All Chapters of ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Chapter 21 - Chapter 30

ทันทีที่เข้าห้องมาได้ มิวราก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอย่างหมดแรง ท้องน้อยเริ่มบีบตัวรุนแรงขึ้นจนเธอต้องขดตัวไว้ ปกติช่วงวันแรกที่ประจำเดือนมาเธอจะมีอาการปวดท้องแบบนี้เสมอ มากบ้างน้อยบ้าง แต่วันนี้เธอยังมีไข้ด้วย อาการเลยยิ่งหนักกว่าเดิมติ๊ง!เสียงข้อความดังขึ้น เศษเสี้ยวความหวังทำให้เธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดู แต่ทว่าก็ต้องผิดหวัง เมื่อข้อความที่เข้ามาไม่ใช่ของคนที่คิดNing: ถึงห้องหรือยังจ๊ะน้องมิวมิวราพิมพ์ตอบเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ ก่อนจะกดดูที่ชื่อของคนรักที่ข้อความนิ่งสนิท ข้อความสุดท้ายคือการทวงเงินเธอเมื่อเช้า ป่านนี้ธรรศกำลังทำอะไร ทำไมเขาถึงไม่รับสาย ไม่โทรกลับ หรือว่ายังโกรธเธออยู่เรื่องงาน หรืองานมันเยอะขนาดนั้นเลยหรือ เยอะจนไม่มีเวลากระทั่งโทรหาเธอ หรือว่ากำลังสอนงานยัยน้องใบชาอะไรนั่นอยู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจอยากรู้นักว่าสถานะของเธอในใจธรรศตอนนี้อยู่ที่จุดไหนกันแน่ แต่ตอนนี้สถานะของธรรศในใจเธอ คะแนนความรักมันดิ่งฮวบลดลงไปเรื่อยๆ จนแทบจะติดพื้นแล้ว ฟางเส้นสุดท้ายกำลังตึงจนน่ากลัวว่าอีกนิดเดียวจะขาดผึงลงในไม่ช้ามิวรานอนซมอยู่บนเตียงในห้องพักคนเดียว เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ความป

มิวรามองตามแผ่นหลังของเขาที่ไกลออกไปทุกทีๆ ในขณะที่เธอกัดฟันเดินแกมวิ่งเท่าที่สังขารจะเอื้อ นาทีนี้ทุกคนต้องช่วยเหลือตัวเองทั้งนั้น จะมาคาดหวังความช่วยเหลือจากใคร ขนาดคนที่คิดว่ารักกันยังไม่ยอมรับสายด้วยซ้ำหญิงสาวกัดฟันฝืนความปวดหน่วงที่ท้อง พยายามวิ่งตามไปที่ทางเดินที่เต็มไปด้วยเศษปูนที่ร่วงลงมาราวกับอยู่ในหนังวันสิ้นโลก“ถอยไปๆ” ใครคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นแซงขึ้นมาและชนเธอจากข้างหลังจนเซถลา ล้มลงที่พื้น“โอ๊ย!”ร่างบางล้มคว่ำลงกับพื้นเย็นเฉียบอย่างแรง ข้อเท้าปวดแปล๊บ ความจุกแล่นริ้วไปทั่วท้องจนมิวราจุกตัวงอ น้ำตาร้อนผ่าวไหลอาบแก้ม พลางนึกในใจอย่างโมโหทำไมชีวิตฉันถึงซวยขนาดนี้วะเนี่ย แล้วมาซวยเอาวันเดียวด้วย มาๆ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วเอาให้จบทีเดียวเลยในขณะที่รู้สึกสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด น้ำตาก็ไหลพรากอาบแก้มแต่ทันใดนั้นเองหูก็ได้ยินเสียงใครบางคนวิ่งมาหยุดตรงหน้า“ไหวไหมคุณ”มิวราเงยหน้าขึ้นมองเงาร่างสูงที่ยืนหอบตรงหน้าเธอ แววตาของเขาดูหงุดหงิดแต่กลับแฝงความห่วงใย ทำให้หัวใจที่เย็นเฉียบกลับอบอุ่นขึ้นในพริบตา“คุณลุกไหวไหม”“ไหวค่ะ คุณย้อนกลับมาทำไมเนี่ย” มิวราถามด้วยเสียงสั่นเครือ“อย่าเพ

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาที แต่มิวรากลับรู้สึกว่ามันผ่านไปนานหลายชั่วโมง ชายหนุ่มข้างกายหอบหายใจรัวๆ ใบหน้าซีดไปหนึ่งเฉดมีเหงื่อเกาะพราว มือเขายังคงจับมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย เขาก้มลงมองใบหน้าซีดเซียวของคนในอ้อมแขน แววตาที่เคยหงุดหงิดตอนนี้ดู อ่อนโยนและโล่งอก“เราปลอดภัยแล้ว คุณเป็นไงบ้าง”หญิงสาวโบกมือ พูดไม่ออก เพราะหายใจไม่ทัน อยากจะทิ้งตัวลงไปนอนเกลือกกลิ้งที่พื้นถนนเต็มที สภาพเธอตอนนี้คงดูไม่จืด ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้ามันแผล็บเป็นอีเพิ้ง แต่เธอไม่สนใจแล้ว แค่รอดตายและได้สูดอากาศเข้าปอดลึกๆ นาทีนี้ช่างหัวฝุ่นพีเอ็มสองจุดห้าไปก่อนแต่ทว่าหูแว่วได้ยินเสียงคนข้างกายหัวเราะในลำคอเบาๆ จนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาว่าขำอะไร“คุณขำอะไร เราเกือบตายแล้วนะเมื่อกี้”“นั่นคุณถืออะไรมาน่ะ”มิวราก้มลงมองวัตถุในมือที่เธอเผลอกำไว้แน่น ก่อนเบิกตากว้างด้วยความตกใจและอับอายในมือนั้นไม่ใช่กระเป๋าเงิน ไม่ใช่โทรศัพท์เครื่องเก่ง ไม่ใช่ของมีค่าที่ควรจะถือติดมือหนีตายลงมา แต่มันคือ...รีโมตแอร์ ที่เธอน่าจะคว้าผิดตอนที่เอื้อมไปหยิบกระเป๋าเงินที่โต๊ะข้างเตียงด้วยความลนลาน!“อ้าว...” หญิงสาวยิ้มแห้งๆ หน้าที่ซีดเผือดกลั

“อะแฮ่ม”เสียงกระแอมนั้นดึงสติหญิงสาวกลับมา เธอหันไปมองคนแปลกหน้าข้างกาย เก็บสีหน้าไม่ทัน เขาคงได้ยินเธอฉอดใส่แฟน ไม่สิ แฟนเก่า ก็ไม่ใช่อีกแหละ เพราะระหว่างเธอกับธรรศยังไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่มีสถานะ ไม่มีตัวตนชัดเจนสักอย่าง แถมตอนนี้ก็เลิกคบไปแล้วอีก“ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องมาได้ยินอะไรไม่เข้าท่าแบบนี้ แต่ไม่ต้องห่วงนะว่าเขาจะโทรมารบกวนคุณ ฉันจัดการบล็อกเบอร์เขาให้แล้ว” เธอส่งโทรศัพท์คืนให้เจ้าของเครื่องที่ยืนนิ่งมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกหรือเขาจะคิดว่าเธอบ้าไหมเนี่ย“ยินดีด้วยนะ”“หา...” มิวราอ้าปากค้าง หน้าเหวอ เธอเพิ่งบอกเลิกแฟนเส็งเคร็งไป มันน่ายินดีตรงไหน“ยินดีเหรอคะ ฉันเพิ่งบอกเลิกแฟนที่คบกันมาตั้งสี่ปีมันน่ายินดีตรงไหน”“อย่างน้อยก็ไม่ต้องลากยาวไปปีที่ห้าไง”เป็นงั้นไปเอ...หรือสมองเขาจะกระเทือนตอนแผ่นดินไหวไหมนะ เธอแอบสงสัย“เอาน่าคุณ ผู้ชายดีๆ มีตั้งเยอะ อย่าไปเสียดายเดี๋ยวก็หาเอาใหม่ได้”“นี่คุณกำลังปลอบฉันเหรอ”“คุณคิดว่าไงล่ะ”เธอส่งโทรศัพท์คืนให้ปวรุตม์ที่ยืนมองเธออยู่ แววตาของเขาไม่ได้มีความสงสาร แต่กลับมีความชื่นชมจางๆ ฉายชัดอยู่“ผมว่าคุณก็ด่าได้ดีนะ” เขาเอ่ยเสียง

“อืม ลองดูอีกที่สองที่แล้วกันคุณถ้าไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที ว่าแต่คุณเป็นไงบ้าง ยังปวดท้องอยู่ไหม”“ดีขึ้นแล้วค่ะ แต่ตอนนี้เริ่มจะหิว”“งั้นก็หาอะไรกินกันก่อน กองทัพต้องเดินด้วยท้อง” เขาว่าพลางตบไฟเลี้ยวเข้าไปที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งเพื่อเติมน้ำมัน“คุณรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมมา” ปวรุตม์บอก พลางเดินหายเข้าไปในร้านสะดวกซื้อที่อยู่ในปั๊มน้ำมันแห่งนั้นมิวรามองรอบๆ กายก่อนถอนหายใจ เธอมาถึงจุดนี้ได้ยังไงเนี่ย เพิ่งเลิกกับแฟน แถมไม่มีบ้านให้กลับ ต้องออกมาตะลอนๆ กับผู้ชายที่เพิ่งเจอกันได้เพียงไม่ถึงวันด้วยซ้ำ แต่ทว่ากลับรู้สึกสนิทใจกับเขามากกว่าคนที่คบหากันมาถึงสี่ปีอย่างธรรศเสียอีกคิดถึงหมอนั่นขึ้นมา อารมณ์ก็หงุดหงิดไปอีก หลังจากเปิดโทรศัพท์ได้เธอก็เห็นสายเข้าจากธรรศเป็นสิบสาย แถมส่งข้อความรัวๆ มาหาอีก แต่มิวราไม่คิดจะเปิดอ่านให้เสียอารมณ์หรอก เลยกดบล็อกไปทั้งข้อความและเบอร์โทรไปเลยด้วยความรำคาญสำหรับเธอ ถ้ารักก็คือรัก แต่ถ้าคิดจะตัดใจ เธอก็ตัดได้เด็ดขาดเช่นกัน แม้จะแอบเจ็บใจเสียดายเวลาอยู่บ้างก็เถอะคิดเพลินๆ เจ้าของรถก็เดินกลับมาพร้อมถุงผ้าในมือที่มีข้าวของแทบล้น“ช็อปอะไรมาเยอะแ