All Chapters of ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Chapter 151 - Chapter 160

พอจะสงสัย ท้องก็ดันร้องขึ้นมาเสียก่อน“ไหนพี่บอกไปหาอะไรกินที่หน้าปากซอย แล้วไหนล่ะอาหารของซอล”“อือ...”“อืออะไรกัน เงินจะกินยังไม่มี นี่ก็ใช้เงินซอลจ่ายค่ามัดจำห้องไปตั้งเท่าไหร่ แต่พี่กลับเอาเงินไปกินเหล้าเนี่ยนะ”“อื้อ...น่ารำคาญคนจะนอน”คนนอนคว่ำหน้าครองพื้นที่เตียงเกือบทั้งหมดครางออกมาด้วยความรำคาญ นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวหัวเสียยื่นมือจะไปจิกตัวเขาขึ้นมาจากเตียง แต่แล้วความคิดหนึ่งก็แว่บเข้ามาในหัวกะทันหัน ทำให้มือที่ยื่นไปค้างเติ่งในเมื่อเขาเมา ไร้สติ หากเธอชิงรวบหัวรวบหางเสียตอนนี้ล่ะ“พี่วิศคะ...”“อืม...” เสียงพร่าครางแผ่ว ทำให้เธอยิ่งได้ใจ มือลูบไล้ไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลามีเสน่ห์ ชวนให้สาวหลง ความหล่อของเขาเคยทำให้เธอต้องใจตั้งแต่แรกที่ได้พบ จนต้องวางแผนคว้าหัวใจเขามาให้ได้ จนในที่สุดก็ได้ผู้ชายตรงหน้ามาครอบครองสมใจเขารักเธอมาก ทุ่มเทให้ทุกอย่าง หากไม่มีมารผจญเข้ามาแทรกกลาง ตอนนี้เธอคงสุขสบายเป็นคุณผู้หญิงลูกสะใภ้เศรษฐีร้อยล้านไปแล้วแต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย หากเธอมีลูกกับเขา มีทายาทให้พ่อกับแม่ของภวิศได้ ตำแหน่งลูกสะใภ้ที่ว่าก็ยังพอมีหวัง“พี่วิศขา...เดี๋ยวซอลเช็ดตัวให้นะคะ พี่จ

หลังจากวันนั้น สรารัญก็เริ่มมึนตึงกับเขา เธอไม่ยอมตอบคำถามว่าไปไหนกับใคร บอกแต่ว่าไปกับเพื่อน คุยเรื่องงาน แม้เขาจะไม่อยากเชื่อแต่ก็ไม่อยากมีปัญหาหรือทะเลาะกัน ชายหนุ่มบอกกับตัวเองให้ทนอีกสักตั้ง หากเขามีงานมีเงินเข้ามาบางทีทุกอย่างอาจจะดีขึ้นก็เป็นได้แต่ที่จริงเขาก็แค่อยากพิสูจน์อะไรบางอย่างหรือก็แค่หลอกตัวเองด้วยความคาดหวังเล็กๆ ที่ถูกทำลายลงทุกๆ วันเท่านั้นคิดดังนั้นภวิศจึงพยายามปรับตัวกับชีวิตใหม่ที่เริ่มต้นจากศูนย์ ไม่สิตอนนี้ชีวิตของเขาต้องเรียกว่าติดลบด้วยซ้ำเมื่อไม่มีเงินทองทรัพย์สินต่างๆ ไร้ความสะดวกสบาย แต่เขาบอกกับตัวเองว่าต้องไปรอดในเมื่อเขามีความรู้ความสามารถที่พร้อมจะสร้างเนื้อสร้างตัวใหม่ด้วยหนึ่งสมองกับสองมือ เพื่อคนที่เขารัก เขาต้องทำได้ จะได้เอาชนะคำดูถูกของพ่อและคีตกาที่ว่าหากไม่มีสมบัติที่พ่อให้มา เขาก็ไปไหนไม่รอดหลังจากขาหายดีชายหนุ่มก็เริ่มคิดจะออกหางานทำเพื่อหาเงิน เพราะไม่อยากพึ่งพาใคร โดยเฉพาะคนรักที่นับวันจะเริ่มแง่งอนและมึนตึงกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ แต่มันก็ไม่ได้ง่ายเลยสำหรับคนที่ชีวิตไม่เคยต้องลำบากมาก่อน ที่บ้านรวยมีธุรกิจรอคอยให้เขาในฐานะทายาทคนเดียวไปสื

ครั้นจะเดินเข้าไปสมัครงานตามบริษัททั่วไปก็ไม่ง่ายอีก นอกจากนามสกุลและวุฒิการศึกษา เขายังไม่เคยผ่านการทำงานใดมาก่อน เรียกว่าไร้ประสบการณ์ในการทำงานก็ได้ เพราะพอเรียนจบพ่อก็วางตัวให้เขาเป็นรองประธานบริษัทเพื่อก้าวไปสู่ตำแหน่งประธานคนต่อไปแต่เข้ารับตำแหน่งได้ไม่เท่าไหร่ ก็เกิดมีปากเสียงกันเพราะเขาขัดใจมาคบกับสรารัญ ทั้งที่พ่อต้องการบังคับให้แต่งกับผู้หญิงที่ท่านเลือกไว้ให้อย่างคีตกา เพื่อตอบแทนบุญคุณเพื่อนสนิท จนตอนนี้ตำแหน่งของเขาก็กลายเป็นของคีตกาไปแล้วภวิศถอนหายใจหนักหน่วง ไม่คิดเลยว่าการที่เขาเลือกอยู่กับคนที่ตัวเองรักจะทำให้ชีวิตยากขนาดนี้“อดทนเอาหน่อยนะซอล”“อดทนอีกแล้วเหรอคะ แล้วซอลต้องทนใช้ชีวิตลำบากแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน” เธอกระฟัดกระเฟียดใส่ ตามองชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปตรงหน้าอย่างเดียดฉันท์“อย่างน้อยเราก็ได้อยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ”“ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วชีวิตมันยิ่งตกต่ำ ไม่มีอนาคตแบบนี้ ซอลก็ไม่รู้จะทนอยู่กับพี่วิศไปได้อีกนานเท่าไหร่เหมือนกัน”นอกจากจะไร้อนาคตแล้วยังไร้น้ำยาอีก ขนาดเธออ่อยแล้วอ่อยอีกเขาก็ยังไม่แตะต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่อยู่ด้วยกันมานานนับเดือน ทุกวันนี้เธ

“อ้อ! แล้วเธอเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า เท่าที่จำได้ฉันส่งข้อความนัดคุณภวิศไปเซ็นใบหย่าตั้งนานแล้วนะ แต่เป็นเขาเองที่บ่ายเบี่ยงขอผลัดผ่อนไม่ยอมไปหย่าเองต่างหาก”สรารัญชะงัก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเมื่อครู่เริ่มถอดสีซีดเผือด“ว่าไงนะ”“อ้าว! เขาไม่ได้บอกเธอเหรอ” คีตกายิ้มมุมปากบางๆ“ไม่…ไม่จริง! พี่วิศต้องการหย่ากับเธอแต่เธอต่างหากไม่ยอมหย่า เขาบอกฉันเองว่าคนที่เขารักและอยากแต่งงานด้วยคือฉันต่างหาก” สรารัญตะโกนเถียงหน้าดำหน้าแดง“ก็นั่นสิ ในเมื่อเขารักเธอปานจะกลืนกินขนาดนั้น แล้วทำไมถึงไม่ยอมหย่ากับฉันเสียล่ะ” คีตกาถามเสียงเยาะหยัน“หรือว่า...เขาเกิดเห็นธาตุแท้ของเธอขึ้นมาเสียก่อน ก็เลยตาสว่างเปลี่ยนใจไม่อยากหย่ากับฉันแล้ว”สรารัญกัดริมฝีปากแน่น ความมั่นใจถูกทำลายลงในพริบตา“ไม่จริง พี่วิศรักฉัน เขาไม่มีวันเปลี่ยนใจง่ายๆ หรอก”“บอกฉันไปก็ไม่มีประโยชน์ ทางที่ดีกลับไปบอกคุณภวิศดีกว่า ให้เขารีบมาหย่าๆ ให้จบเสียที แล้วจากนั้นก็รีบไสหัวไปรักกันไกลๆ ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก จะบอกตอนนี้เลยก็ได้นะ กล้าไหมล่ะ”“แก อย่าท้านะ”“ฉันจะท้า ถ้าเธอแน่จริงก็โทรหาเขาตอนนี้เลยสิ หรือถ้าปอดแหกก็เป็นชู

หลายวันต่อมาหลังจากที่ภวิศถูกหามส่งโรงพยาบาลกระทั่งพ้นขีดอันตราย รอดตายจากห้องไอซียูออกมาได้ ชายหนุ่มก็ถูกย้ายออกมาพักฟื้นที่ห้องผู้ป่วยรวม โดยไร้เงาของญาติหรือคนมาเยี่ยมไข้ ทำให้พยาบาลในวอร์ดต่างพากันแปลกใจ เพราะผู้ป่วยที่หน้าตาหล่อเหลาท่าทางดูดีมีชาติตระกูลเกินกว่าใครในวอร์ดผู้ป่วยรวมชายนี่ ไม่น่าจะไร้ญาติขาดมิตรต้องมาอยู่ในสภาพผู้ป่วยอนาถาเช่นนี้หลังออกจากห้องไอซียู ชายหนุ่มก็นอนหมดสติไปนานถึงสามวันสามคืน กว่าจะรู้สึกตัวขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั่งร่าง แขนขวาหัก ศีรษะแตก ไม่นับบาดแผลฟกช้ำดำเขียวตามเนื้อตามตัวอยู่หลายจุด จนเขาคิดว่าตัวเองตายไปเสียแล้วแม้อาการต่างๆ จะค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ มีเพียงขาที่ต้องเข้าเฝือกอยู่ทำให้ช่วยเหลือตัวเองลำบากไปหน่อยเท่านั้น ทว่ากลับเทียบไม่ได้เลยกับบาดแผลฉกรรจ์ในหัวใจของชายหนุ่ม“เตียงสิบสองยังไม่มีญาติมาเยี่ยมอีกเหรอ”“ยังเลยค่ะหัวหน้า”“อะไรกัน ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว ยังติดต่อญาติเขาไม่ได้อีกหรือ ก็ไหนว่ามีคนโทรมาถามตั้งแต่วันแรกที่แอดมิทแล้วนี่ ทำไมไม่โทรหาที่เบอร์นั้นล่ะ”“ลองโทรไปแล้วค่ะ เห็นว่าติดต่อไม่ได้ ถามคนไข้ว่ามีญาติคนอื