ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว) のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

ติ้ง!เสียงสัญญาณข้อความดังขึ้น ทำให้คนที่นั่งรอภวิศมาค่อนคืนรีบตะครุบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูทันที คิดว่าคนที่ตนกำลังรอจะส่งข้อความเป็นห่วงเป็นใยหรือไม่ก็บอกคิดถึงกันเหมือนเช่นทุกคืนแต่ทว่า...“อี๋...นี่มันบ้าอะไรเนี่ย” สรารัญหวีดลั่น เมื่อเห็นรูปไอ้ขี้เมาหยำเปคนหนึ่งนอนจมกองอ้วกอย่างหมดสภาพที่ส่งมาจากไลน์ของคนรักหนุ่มนึกว่าเขาส่งผิด แต่ทว่าพอเพ่งมองดีๆ อีกที เธอก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าไอ้ขี้เมาคนนั้นก็คือ...“นี่มันพี่วิศนี่ ทำไมส่งรูปนี้มาล่ะเนี่ย” พอเธอจะส่งข้อความถามอีกฝ่ายว่าเขานึกพิเรนทร์อะไรถึงได้ส่งรูปสภาพทุเรศทุรังนี่มาให้กัน หน้าจอกลับขึ้นว่าอีกฝ่ายบล็อกไลน์เธอไปเสียแล้ว ครั้นจะรีบกดโทรหา ปลายสายก็ปิดเครื่องไปอีกนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่!ในเมื่อเจ้าตัวนอนจมกองอ้วกไม่มีสติ แล้วใครกันที่ถ่ายรูปนี้ส่งมาให้ แล้วทำไมภวิศถึงบล็อกการติดต่อกับเธอไปแบบนี้ถ้าไม่ใช่ฝีมือภวิศ แล้วฝีมือใครกัน หรือว่าจะเป็น...“นังผีเปรต!” หญิงสาวหอบหายใจแรงด้วยความโมโห เธอหรืออุตส่าห์ใช้แผนแกล้งกินยาตายเพื่อเรียกร้องความสนใจจากหนุ่มคนรักได้แล้วเชียว เขาเองก็สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไปหย่ากับเมียที่ถูกบ

“เฮ้ย...โอ๊ย!” ชายหนุ่มอุทานลั่น เมื่อโดนหนังยางดีดเข้าที่หน้าผากเต็มเปา และไม่นานกระสุนหนังยางก็ถูกดีดเข้าตามร่างกายของเขาทีละจุดโดยไม่สามารถหลบหลีกได้เลย“พอ...โอ๊ย! เจ็บนะ พอได้แล้ว โอ๊ย เจ็บ หยุดดีดได้แล้ว” เสียงร้องของเขาไม่ทำให้อีกฝ่ายหยุดการกระทำป่าเถื่อนลงได้ ยางเส้นเล็กแต่เมื่อดีดมาโดนผิวหนังมันก็เจ็บจี๊ดไม่น้อย“ว่าไงนะคะ อยากให้เปลี่ยนจากหนังยางเป็นอย่างอื่นเหรอ ได้สิคะที่รัก”“ยัยบ้า ฉันบอกให้หยุด อย่าเล่นบ้าๆ มันเจ็บนะ โอ๊ยๆ”“บ้ามาก็เจอบ้ากลับแบบนี้แหละค่ะ ถึงจะสนุกไง ทนเจ็บหน่อยนะคะ เดี๋ยวก็ชิน หึๆ”หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยเอื่อยเฉื่อยแต่กวนประสาทเป็นบ้า ดูดวงหน้าหวานที่เฉยเมยไร้อารมณ์เหมือนผีดิบนั่นสิ เห็นแล้วหลอนชะมัด“พอแล้ว หยุดที ใครก็ได้เรียกตำรวจมาจับยัยบ้านี่ไปที หยุดนะ! ช่วยด้วย!”“ถ้าอยากให้หยุดก็ขอโทษก่อนสิคะ”“ทำไมฉันต้องขอโทษด้วย ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”“อ้อ...ปากยังแจ๋วอยู่! ดูท่าจะยังไม่สำนึกสินะ งั้นก็อีกสักแก้วแล้วกันเนอะ” พอขาดคำ แก้วในมือก็ถูกเขวี้ยงลงพื้นทันทีเพล้ง!“โอ๊ย! เฮ้ย…หยุด พอได้แล้วยัยบ้า โรคจิตหรือไงเนี่ย” ถึงแก้วจะเขวี้ยงลง

คีตกาเดินไปที่ตึกใหญ่อย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกถึงสภาพคนตัวร้ายที่ถูกทิ้งไว้ที่บ้าน ใบหน้าหล่อๆ นั่นหงิกสุดๆ ดวงตาคมๆ คู่นั้นที่มองตามหลังเธอมาดูก็รู้ว่าโกรธแค่ไหน หากไม่จับมัดไว้ มีหวังอีกฝ่ายได้พุ่งกระโจนมาหักคอเธอตายคาที่ไปแล้ว แต่ช่างประไร ใครแคร์ เขาไม่ได้มีมือคนเดียวนี่นา คนผีบ้าแบบนั้นก็ต้องเจอกับเมียผีบ้าแบบเธอนี่แหละจะได้สมน้ำสมเนื้อ“อ้าว หนูเป้ยมาแล้วเหรอจ๊ะลูก”คุณภคมนหันไปทักลูกสะใภ้ พลางชะเง้อมองหาลูกชายด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ดูก็รู้ว่าข่าวการเมาอาละวาดพังบ้านของสามีผีบ้าของเธอเมื่อคืนมาถึงหูแม่สามีแล้ว แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะยังไม่รู้เรื่องที่เธอเอาคืน ภวิศอย่างเจ็บแสบก่อนออกมาจากบ้านนะ“ค่ะคุณแม่ วันนี้หนูทำข้าวต้มกุ้งทรงเครื่องมาให้คุณพ่อกับคุณแม่ลองชิมด้วยนะคะ” หญิงสาวยิ้มเยื้อนเอาใจคนมากวัยทั้งสองราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“อื้ม...หอมดีนี่ ตักให้พ่อชิมสักชามสิ” คุณวิเศษเสียอีกที่ควบคุมความอยากรู้อยากเห็นได้ดีกว่าคนเป็นภรรยา“ได้สิคะคุณพ่อ”คีตการีบตักข้าวต้มให้พ่อสามี เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยจนคุณภคมนถึงกับหมั่นไส้ แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ ปกติสามีของเธอกินที่ไหนข้าวเช้า นอกจากกาแฟดำแก้ว

“แล้วยังไงเหรอคะ เขารักคุณมาก่อน แต่ตอนนี้เขาแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว คุณพ่อคุณแม่ของเขาก็รับรู้และเห็นชอบกับการแต่งงานครั้งนี้”“แต่พี่วิศก็ไม่ได้รักเธอ!”สรารัญโพล่งออกมาเสียงสั่นสะท้าน น้ำตาไหลรินอาบแก้มราวกับสั่งได้“เธอจะทนอยู่ร่วมกับผู้ชายที่เขาไม่ได้รัก และมีผู้หญิงคนอื่นในหัวใจได้หรือ”คีตกาเหยียดสายตามองคนพูด พลางนึกชมในใจ สองคนนี่จะว่าไปก็สมกันดี เหมือนผีเน่ากับโลงผุ แม้กระทั่งการพูดจาเชือดเฉือนใจคน ก็ทำได้ไม่เลว หากแต่น่าเสียดายที่ลมปากของอีกฝ่ายนั้นทำอะไรเธอไม่ได้“แล้วไงคะ”“ฉันขอร้องเถอะนะ ถ้าเธอไม่ได้รักเขา ก็คืนพี่วิศให้ฉันได้ไหม ได้โปรด...จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ช่วยเห็นแก่ความรักของพวกเราด้วยเถอะนะคะ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่วิศ”คีตกามองใบหน้างามที่อาบด้วยน้ำตาฉ่ำวาว แลดูน่าสงสารราวกับนางเอกที่ถูกแย่งชิงคนรักไป มิน่าเล่า สามีผีบ้าของเธอถึงหลงกันขนาดนั้น แสดงละครเก่งเว่อร์วังจนน่าส่งไปเป็นนางเอกละครคุณธรรมสักเรื่องคงได้แจ้งเกิด แล้วเธอเองก็คงต้องรับบทนางร้ายที่รับบทแย่งคนรักชาวบ้านงั้นสินะได้สิ...“รักเขามาก อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขาเหรอคะ”“ใช่...

“เห็นใจเหรอ ก็ได้ ถ้าเธอท้องจริง...งั้นก็พิสูจน์สิ”“พิสูจน์อะไร?” สรารัญเริ่มไม่แน่ใจในท่าทีของอีกฝ่าย“ก็พิสูจน์ว่าเธอท้องจริง และท้องกับสามีฉันจริงไงล่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าบอกนะว่าเธอพูดลอยๆ แบบไม่มีหลักฐานอะไรยืนยัน?”“มีสิ!” คนพูดตาวาว รีบล้วงกระเป๋าหยิบถุงซิปซึ่งใส่ที่ตรวจการตั้งครรภ์ที่ตนเตรียมไว้ออกมายื่นให้ “นี่ไงหลักฐาน”คีตกามองสิ่งที่อีกฝ่ายถืออยู่ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ราวกับกำลังฟังเรื่องตลก“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงคะว่านี่เป็นของเธอจริง ไม่ใช่หยิบยืมเอาของคนอื่นมาแอบอ้าง อีกอย่างต่อให้ท้องจริง มันก็ยืนยันไม่ได้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของคุณภวิศจนกว่าจะได้ตรวจดีเอ็นเอ”สรารัญถึงกับหน้าเสีย ก่อนจะรีบกลบเกลื่อน“แล้วฉันจะโกหกทำไม ฉันมีพี่วิศคนเดียวมาตลอด”“ก็นั่นสิคะ ในเมื่อเธอมั่นใจว่าท้องจริงจะกลัวทำไม ฉันว่าเราควรไปตรวจที่โรงพยาบาลให้ชัดเจนไปเลยดีกว่าค่ะ” คีตกาไล่ต้อนอย่างใจเย็น“จะได้รู้กันไปเลยว่าเธอท้องจริง หรือเป็นแค่ท้องการละครเพื่อมาจับสามีคนอื่น อีกอย่างฉันได้ข่าวว่าเธอเพิ่งกินยานอนหลับเกินขนาดจนถึงขั้นหามส่งโรงพยาบาลเพื่อล้างท้อง ถ้าท้องจริง เด็กคงไม่รอดไปแล้วล่ะ”ค