Alle Kapitel von ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Kapitel 31 – Kapitel 40

หวาย นี่ฉันเพิ่งชวนผู้ชายตัวเป็นๆ นอนด้วยเนี่ยนะ เขาจะคิดยังไงล่ะนี่ เมื่อวานก็เมารั่วไปทีแล้ว วันนี้ชวนนอนห้องเดียวกันอีกที อย่าถามว่ากุลสตรีคืออะไรเลย ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้เธอจะโบ๊ะบ๊ะได้สามีเป็นตัวเป็นตนหรอกนะ ปวรุตม์มองใบหน้าที่เดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดนั่นอย่างขำๆ รู้ทันหรอกว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรให้เธอเขินไปมากกว่านี้“ถ้าคุณไม่ติด งั้นก็ไปเช็กอินกันเถอะ” มิวรายืนมองห้องพักที่ตกแต่งไม่ได้หรูหราเมื่อเทียบกับโรงแรมที่เธอทำงานอยู่ แต่นาทีนี้เธอมีทางเลือกที่ไหนล่ะ ห้องน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เตียงนี่สิ เตียงเดี่ยววางเด่นเป็นสง่าอยู่กลางห้องเตียงเดี่ยว แต่มีสองคน แถมไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่เป็นผู้ประสบภัยที่โดนโลกเหวี่ยงมารวมกันแบบเฉพาะกิจคำถามคือ...แล้วจะนอนยังไง“คุณนอนบนเตียงแล้วกัน เดี๋ยวผมไปนอนโซฟาตัวนั้นเอง” ราวกับเขาได้ยินคำถามในใจ“โซฟาตัวเล็กนิดเดียว ขาคุณยาวจะตาย นอนไม่สบายหรอกค่ะ มิวนอนโซฟาเอง” นี่ไงล่ะ แมนๆ ไป“เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ ตอนนี้คุณล้างหน้าล้างตาสักหน่อย เดี๋ยวเราไปหาอะไรกินก่อน เมื่อกี้ผมเห็นหน้าปากซอยมีร้านอาหารตามสั่งอยู่ แล้วก็ไปซื้อเสื้อผ้ากันก่อน พวกขอ

“เท่าไหร่คะ”“แฟนคุณพี่จ่ายให้หมดแล้วค่ะ” มิวราชะงัก หันไปมองคนจ่ายที่ยืนรอหน้านิ่ง “แฟนคุณพี่นี่เอาใจใส่ดีจังนะคะ หน้าตาก็หล่อด้วย น่าอิจฉาจริงๆ”ก็อยากจะปลื้มอยู่หรอก แต่เขาไม่ใช่แฟนเธอนี่สิ จะปลื้มยังไง แถมเจ้าตัวก็ไม่แก้ข่าวเสียด้วย รู้ว่าได้ยินแต่เขาทำหน้านิ่ง มีเพียงประกายตาวิบวับคู่นั้น“อันนี้ช่วยคิดเงินเพิ่มให้ทีนะคะ เดี๋ยวฉันสแกนจ่ายเอง” รีบดักคอก่อนเพราะเห็นใครบางคนขยับเตรียมพร้อมจะจ่ายให้ สายเปย์สมชื่อจริงๆ พ่อคุณเอ๊ย“คุณเปย์ เมื่อกี้จ่ายไปเท่าไหร่คะ เอาคิวอาร์โค้ดมา เดี๋ยวมิวจ่ายคืนให้ อ้อ ไม่เอาคิวอาร์ไลน์นะคะ”“จำราคาไม่ได้แล้ว ใบเสร็จหายไปไหนไม่รู้”“คุณเปย์ อย่าทำแบบนี้สิ มิวเกรงใจนะ เมื่อกี้ก็เลี้ยงข้าวไปทีแล้ว” เธอรีบแย้งเพราะไม่อยากเอาเปรียบคนตรงหน้า“เอาน่า ไม่กี่บาทหรอก ถือว่าเป็นของขวัญปลอบใจจากเพื่อนใหม่ก็ได้ ยังไงเราก็เป็นผ่านความตายมาด้วยกัน”“แบบนี้ก็ได้เหรอคะ งั้นมิวก็ควรซื้อของขวัญขอบคุณคุณเปย์ที่ช่วยให้รอดมาได้บ้างแล้ว” เธอค้อนใส่เขา“เล็กน้อยน่า รีบกลับกันดีกว่า ดึกแล้ว ผมชักจะง่วง”เขารีบตัดบทพร้อมยื่นมือมาแย่งถุงชุดชั้นในจากมือเธอไปถือให้ มิวรามองแล้ว

“ชอบค่ะ เอ่อ...” เวรเอ๊ย หมดกันคราวนี้ เขาจะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงหื่นไหมนี่“ก็ได้ๆ ฉันยอมรับว่าชอบจูบของคุณ แต่ว่าวันนี้ฉันไม่พร้อม คือ...ฉันเป็นวันนั้นของเดือนอยู่”“แล้วไง”“ก็...” มิวราก้มหน้างุดๆ อาศัยแผงอกอุ่นๆ ของเขาหลบสายตาที่มีพิรุธของตัวเองไว้ แต่กลับโดนมือหนาเชยคางขึ้นมาบังคับให้มองตา ปวรุตม์มองอาการเงอะงะของคนที่เพิ่งจะยอมรับออกมาโต้งๆ ว่าชอบจูบของเขาแล้วก็นึกเอ็นดูจนอยากจะรวบตัวมาฟัดให้จมเขี้ยว“แล้วไงครับ” เขาถามซ้ำด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาเข่าเธอแทบอ่อน“คุณคิดว่าผมจะทำอะไรคุณ...”“ก็...เอ่อ...”ปวรุตม์หัวเราะร่วน เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้เป่าลมอุ่นๆ ที่ใบหูของเธอเบาๆ ทำเอาหญิงสาวขนลุกซู่“ถ้าคุณยังไม่ออกไปตอนนี้ ผมก็ไม่รับประกันนะว่าจะห้ามใจตัวเองไหว”มิวราหน้าร้อนจนแทบจะระเบิด รีบใช้มือเล็กๆ ดันอกเขาออกด้วยความเขินอาย“รีบแต่งตัวเลย”เธอรีบเผ่นออกจากห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว พร้อมปิดประตูให้เสร็จสรรพ ทิ้งให้ปวรุตม์ยืนพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวอยู่กลางห้อง เขาลูบริมฝีปากตัวเองพลางยิ้มกว้างออกมาอย่างที่ไม่เคยยิ้มกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนหลังจากมิวราจัดการตัวเองเสร็จและเดินกล้าๆ กลัวๆ ออก

เช้าวันต่อมา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแต่เช้าตรู่ มิวรารีบซุกหน้ากอดหมอนข้างหนีเสียงหนวกหูนั่นทันที ใครมันโทรมาตอนเช้าแบบนี้เนี่ย คนจะหลับจะนอน แต่ข้างกายกลับมีแรงขยับนิดๆ พร้อมกับเสียงทุ้มพร่าดังขึ้นข้างหู“ฮัลโหล”“นั่นแกเป็นใครน่ะ”“แล้วแกล่ะเป็นใคร” ปวรุตม์ตอบกลับเสียงงัวเงีย ตายังคงหลับ มือดึงหมอนข้างนุ่มนิ่มมากอดแนบอกอุ่นสบายปลายสายนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนส่งเสียงน่ารำคาญมาอีก“ฉันชื่อธรรศ”“ทัดไหนอีกล่ะ ไม่รู้จักแค่นี้นะ”“เดี๋ยว อย่าเพิ่งวางนะ มิวอยู่ตรงนั้นไหม เมื่อวานเธอใช้เบอร์นี้โทรมา”“มิว...อ๋อ คุณๆ เขาจะคุยกับคุณน่ะ” เสียงแหบพร่าบอกพลางยื่นมือถือมาแนบหูหญิงสาวในอ้อมแขน“เขาน่ะใคร อืม...ฮัลโหล”“มิว! เมื่อกี้เสียงใคร เธอไปนอนกับใครมาใช่ไหม บอกมานะว่ามันเป็นใคร” เสียงตวาดแวดๆ ดังมาตามสาย ทำให้มิวรานิ่วหน้าแล้วกดตัดสายไปทันที ก่อนจะซุกตัวเข้าหาไออุ่นอีกครั้ง มือกอดหมอนข้างอุ่นๆ ที่กอดสบายมาทั้งคืนจนไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นเลย“อืม...” เสียงครางเบาๆ ข้างหูทำให้เธอค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นและพบใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่นอนบนหมอนเดียวกันกับเธอ เขาดึงเธอเข้ามากอดแนบอกและกดใบหน้าลงมาแนบชิดหน้าของเธอ ลม

เวลาต่อมารถเก๋งสัญชาติยุโรปคันหรูขับมาใกล้ถึงโรงแรมที่มิวราทำงานอยู่ เธอก็รีบหันไปบอกคนขับ“จอดหน้าโรงแรมก็ได้นะคะ เดี๋ยวมิวเดินเข้าไปเอง ทางเข้าสำหรับพนักงาน...” ยังไม่ทันพูดจบ รถของเขาก็เคลื่อนไปทางข้างๆ ของโรงแรมที่เป็นทางเข้าออกของพนักงานที่ต้องสแกนนิ้วเข้างานโดยที่มิวราไม่ต้องบอกทางรถคันหรูราคาแพงทำให้พนักงานที่ยืนคุยบริเวณนั้นก่อนเข้างานหันมามองเป็นตาเดียวคิดว่าเป็นรถแขกของโรงแรมขับมาผิดทางหรือเปล่า และธรรศเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขายืนคุยกับพนักงานในแผนกพอดี เขาคงไม่สนใจถ้าหางตาไม่บังเอิญเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่นั่งในรถคันนั้น“มิว...”“ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง” มิวราหันไปส่งยิ้มให้สารถีสุดหล่อ พร้อมกับลงจากรถ“เดี๋ยว คุณลืมของ” ปวรุตม์เรียกไว้ พร้อมกับเปิดประตูลงจากรถ ร่างสูงแม้จะอยู่ในชุดลำลองแต่ก็ไม่ได้ดูแย่ ด้วยใบหน้าหล่อเหลามีเสน่ห์ของเขาดึงดูดสายตาคนที่อยู่ในบริเวณนั้นได้โดยเฉพาะพวกสาวๆ“ลืมอะไรคะ”“อาหารเช้า” ชายหนุ่มบอก พร้อมกับยื่นถุงกระดาษร้านกาแฟดังให้เธอมิวรามองถุงในมือเขาอย่างแปลกใจ“คุณไปซื้อตอนไหนมาคะเนี่ย”“ผมฝากพนักงานที่โรงแรมซื้อมาให้ก่อนออกมาน่ะ กองทัพต้องเดินด้ว