Alle Kapitel von ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Kapitel 41 – Kapitel 50

ติ๊ง!เสียงข้อความเข้า มิวราเลยกดดูก็พบว่าเป็นเพื่อนร่วมตายของเธอนั่นเองPay: นิติแจ้งว่าตอนนี้เข้าตึกได้แล้ว คุณเลิกงานกี่โมงMiuRa: วันนี้เลิกสี่โมงครึ่งค่ะ ขอบคุณนะคะที่ส่งข่าวหญิงสาวส่งสติ๊กเกอร์น่ารักกลับไปให้ พลางนึกถึงใบหน้าเคร่งขรึมของอีกฝ่ายผ่านตัวหนังสือบนไลน์นั่นออกทีเดียว“แหม ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว พ่อรูปหล่อคนเมื่อเช้าทักมาเหรอจ๊ะคุณน้อง” เนวิกาแซว เธอเพิ่งเสร็จจากโทรคอนเฟิร์มลูกค้าที่จองจัดเลี้ยงและงานแต่งเข้ามาในเดือนนี้ตามคำสั่งของจีเอ็ม ดีที่ว่าลูกค้าไม่ได้ตื่นตระหนกเกินเหตุจนยกเลิกงานที่จองไว้ หาไม่เซอร์วิสชาร์ตเดือนหน้าคงลดฮวบ“ค่ะ ส่งข่าวมาบอกว่านิติอนุญาตให้ขึ้นตึกได้แล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าสภาพห้องจะอยู่ต่อได้ไหม บอกตามตรงว่าเข็ดมาก”“นั่นสิ พี่ก็เพิ่งเคยเจอแผ่นดินไหวแรงๆ แบบนี้ครั้งแรกเนี่ยแหละ ดีนะโรงแรมเราไม่ได้สูงมาก ไม่งั้นบันเทิงแน่ๆ”“นั่นสิคะ” ขณะที่ตอบ ก็มีเซลล์คนหนึ่งเดินเข้ามา สีหน้าพร้อมเม้า“รู้ข่าวเรื่องคุณธรรศกันหรือยัง”“มีอะไรเหรอ”“เห็นว่าตกบันไดต้องดามคอ ดามขา แถมหน้าแหกเลยนะ น้องที่พาไปส่งโรงพยาบาลบอกต้องพักอย่างต่ำก็เป็นเดือนเลย”“ก็แล้วอยู่ดีๆ จ

ที่คอนโด มีลูกบ้านเริ่มทยอยกันกลับเข้ามาดูความเสียหายของที่พักตนเองเมื่อได้รับอนุญาตให้ขึ้นตึกได้ สองหนุ่มสาวก้าวเข้าไปในตัวอาคารที่ยังคงทิ้งร่องรอยความเสียหายไว้ตามผนัง ทันทีที่มิวราไขกุญแจเปิดประตูห้องพักของตัวเองเข้าไป เธอก็ถึงกับเข่าอ่อน เมื่อเห็นสภาพห้องพักสวยๆ มีข้าวของล้มระเนนระนาดราวกับผ่านสมรภูมิรบมา“โอ้โห...” เสียงทุ้มของปวรุตม์ดังขึ้นข้างหลังสภาพห้องที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อย บัดนี้เละเทะจนจำแทบไม่ได้ ชั้นวางหนังสือล้มคว่ำลงมาทับโซฟา แจกันใบโปรดแตกกระจายเต็มพื้น ในห้องน้ำอ่างอาบน้ำล้มคว่ำลงมา แถมกระจกบานใหญ่มีรอยร้าวลึก แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือ รอยร้าวขนาดใหญ่ ที่พาดผ่านจากเพดานลงมาถึงกลางผนังห้องนอน ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางห้อง และมีรอยร้าวแบบขวางอีกสองสามแนว“ห้องคุณหนักเอาการอยู่นะ รอยร้าวขวางแบบนี้อันตรายเกินไป โครงสร้างข้างในน่าจะมีปัญหา ถ้าจะอยู่ต่อก็ต้องซ่อมนานเลย” ปวรุตม์เดินเข้าไปสำรวจรอยร้าวใกล้ๆ ก่อนจะส่ายหน้า “ถ้ามีอาฟเตอร์ช็อกมาอีกรอบ ห้องนี้อาจจะถล่มลงมาได้เลยนะ”มิวรายืนเคว้งอยู่กลางห้องที่พังทลาย ความรู้สึกมืดแปดด้านจู่โจมเข้ามาทันที โชคดีคือคอนโดนี้เธอก็เ

“แต่ผมพูดจริงนะ”อะไรคือพูดจริง จริงเรื่องไหน อะไรยังไง หญิงสาวอึ้งโชคดีที่ข้าวหมูแดงมาเสิร์ฟเสียก่อน ทำให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนนั้นจางหายไป“คุณไม่กินไข่แดงเหรอ” เขาถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นเธอเขี่ยไข่แดงไว้ข้างจานแล้วกินแต่ไข่ขาวต้ม“ไม่กินค่ะ ฉันไม่ชอบ”“พอดีเลย ผมไม่กินไข่ขาวงั้นเราแลกกันนะ” พูดจบเขาก็ตักไข่ขาวของตนใส่ในจานเธอ และตักไข่แดงของเธอแลกกลับมา“อุ๊ย เธอดูคู่นั้นสิ หวานจัง แฟนเขาหล่อเนอะ เอาใจพี่ผู้หญิงดีจังเลย”เสียงนั้นกระเด็นเข้าหูมิวราเต็มๆ ทำให้ใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเจ้ากรรมก็ขยันเต้นแรงอีกแล้ว“เป็นอะไรไปคุณ ทำไมหน้าแดงแบบนั้น”“อ๋อ อากาศมันอ้าวน่ะ ฉันว่าวันนี้ฝนน่าจะตกนะคะ เรารีบกินรีบกลับบ้านกันดีกว่า”เพียงไม่นานข้าวหมูแดงสองจานก็หมดเกลี้ยง ตอนคิดเงินมิวราต้องรีบบอก“ตามสัญญามื้อนี้ให้ฉันเลี้ยงคุณบ้าง” ชายหนุ่มยักไหล่ยอมถอยให้เธอจ่ายโดยดี “แต่คุณก็จ่ายให้ฉันเยอะกว่าอยู่ดี ไม่ค่อยยุติธรรมเลย งั้นคราวหน้าฉันทำอาหารให้คุณทานชดเชยแล้วกัน”“คุณทำอาหารเป็นด้วยเหรอ”“เป็นสิคะ”“งั้นดีเลย ต่อไปคงต้องฝากท้องไว้กับคุณแล้วล่ะ แต่ถ้าไม่สะดวก ก็บอกได้นะ อยู่ด้วยกันต้องคุยกัน”“

“เจ็ดหมื่นเจ็ดห้าร้อยบาท!” มิวราหันไปมองชายหนุ่มข้างกายอย่างอึ้งปนทึ่ง เพียงไม่กี่วินาทีเขาทำกำไรจากกราฟยึกยือนั่นเกินสองเท่ากว่าของเงินเดือนเธอไปแล้วเนี่ยนะ“อืม ออกไวไปหน่อย ไม่งั้นได้มากกว่านี้” เขาพูดออกมาอย่างธรรมดาไม่ได้ตื่นเต้นอะไร ราวกับมันเป็นสิ่งที่เขาทำจนชินไปแล้ว“มากกว่านี้เหรอคะ งั้นนี่ถ้าเรานั่งเทรดทั้งวันคุณไม่ได้กำไรทะลุล้านไปไกลแล้วเหรอเนี่ย”“ก็มีนะ บางวันก็ถึงอยู่ แต่ผมไม่ได้เล่นทั้งวันหรอก ได้ตามเป้าก็หยุด”มิวราจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างทึ่งจัด มนุษย์เงินเดือนอย่างเธอไม่เคยรู้เลยว่ามีวิธีหาเงินที่ง่ายดายและได้เยอะแบบนี้มาก่อน ถ้ารู้คงไม่ต้องทำงานหาเงินงกๆ ตื่นเช้ากลับดึกทุกวัน“มองผมแบบนั้นคิดอะไรกับผมหรือเปล่าเนี่ย”“สอนฉันหน่อยได้ไหมคะ”“สอนอะไร” เขาแกล้งถาม ทั้งที่รู้ใจ“ก็สอนฉันแบบที่คุณทำเมื่อกี้ไง มันต้องเริ่มยังไงบ้าง” เธอจ้องสบตากับเขาอย่างมุ่งมั่นสุดๆ ที่จะหาเงิน“ค่าคอร์สเรียนของผมแพงมากนะ”“เท่าไหร่คะ ถ้าแพงมากฉันขอผ่อนจ่ายได้ไหม”“งั้นคงต้องมีมัดจำก่อน ดูว่าคุณมีความตั้งใจแค่ไหน”มิวรานิ่งไปนิดก่อนพยักหน้ารับ“คุณคิดเท่าไหร่คะ รวมค่าเช่าบ้านด้วยเลยก็

สายวันนั้นปวรุตม์ก็พาหญิงสาวไปห้างใหญ่ไม่ไกลจากบ้านของเขา ชายหนุ่มพาเธอไปกินข้าวก่อน จากนั้นก็พาเดินเล่นไปเรื่อยๆบรรยากาศในห้างสรรพสินค้าวันหยุดดูคึกคักเป็นพิเศษ แต่สำหรับมิวรา ความวุ่นวายรอบข้างกลับทำอะไรเธอไม่ได้เลย เพราะมือของปวรุตม์กุมมือเธอไว้ตลอดเวลา ราวกับจะประกาศให้โลกรู้อยู่กลายๆ ว่าผู้หญิงข้างกายคนนี้มีเจ้าของแล้ว“ขอเข้าไปดูเสื้อผ้าร้านนั้นหน่อยได้ไหมคะ”“ได้สิ ตามใจคุณ” พ่อไมโครเวฟบอกหน้านิ่งๆ เธอเริ่มจะชินแล้ว“หรือคุณจะไปนั่งจิบกาแฟที่ร้านตรงนั้นก่อนไหมคะ บางทีฉันอาจจะเลือกนานหน่อย”“ผมไปช่วยคุณเลือกดีกว่า”คนตัวโตจูงมือเธอเดินเข้าไปในร้านเสียเอง มิวราค่อยๆ เลือกเสื้อผ้าดูที่เหมาะกับตัวเองและแมทลุคในชีวิตประจำวันได้ง่ายๆ หน่อย เธอไม่ได้มีเงินมากหรอก แต่ก็พอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ปกติก็ประหยัดจนบางทีกลายเป็นขี้เหนียวกับตัวเอง แต่ใจดีกับคนอื่นอย่างธรรศเสียนี่แต่ตอนนี้เธอต้องปรับจูนมายเซตใหม่ หลังจากผ่านเหตุใกล้ความตายมาได้ ทำให้เธอมาคิดได้ว่าการเก็บเงินก็ดี แต่ควรใช้ชีวิตด้วยไม่ใช่เอาแต่เก็บอย่างเดียว ไม่ใช้เพื่อความสุขของตัวเองเลย อันนี้ก็ไม่ใช่ เพราะไม่รู้ว่าเราจะตายวันไหน