Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

RREP22.พรากพ่อแม่ลูก รุ่งเช้าของวันเดียวกันนั้น โมริเรียกแท็กซี่ให้เขามารับที่หน้าคฤหาสน์ของตระกูลเฉินหวังตั้งแต่เช้าตรู่ เธอแบกหัวใจที่พังยับเยินพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าสองใบออกมาจากที่นั่นโดยไม่หันกลับไปมองด้านหลังเลยสักนิด เพราะเธอตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าต่อจากนี้เธอจะลืมผู้ชายที่ชื่อเจเจไปให้หมดหัวใจ ความหวังอันน้อยนิดที่เขาจะเปิดประตูเข้ามาง้อเธอมันหมดลงแล้ว ตั้งแต่เมื่อคืน เธอไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาที่จะเดินเข้ามาบอกว่าขอโทษ หรือพร่ำบอกว่าเรื่องที่เขาพูดมันคือเรื่องโกหก เขาไม่อยากให้เธอไปไหนทั้งนั้น แต่เรื่องพวกนั้นก็เป็นเพียงแค่เรื่องเพ้อฝันที่เธอสร้างขึ้นมาหลอกตัวเอง ต่อจากนี้มันจะไม่มีความคิดพวกนั้นอยู่ในสมองของเธออีกแล้ว เธอจะเก็บเรื่องลูกให้เป็นความลับตลอดไปและจะใช้ชีวิตเงียบๆอยู่กันสองคนแม่ลูกโดยไม่ต้องมีคนเป็นพ่อเข้ามาเกี่ยวข้องกันอีกตลอดชีวิต หวังว่าในอนาคตเด็กตัวน้อยๆจะไม่อยากรับรู้ถึงเรื่องราวของพ่อที่ไม่เคยรักแม่ของเขาเลยสักนิดหรอกนะ อคินที่กำลังทำตัวเป็นโจรห้าร้อยแอบเฝ้ามองทั้งสองอยู่หน้าบ้านถึงผลลัพธ์ของตัวเองก็รู้สึกกระจ่างใจขึ้นมาในทันที เมื่อเขาเห็นโมร

RREP24:ไม่บอกเธอ @อพาร์ทเม้นของโมริ อคินรีบดับเครื่องยนต์ก่อนจะเดินไปขึ้นลิฟท์พร้อมกับกดชั้นไปยังห้องที่โมริอาศัยอยู่ ทุกๆวันเขาจะมาช่วยเธอทำขนมไปขายหน้าโรงเรียนใกล้ๆนี้ บอกเลยว่าโมริทำขนมอร่อยมาก ขายหมดเกลี้ยงทุกวัน เขาตามดูแลเธอไม่ห่างเพราะรู้สึกผิดอยู่นิดๆ ที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอกับเจเจเลิกกัน จนเธอได้หนีมาอยู่คนเดียวแบบนี้ ไอ้นั่นก็ช่างเหลือเกิน เขาส่งลูกน้องไปตามดูเจเจทุกวัน ดูเหมือนมันจะไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย เห็นออกไปทำงานใช้ขีวิตตามปกติ เห็นมันเฉยเมยแบบนี้แล้วเขาจะช่วยดีไหมล่ะเนี้ย ก๊อก ก๊อก ก๊อก เมื่อมาถึงห้องที่ตัวเองมาเป็นประจำทุกวัน อคินก็รีบเคาะห้องทันที โมริที่ได้ยินก็เลยรีบมาเปิดประตูให้ วันนี้เธอทำขนมวาฟเฟิลหลากไส้ไปขายให้เด็กๆ หญิงสาวมีความสุขมากที่ได้ทำขนมขาย ถึงแม้จะยังคงคิดถึงพ่อของลูกอยู่มาก แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะเธอเลือกที่จะมาอยู่จุดนี้เอง ไม่สิ! เขาเป็นคนไล่เธอออกมาเองต่างหาก “หอมจัง วันนี้ขนมทำอะไรครับ” อคินหอบอาหารหลายถุงมาวางไว้บนเคาท์เตอร์ทำอาหาร ก่อนจะเดินไปดูขนมที่โมริจัดใส่ถุงไว้ วันนี้เขามาหาเธอช้าไปหน่อย เธอถึงได้เตรียมขนมเกือบเสร็จ

RREP26:ชวนกลับบ้าน “ปล่อยค่ะ! โมไม่เป็นอะไรแล้ว!” เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังโกรธเขาอยู่ หญิงสาวก็รีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม ก่อนจะขยับถอยหนีห่างไปอีกฟากของโซฟา “รังเกียจฉันขนาดนั้นเลยหรอ” เขาเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของโมริ ก็แอบอึ้งไปชั่วขณะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยแสดงท่าทางแบบนี้ใส่เขาเลยสักครั้ง นึกได้ดังนั้นชายหนุ่มก็อ่อนใจ หัวใจพลางคิดว่าที่ผ่านมาเธอคงจะโกรธเเละเสียใจเพราะเขามากแน่ๆ “มาทำไมคะ โมคิดว่าเราไม่ควรมาเจอกันอีก” ความน้อยใจที่มีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วบวกกับอารมณ์อันแสนจะแปรปรวนของว่าที่คุณแม่ ทำให้โมริกอดอกเชิ่ดหน้าคุยกับเขาอย่างไม่ญาติดีด้วย “อยากมาเคลียร์” “เคลียร์อะไรคะ โมไม่มีอะไรจะเคลียร์กับพี่” หญิงสาวหันมาจ้องหน้าเขาเป็นการตอบโต้ ยิ่งพอได้เห็นหน้าคมเข้มอีกครั้ง ความน้อยใจที่มีทั้งหมดก็มาจุกอยู่ที่อก ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอตามใจและยอมเชื่อฟังเขาทุกอย่างด้วยเหตุผลเดียวคือเธอรักเขาและอยากจะให้เขารักเธอกลับบ้าง แต่เขาไม่เคยแม้แต่จะเปิดใจให้เธอจริงๆ ในใจของเขามีกำแพงสูงลิ่วอยู่ตลอดเวลาและสุดท้ายเขาก็เฉดหัวเธอทิ้งเหมือนหมูเหมือนหมา โดยไม่สนใจสักนิดว่า

RREP28:ทำตัวดี “แต่โมไม่อนุญาติ!” คนตัวเล็กขึ้นเสียงสูงบ่งบอกว่ากำลังไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก “ยังไงพี่ก็ไม่กลับ พี่อยากดูเเลเมียกับลูก เก็บปากโมเอาไว้จูบกับพี่เถอะนะ อย่าไล่พี่เลยนะครับ” เขาเดินเข้ามานั่งใกล้ๆโมริอีกครั้งก่อนจะดึงตัวหญิงสาวเข้ามากอด ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่สามาถสู้แรงช้างของเขาได้เลยจริงๆ “พี่สัญญาครับว่าจะอยู่เงียบๆ จะไม่ทำให้โมลำบากใจ นะครับ ให้โอกาสพี่ได้พิสูจน์ตัวเองหน่อยนะ” ตอนนี้เหมือนผีแมวเข้าสิงห์เจเจไปชั่วขณะ โมริเริ่มใจอ่อน หัวใจนั้นยังคงรักเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอได้เห็นเขาเข้ามาแสดงความจริงใจแบบนี้ โมริก็นึกอยากจะโผเข้ากอดคนใจร้าย แต่ถึงยังไงความเสียใจก่อนหน้านี้หญิงสาวก็ไม่มีวันที่จะลืมมันไปง่ายๆ เธอจะกลับไปคืนดีกับเขาได้ก็ต่อเมื่อมั่นใจแล้วว่าเขาสามารถละทิ้งอดีตทุกอย่างได้เพื่อเธอจริงๆ “แล้วแต่พี่ก็แล้วกันค่ะ โมจะให้เวลาพี่แค่อาทิตย์เดียว ถ้าโมยังเห็นว่าพี่ไม่ดีพอ เราจะแยกกันอยู่ แบบเดิม ตกลงมั้ยคะ” “ครับ พี่ตกลง!” ใบหน้าคมเข้มเอ่ยปากออกมาอย่างกระดี๊กระด๊า ถือว่าแผนการง้อของเขาสำเร็จไปแล้วขั้นหนึ่ง เขารู้ดีว่าต่อจากนี้จะทำ

RREP30:ความจริง “งั้นให้พี่ช่วยตอกไข่มั้ย โมก็รู้ว่าพี่ตอกดีแค่ไหน” เพี๊ยะ! ฝ่ามือบางฟาดลงไปบนแขนแกร่งอย่างแรง เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่เข้าหู ตั้งแต่เธอยอมให้เขาเข้าใกล้ เจเจก็ชอบฉวยโอกาสมาทำเรื่องทะลึ่งๆกับเธอไม่หยุดหย่อน ถึงแม้หมอจะไม่ได้ห้ามให้ทำเรื่องงอย่างว่า แต่การป้องกันเอาไว้มันก็ดีกว่าต้องไปแก้ไขทีหลัง “โอ้ย! พี่หมายถึงตอกไข่ครับ โมคิดไปถึงไหนเนี้ย” เขาแสร้งร้องโอดโอยก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาขะปรากฎรอยยิ้มตีมึนออกมา เพราะที่จริงแล้งความหมายของเขาก็คือความคิดทะลึ่งๆอย่างที่เมียสาวเข้าใจนั่นแหละ “โมรู้นะว่าคนแบบพี่ชอบคิดอะไร” ก๊อก ก๊อก ก๊อก สองสามีภรรยาหันมามองหน้ากันอัตโนมัติ เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น เจเจเป็นฝ่ายอาสาลุกขึ้นมาเปิดประตูเอง เพราะเขาอยากจะเอาใจเมีย ช่วงนี้เขาแย่งเธอทำทุกอย่าง จนโมริบ่นว่าเธอใกล้จะเป็นง่อยเต็มทีแล้ว ก็จะให้ทำไงได้ ในเมื่อเขาเป็นห่วงเมียนี่นา การท้องไตรมาสแรกเด็กยังเกาะรกไม่แน่น เขาถึงไม่อยากให้เธอเคลื่อนไหวมาก กลัวลูกจะเป็นอะไรไป “หื้อ?” “ไอ้คิน!” เจเจคิ้วกระตุก เมื่อเปิดออกไปแล้วเจอกับหน้าตาของคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้า เห็นที