรังเคของเธอตรงเวลาใช้ได้แฮะหญิงสาวคลี่ยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าหงิกงอของผู้หญิงขี้อวดคนนั้น ป่านนี้สรารัญคงเต้นแร้งเต้นกาด้วยความโมโหที่โดนเธอแกล้งดึงกระดูกชิ้นโตออกจากปาก“ไหน! ยัยนั่นไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ไปตามออกมาเดี๋ยวนี้”พอมาถึงก็คำรามเกรี้ยวกราดจนสาวใช้ที่ออกมารับหน้าถึงกับหน้าเสีย“คุณวิศ...คุณเป้ยบอกว่าไม่สบายขึ้นนอนไปแล้วค่ะ”“ไม่สบายเนี่ยนะ” ภวิศขึงตาดุ เมื่อกี้ย

“ข้อเท้าคุณน่าจะเคล็ดแล้วล่ะ แต่โชคดีที่ยังไม่ถึงกับหัก แต่ก็เริ่มบวมแล้ว ต้องประคบเย็นลดอาการบวมก่อน”ภวิศลอบมองใบหน้าด้านข้างของภรรยาแสนชังของตนอย่างลืมตัว พอดูใกล้ๆ ยัยนี่ก็ดูหน้าตาพอดูได้อยู่แฮะ จู่ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาเมื่อภาพในคืนเข้าหอโผล่แว่บขึ้นมาในสมองโดยไม่ตั้งใจ สายตาของเขาเลื่อนลงมาเรื่อยๆ โดยเจ้าตัวไม่ทันรู้“หรือจะไปให้หมอตรวจดูอีกทีดีไหม นั่นคุณมองอะไรน่ะ!” จู่ๆ ใบหน้าสวยหวานก็หันมาถามคนเจ็บพอดี จนทำให้เขาเก็บสายตากลับมาไม่ทัน“...”คีตกามองใบหน้าหล่อที่ชอบทำหน้าบึ้งใส่เธออย่างแปลกใจ เมื่อเห็นเขาจ้องมองมาด้วยสายตาที่ไม่คุ้นเคย จนเธอต้องโบกมือเรียกสติกลับมาให้“คุณวิศ!”คนถูกเรียกถึงกับสะดุ้ง กะพริบตาถี่ๆ สติกลับเข้าร่างอีกครั้ง“ทำบ้าอะไรของเธอ อยู่ใกล้แค่นี้จะแหกปากเรียกเสียงดังทำไม” คีตกาค้อนใส่คนปากดีไปหนึ่งดอก โทษฐานพูดจาไม่เข้าหูแต่ยังไม่ทันได้รบกัน กรรมการห้ามมวยก็โผล่หน้าเข้ามาเสียก่อน พร้อมถุงน้ำแข็งประคบเย็นและกระเป๋ายาในมือ“คุณผู้หญิงคะ นี่ค่ะของที่สั่ง”คีตการับถุงประคบเย็นมาแล้วก็ยื่นให้คนเจ็บ“ประคบเองแล้วกัน” เดาเอาว่าเขาคงไม่อยากให้เธอแตะเนื้อต้องตัวเ