All Chapters of ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Chapter 131 - Chapter 140

“ทำไม ฉันพูดอะไรผิดล่ะ” คีตกาดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนเขา แต่ยิ่งดิ้นอีกฝ่ายก็ยิ่งรัดแน่น ใบหน้าคมคร้ามอยู่ห่างไม่ถึงคืบ“ปล่อย...”“ปล่อยให้เธอมาเล่นงานฉันอีกเหรอยัยตัวแสบ” ภวิศคำรามเสียงต่ำ ดวงตากดจ้องเขม็งไม่ต่างจากเสือร้ายที่กำลังจ้องขย้ำเหยื่อ แค้นที่โดนเล่นงานยังไม่ได้ชำระ ดีเลยจะได้ทบต้นทบดอกไปอีกทีเดียวยังไม่ทันได้ทำอย่างใจคิด จู่ๆ เสียงของใครบางคนดังขึ้นข้างหลัง“ว้าย! ตาเถร”ทั้งภวิศและคีตกาชะงักกึก รีบหันไปมองที่หน้าประตูพร้อมกัน ก็เห็นอ้อยยืนเบิกตามองค้าง ตัวแข็งทื่อภาพตรงหน้ามันฟ้องหมดแล้ว! ร่างของภวิศคร่อมทับภรรยาสาวอยู่บนโซฟา ผมเธอยุ่ง เสื้อชายเสื้อของเขาหลุดลุ่ย มือยังโอบรัดเอวของเธอไว้แน่น จะทำอะไรได้ถ้าไม่ใช่...เรื่องอย่างว่า!“มองอะไร...ไสหัวไป!” ภวิศตะคอกไล่เสียงกร้าว“มะ...ไม่ อ้อยไม่เห็นอะไรเลยนะคะ ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเลย!” ว่าแล้วสาวใช้ตัวดีก็รีบเผ่นออกจากห้องไปโดยไม่ลืมปิดประตูล็อกกลอนให้เสียด้วย“เดี๋ยวสิอ้อย อย่าเพิ่งไป”คีตกามองประตูที่ปิดล็อกขังเธอไว้กับเสือร้ายที่กำลังกระหายเลือด“กลัวเหรอ...หึ ไหนบอกว่าอยากมีลูกกับฉันนักไม่ใช่หรือไง”“ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแ

พอขาดคำ เขาก็กดสะโพกสอบเพรียวเข้าหาความคับแน่นที่แสนชุ่มฉ่ำของเธอเต็มแรงจนร่างบางสะดุ้งเยือก ตาเบิกกว้าง ร่างกายไม่รักดีแทนที่จะต่อต้าน ขัดขืน กลับยอมให้สามีใจร้ายบุกรุกเข้ามา ราวกับย้อนภาพในคืนเข้าหอกลับมาอีกหน แต่หนนี้เธอไม่ยอมให้เขาทำตามอำเภอใจ หรือตักตวงความสุขสมจากร่างกายแสนหวานอยู่ฝ่ายเดียวในเมื่อเขาดึงดันจะให้เธอทำหน้าที่เมียนักล่ะก็ เขาเองก็ต้องทำหน้าที่สามีจนกว่าเธอจะพอใจเช่นกันสองหนุ่มสาวบดเบียดกายเปลือยเปล่าเข้าหากันอย่างไม่ลดราวาศอก จนบังเกิดเสียงครวญครางดังไม่ขาดปากโดยแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร บรรยากาศในห้องร้อนระอุตามแรงพิศวาสที่ลุกโหมราวกับเปลวไฟลามทุ่งกี่ยกต่อกี่ยกก็สุดจะจำได้ จนในที่สุดภวิศก็แผดเสียงคำรามก้องด้วยความฮึกเหิมใจในวินาทีสุดท้ายที่เขาจัดการปลดปล่อยธารรักเข้าสู่กายสาวของภรรยาตัวแสบเต็มเหนี่ยว ก่อนที่จะซบใบหน้าหล่อเหลาลงมาที่ซอกคอระหงหอมกรุ่นยั่วใจอย่างหมดแรง หลังจากส่งเมียแสนชังขึ้นไปแตะขอบสวรรค์ชั้นเจ็ดเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็สุดจะนับได้ แต่เขาเองก็ถูกเธอจัดการส่งไปสู่จุดสุดยอดของความสุขสมไปหลายต่อหลายรอบทั้งคืนเช่นกันคีตกาหลับตาพริ้มในอ้อมแขนของสาม

เหอะ บุญคุณเหรอ อุ้มท้องเหรอ หากตอนนั้นทำแท้งสำเร็จล่ะก็ เธอหรือจะมีชีวิตรอดมาถึงวันนี้ได้ หากไม่มีพ่อเธอคงตายไปนานแล้ว แต่ถึงไม่ตาย ชีวิตเธอก็เจอแต่เรื่องแย่ๆ เพราะแม่ให้มานักต่อนัก เคยกระทั่งโดนแม่หลอกเอาตัวเธอไปขัดดอกให้เสี่ยเจ้าของบ่อนที่แม่ไปเล่นแล้วติดหนี้ กว่าที่จะหนีเอาตัวรอดออกมาได้ก็แทบตาย คิดถึงตอนนั้นทีไรเธอก็อยากอาเจียนด้วยความขยะแขยงตัวเองออกมานับครั้งไม่ถ้วนถ้าวันนั้นไม่ได้เจอพลเมืองดีที่ยื่นมือเข้ามาช่วยพาหนีทำให้ชีวิตเธอพบแสงสว่าง ชีวิตของนังลูกศรคนนี้คงจบเห่ที่ไหนสักที่ไปแล้ว เพียงคิดถึงก็จุกในอก ยิ่งคิดถึงพลเมืองดีที่กลายเป็นคนรักของเธอในเวลาต่อมา เขารักเธอมาก แถมยังไม่รังเกียจว่าเคยผ่านอะไรมา แล้วยังวาดฝันว่าจะได้ใช้ชีวิตคู่ด้วยกันแต่แล้วความฝันนั้นก็ต้องมาพังทลายลงเมื่อแม่ของเธอตามมาเจอพร้อมกับปัญหาโดนเจ้าหนี้ตามไล่ล่าอีกหนเพราะแค้นที่โดนเธอวางเพลิงเผาบ้านมันวอดวาย และวนเข้าวงจรอุบาทว์เดิมหากไม่ใช้หนี้ มันก็จะเอาชีวิตแม่ ไม่ก็ต้องให้เธอเอาตัวไปขัดดอกอีกหน จนสุดท้ายเธอก็ต้องเลือกทำร้ายผู้ชายแสนดีคนหนึ่งด้วยการหลอกเอาเงินเก็บทั้งหมดของเขาแล้วหนีเพื่อเอาตัวรอด จนได

คีตกาเหยียดยิ้มไม่ได้โต้ตอบ แต่กลับเดินไปหยิบของบางอย่างจากกระเป๋าใบโปรดของตนมายัดใส่มือคนปากแจ๋ว“นี่คืออะไร” ภวิศถามด้วยสีหน้างุนงง มองดูธนบัตรสีม่วงหนึ่งใบในมืออย่างไม่เข้าใจ“ก็เงินค่าตัวคุณไงคะ”“ค่าตัวเนี่ยนะ”“ใช่ค่ะ ในเมื่อคุณไม่อยากเป็นสามีฉัน งั้นฉันก็ให้ค่าตัวตอบแทนที่คุณอุตส่าห์ให้บริการฉันทั้งคืนไง”ให้บริการทั้งคืน เดี๋ยวนะ!“นี่เธอหาว่าฉันเป็น...”“ก็เหมือนเวลาที่พวกผู้ชายไปซื้อกินข้างนอกไง ไม่เห็นแปลกเลย อย่าบอกนะว่าคุณไม่เคยซื้อกิน ห้าร้อยน่าจะพอเนอะ เพราะลีลาก็งั้นๆ ไม่ได้น่าประทับใจเท่าไหร่”ภวิศกำหมัดแน่น โทสะแล่นขึ้นหน้าเป็นริ้วๆ ถ้าคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้หญิงล่ะก็ เขาจะต่อยให้หายปากดีไปแล้ว แต่ยังไม่ทันได้ทำตามที่ใจคิด ก็มีเสียงขัดจังหวะเสียก่อนเอี๊ยด...ปริ๊นๆๆเสียงรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านพร้อมกับกดแตรเสียงดังลั่นบ้านอย่างไม่เกรงใจ ทำให้สองหนุ่มสาวหันมาสบตากันอย่างงุนงง“พี่วิศ! อยู่ที่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้นะ” เสียงแขกที่ไม่ได้รับเชิญตะโกนลั่น“ซอล!” ภวิศเบิกตาค้างเมื่อได้ยินเสียงสาวคนรัก“คุณเข้าไปไม่ได้นะคะ!” เสียงสาวใช้รีบห้ามปราม แต่คิดว่าคงไม่เป็นผล“ทำไมจะ

“จะเอายังไงดีคะคุณผู้หญิง ยังจะให้เรียกรถกู้ภัยอยู่ไหม” อ้อยหันมาถามเจ้านายสาวหน้าแหย“ไม่ต้องแล้วล่ะ นั่นไงหน่วยกู้ภัยวิ่งหน้าตั้งไปนั่นแล้ว ปล่อยเขาเถอะ พวกเห็นกงจักรเป็นดอกบัว เฮ้อ...”พอเห็นคนรักนอนอยู่ที่บันไดชั้นล่างสุด ทำให้ชายหนุ่มใจหายวาบ รีบลากสังขารลงบันไดไปหาอย่างเป็นห่วง“พี่วิศ...ช่วยซอลด้วย...” พอขาดคำคนพูดก็ฟุบลงกับพื้นทันที“ซอล! ฟื้นสิ อย่าเป็นอะไรนะ ใครก็ได้เอารถออกที” ภวิศตะโกนเรียกลั่นบ้าน หางตาหันไปเห็นสาวใช้ของภรรยาจึงรีบสั่ง“อ้อยไปหยิบกุญแจรถฉันมาที” อ้อยหันรีหันขวาง หันไปสบตาเจ้านายสาวที่ยังคงยืนมองเหตุการณ์อย่างใจเย็น ไม่ได้ตื่นตระหนก ก็แปลกใจ“เอ่อ...แต่กุญแจรถอยู่กับคุณเป้ยนะคะ”“ก็ไปเอามาสิ”“เอ่อ...”“หูหนวกหรือไง บอกว่ารีบไปเอากุญแจรถฉันมา”ภวิศบดกรามแน่น ใจเขาร้อนราวกับไฟเผาในยามที่ประคองร่างอ่อนปวกเปียกขึ้นมาจากพื้น“รถคุณ?” คีตกาเลิกคิ้วถาม “คุณมีรถด้วยเหรอ ลืมไปแล้วหรือไงคะว่าคุณเซ็นโอนทรัพย์สินทุกอย่างให้ฉันหมดแล้ว รถคุณตอนนี้ก็คือของฉันต่างหาก”“อย่ามาเล่นลิ้น ตอนนี้เรายังไม่ได้หย่า ทุกอย่างก็ยังไม่มีผล ทรัพย์สินยังเป็นของฉันอยู่”“อ้อ!”“เป้ย!” ช