Todos os capítulos de ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Capítulo 141 - Capítulo 150

คีตกามองตามสามีที่เพิ่งขึ้นรถขับออกไป หากในใจไพล่คิดไปถึงใครอีกคนที่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน มุทะลุเพราะความรักมาก รักจนหน้ามืดตาบอด ไม่ฟังใครแม้แต่คนรอบข้างหรือกระทั่งครอบครัวที่หวังดี รักจนทำร้ายตัวเองถึงขั้นยอมทิ้งทุกอย่างแม้แต่ชีวิตตัวเองเพื่อคนที่รัก กว่าจะตาสว่างได้ทุกอย่างก็สายไปแล้ว ไม่เหลือกระทั่งแรงที่จะหายใจต่อสุดท้ายก็ตายอย่างน่าสมเพชในวันนั้นหากเธอได้มีโอกาสเตือนสติเขาแบบที่เตือนภวิศบ้างก็คงดี อย่างน้อยครอบครัวของเธอก็คงไม่ต้องแตกสลาย คนที่เธอรักก็คงไม่เสียชีวิตจนเหลือเธอเพียงคนเดียวเช่นวันนี้ในเมื่อเตือนแล้วแต่หากคนหัวดื้อกลับไม่ฟัง ก็คงต้องปล่อยไปตามยถากรรมทำอะไรไม่ได้นอกจากรอสมน้ำหน้าทีหลัง แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หากภวิศฉลาดเลือกกว่านี้ ก็อาจทำให้แผนของเธอสำเร็จยากขึ้น คีตกายิ้มเย็นก่อนจะหยิบโทรศัพท์มากดโทรออกทันที“ฉันต้องการขายคอนโด...ด่วนค่ะ และต้องการให้คนอาศัยปัจจุบันย้ายออกไปทันที ย้ายวันนี้ได้ยิ่งดี” หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงเหี้ยมไร้ปราณี เล่นกับหญิงเจ้าเล่ห์ก็ต้องแบบนี้แหละเธอก็อยากจะดูซิว่าหากเหลือแต่ตัวเปล่าจริงๆ ความรักของสามีตาถั่วกับผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกนั่นยังจ

“ก็ได้ค่ะ ครั้งนี้ซอลจะยกโทษให้ อย่าให้มีอีกแล้วกัน ซอลไม่ยอมแน่”“แล้วนี่ซอลยังเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”“ซอลเจ็บไปหมดทั้งตัวเลยค่ะพี่วิศ”“งั้นเหรอ” คนเจ็บไม่ทันสังเกตน้ำเสียงที่ตอบกลับมา“แต่พี่วิศไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ขอแค่มีพี่วิศอยู่ด้วย ต่อให้เจ็บหนักกว่านี้ซอลก็ทนไหว”“งั้นก็ดีแล้วล่ะ”“พี่วิศเป็นอะไรไปคะ ทำไมหน้าเครียดจัง หรือยังโกรธซอลเรื่องเมื่อกี้”“ไม่หรอก...พี่มีเรื่องเครียดๆ นิดหน่อยน่ะ”“มีอะไรหรือเปล่าคะ บอกซอลได้นะคะ” กำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่ทว่าความคิดหนึ่งดันแวบเข้ามาในหัวเสียก่อนเขาหยิบใบแจ้งยอดค่าตรวจรักษามายื่นให้คนรัก“นี่คืออะไรคะ”“ใบแจ้งยอดค่าตรวจของเธอไง” คนฟังทำหน้าฉงน เพราะเคยชินกับฐานะร่ำรวยของอีกฝ่ายที่มักจะเปย์ทุกอย่างให้เธอตลอด“แล้วยังไงคะ พี่ก็จ่ายไปสิ เงินแค่นี้เองจะเครียดทำไม” คนป่วยทิพย์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ แต่คนฟังกลับขัดหูกับคำตอบนั้น“ตอนนี้ซอลก็รู้ว่าฐานะพี่ไม่เหมือนเดิม พี่ไม่มีเงินเหมือนเมื่อก่อน” สรารัญนึกขึ้นได้ก็รีบก้มมองใบแจ้งยอดในมือที่แจ้งมาหลักหมื่น หน้าเปลี่ยนสี“ค่าตรวจนี้ซอลสำรองออกไปก่อนได้ไหม”“เอ๊ะ! ได้ยังไงกัน!” หญิงสาวเผลอแหวใส่ มั

หลังจากที่ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเสร็จ ภวิศก็พาคนป่วยกลับคอนโดเพื่อพักผ่อน แต่ทว่าเมื่อไปถึงก็พบว่าห้องของตนถูกเปิดออกและมีคนแปลกหน้าสองสามคนกำลังเดินดูห้อง สรารัญทำตาโต“นี่มันเรื่องอะไรกันคะพี่วิศ คนพวกนี้เป็นใครกัน”นั่นสิ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน“พวกแกเป็นใคร เข้ามาในห้องฉันได้ยังไงเนี่ย”สรารัญเอะอะ พลางก้าวฉับๆ เข้าไปเอาเรื่อง โดยลืมไปว่าตัวเองบาดเจ็บเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ทำให้ภวิศถึงกับขมวดคิ้ว เพราะตอนอยู่โรงพยาบาลอีกฝ่ายยังโอดครวญอยู่เลยว่าเจ็บนั่นเจ็บนี่ แต่ไม่มีเวลาสงสัยนานเพราะต้องห้ามมวยเสียก่อน“นี่มันเรื่องอะไรกัน พวกคุณเป็นใคร บุกรุกเข้ามาในห้องผมได้ยังไง”“พวกเราไม่ได้บุกรุกนะครับ แต่เจ้าของคอนโดเขาประกาศขายที่นี่แล้ว”“เจ้าของคอนโด ก็ผมนี่ไง...” พลันใบหน้าของเมียแสนชังผุดขึ้นมาในสมองทันที “อย่าบอกนะว่า...”“คำสั่งคุณคีตกาเจ้าของคอนโดนี้ให้ประกาศขายครับ และตอนนี้ขายได้แล้ว พวกคุณต้องย้ายออกทันที”“เป็นไปไม่ได้ พี่วิศต่างหากที่เป็นเจ้าของคอนโดนี้ คนอื่นไม่มีสิทธิ์” สรารัญแหวใส่ พลางก้าวฉับๆ จะเข้าไปเอาเรื่อง “พวกแกออกไปให้หมดเลยนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจมาจับข้อหาบุกรุก”

“เดี๋ยวอีกหน่อยพอพี่หางานทำได้ก็ค่อยขยับขยายไปหาที่อยู่ใหม่ที่ดีกว่านี้กัน ถ้าเราขยันทำมาหากิน ยังไงก็ไม่อดตายหรอก”“เรา?”“ใช่ ก็พี่กับซอลไง เราสองคนช่วยกันทำงานสองแรงแข็งขัน พี่ว่ามันต้องไปได้สวยแน่ๆ เราจะค่อยๆ สร้างครอบครัวกัน ต่อไปหากมีเงินมากพอเราก็จะซื้อบ้านเล็กๆ สักหลังเผื่ออนาคตเรามีลูก จะได้มีที่ให้ลูกวิ่งเล่นได้บ้าง”ภวิศวาดฝันสวยงามด้วยความมุ่งมั่น ในขณะที่สรารัญฟังแล้วอยากจะลงไปชักดิ้นชักงอด้วยความขัดใจ เหตุผลที่เธอเลือกเกาะผู้ชายรวยๆ แบบเขาก็เพื่อยกระดับฐานะตัวเองแบบก้าวกระโดด อยากสบาย ไม่ได้อยากดิ้นรนทำงานทำการให้ลำบาก มีคนเปย์ให้ใช้จ่ายไม่ขาด ไม่งั้นเธอจะเอาเขามาทำซากอะไรล่ะโอ๊ย! จะบ้าตายกับผู้ชายโลกสวย“พี่วิศไม่ลองคิดดูใหม่อีกทีเหรอคะ”“คิดอะไรหรือ”“ก็...คิดว่าลองกลับไปคุยกับคุณพ่อพี่อีกทีไงคะ ไปขอโทษท่านดีๆ ไปบอกให้ท่านเห็นใจในความรักของเราสองคน อย่างน้อยไม่เห็นแก่พวกเราก็เห็นแก่หลานที่จะเกิดมาบ้าง บางทีท่านอาจจะใจอ่อนยกโทษให้...”“ไม่มีทาง!” ภวิศดับฝันคนรักทันที “เรื่องแรกเรายังไม่มีลูกสักหน่อย เรื่องที่เธอโกหกไว้คิดหรือว่าพ่อแม่พี่จะจับไม่ได้”“ไม่เห็นจะยาก เราก็

ภวิศก้มหน้าก้มตาเดินกะเผลกๆ ออกมาพ้นจากห้องเช่าไกลพอสมควรก็หยุดยืนนิ่ง สมองมึนชา ในอกจุกแปลบ ชายหนุ่มบอกไม่ถูกว่าระหว่างความผิดหวัง เสียใจ เจ็บปวด หรือน่าสมเพช ตอนนี้เขารู้สึกแบบไหนมากกว่ากัน ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ สิ่งที่เขาได้ยินเมื่อครู่มันคืออะไรกันหรือเขาหูฝาดไป...หากแล้วคำพูดของใครบางคนก็กระแทกเข้ามาในสมอง‘ฉันขอถามสักคำได้ไหมว่าเธอรักผู้ชายคนนี้ที่ตรงไหน ที่รูปร่างหน้าตา นิสัยใจคอ หรือว่าที่ฐานะทรัพย์สินเงินทองของเขาล่ะ’ตอนนั้นเขาไม่พอใจกับคำถามของคีตกา คิดว่าเป็นอคติที่อีกฝ่ายมีต่อผู้หญิงที่เขารักเพราะอิจฉา แต่ตอนนี้เขาไม่แน่ใจเสียแล้ว‘พี่วิศโอนทุกอย่างให้นังเมียแต่งแลกใบหย่าหมดแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีเงินสักบาท ต้องมาเกาะหนูกินอยู่เนี่ย ใครจะรู้ว่าเขาจะโง่แบบนี้...’“โง่...งั้นหรือ หึ” ชายหนุ่มยิ้มเยาะตัวเอง รู้สึกเหมือนโดนไม้หน้าสามทุบศีรษะแรงๆ จนสะเทือนไปถึงแกนประสาทสิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมดเพื่อคนที่คิดว่ารักกัน มันคือความโง่ในสายตาเธองั้นเหรอสรารัญคิดกับเขาแบบนี้จริงหรือ?ที่ผ่านมาความรักของเราเป็นเรื่องจอมปลอมหรือนี่คือสิ่งตอบแทนสำหรับความรักที่เขา