Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

RREP31:กลับบ้าน ช่วงค่ำของวันเดียวกัน เจเจพาภรรยาสาวเก็บข้าวของกลับมาที่คฤหาสน์เฉินหวังด้วยความหวานชื่นมื่น เขาสั่งให้เหล่าแม่บ้านและคนขับรถช่วยกันมาขนกระเป๋าของโมริขึ้นไปไว้บนห้อง ก่อนที่จะเดินโอบเอวบางเดินเข้ามาในบ้านด้วยอารมณ์เปรมปรีสุดๆ โจเซฟเดินออกมาจากห้องทำงานอย่างไม่รีรอ เมื่อแม่บ้านเดินมาบอกว่าลูกชายตัวดีพาเมียสุดที่รักกลับมาแล้ว จริงๆเขาเพิ่งกลับมาจากฮ่องกงได้ไม่กี่วัน พยายามโทรติดต่อลูกชายแทบตาย แต่มันก็ไม่ยอมรับสายเขาเลย ผู้เป็นพ่อรู้มาจากปากของแม่บ้านเท่านั้นว่าลูกชายกับลูกสะใภ้มีปัญหากัน เขาถึงอยากจะคุยกับเจเจให้รู้เรื่อง แต่พอเห็นเดินโอบเอวกันมาแบบนี้ เขาคงไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะมั้ง “คุณพ่อ!” เจเจอุทานออกมาอย่างตกใจ เขาไม่คิดว่าบิดาจะกลับมาก่อนกำหนดที่บอกเขาไว้ ชายหนุ่มถึงไม่ยอมรับสาย เพราะไม่อยากให้พ่อรู้เรื่องที่เขากับโมริแยกกันอยู่ หวังจะง้อเมียให้เสร็จก่อนที่บิดาจะกลับ ไม่อยากให้ท่านมารับรู้เรื่องราวดราม่าอะไรมากมาย แต่ดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมหนูโมถึงออกไปอยู่บ้างนอก” คนเป็นพ่อยิงคำถามใส่ทันที หวังว่าจะได้วินคำตอบดีๆจากปากของลูกชา

RREP33:คนรักเมีย หลายวันต่อมา วันนี้เจเจจะพาโมริเข้ามาที่ร้านขนมของเธออีกครั้ง หลังจากที่คราวนั้นทะเลาะกัน เจเจก็เป็นคนบริหารงานในร้านแทนเธอมาตลอด ทันทีที่เข้ามาถึงร้าน หญิงสาวก็ต้องตกใจ เมื่อมีลูกค้ายืนต่อแถวรอร้านเปิดอยู่หลายสิบคน “ทะทำไมคนเยอะแบบนี้ล่ะคะ” โมริเขย่าแขนสามีหงึกหงัก ก่อนหน้านี้ขนมของเธอก็ขายหมดทุกวันอยู่แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าจะปังถึงขนาดมีคนมาต่อแถวรอก่อนร้านเปิดแบบนี้ “ก็พี่โปรโมทร้านให้โมไงครับ คนอื่นจะได้รู้ว่าขนมฝีมือเมียพี่อร่อยมากแค่ไหน” เจเจยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ เพราะขนมของโมรินั้นอร่อยจริงๆ ก่อนหน้านี่เขาชิมมาแล้วทุกวัน ขอคอนเฟิร์มด้วยปากของเขานี่แหละ “จะจริงหรอคะ งั้นโมไปช่วยในร้านดีกว่า” “ค่อยๆเดินครับ เดี๋ยวพี่พาไป” เขาลูบมือภรรยาเบาๆก่อนจะพาว่าที่คุณแม่เดินเข้าไปในร้าน หัวใจของโมริเต้นตึกตัก รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่คิดว่าจะมีคนชอบขนมที่เธอคิดสูตรขึ้นมาเอง “สวัสดีค่ะพี่โม ไม่เจอกันนานเลยค่ะ จ๋าคิดถึงมาก นี่นุ่น พนักงานใหม่ค่ะ สวัสดีสินี่พี่โมเจ้าของร้าน” จ๋าคือพนักงานที่อยู่กับโมริมาตั้งแต่ร้านเปิด ถึงเธอจะไม่รู้ว่าเจ้าของร้า

RREP35:ลูกเขย สองอาทิตย์ต่อมา มาสะเดินทางมาถึงประเทศไทยพร้อมกับลูกน้องคนสนิททั้งสองคน ตอนแรกโมริตั้งใจจะมารับบิดาที่สนามบินแต่เขาขัดลูกสาวเอาไว้ เพราะไม่อยากให้ลูกเดินทางลำบาก เขาเคยมาเมืองไทยหลายครั้งและรู้ดีว่าเมืองหลวงของที่นี่รถติดยิ่งกว่าอะไรดี จึงสั่งลูกสาวไว้ว่าให้นั่งรออยู่ที่บ้านสบายๆดีกว่า ชั่วโมงกว่าๆรถตู้สีดำทึบก็แล่นเข้ามาจอดในคฤหาสน์เฉินหวัง โมริที่กำลังอบขนมอยู่ได้ยินเสียงรถก็รีบวิ่งออกมาดู พอได้เห็นบิดาเดินลงรถมาหญิงสาวก็รีบวิ่งไปสวนกอดเพราะคิดถึงผู้เป็นพ่อมากๆ เธอไม่เคยห่างกับท่านนานถึงเพียงนี้ “คิดถึงจังเลยค่ะพ่อ ฮื้อออ รอบหน้าไม่เอาแบบนี้อีกแล้วนะคะ” เธอว่าพร้อมกับซุกหน้าเข้าไปบนอกอันแสนอบอุ่นของบิดา เมื่อเห็นว่าลูกสาวหน้าตาอิ่มเอิบแลดูมีความสุข คนเป็นพ่ออย่างเขาก็เบาใจ อย่างน้อยๆเธอก็ปลอดภัย ไม่ลำบาก อย่างที่เขาปรารถนา “ร้องไห้ขี้แยไปได้ จะไม่มีรอบหน้าอีกแล้วครับคุณลูกสาว เพราะพ่อจะวางมือแล้ว” “จริงหรอคะ” มาสะในวัยห้าสิบห้าปียีหัวลูกสาวเบาๆด้วยความเอ็นดู เขาเลี้ยงเด็กนี่มาด้วยความรัก ไม่แปลกเลยว่าทำไมเธอถึงเปี่ยมไปด้วยความรักขนาดนี้ “มาถึงแ

RREP37: คนเกียมัว “อะไร พวกมึงทำหน้างี้หมายความว่า?” จิมมี่หันไปมองเจษกับเจเจสลับกัน ก็มันสองตัวเล่นก้มไปมองนาฬิกาทั้งคู่ ไม่บอกก็รู้ละ ว่ากลัวเมียตามกลับบ้าน “กูบอกลินว่าจะมาไม่เกินชั่วโมง” “กูก็บอกโมไว้ว่าจะรีบกลับ” “อะไรวะไอ้คิน งั้นเรานั่งแดกกันแม่งแค่สองคนนี่แหละ ใครมันจะใจร้ายใจดำกับเพื่อนนักก็ปล่อยมันไป” อคินลอบยิ้มให้กับความน้อยใจของจิมมี่ ก็จะไม่ให้น้อยใจได้ยังไง รอบที่แล้วพวกมันก็ลากเขาไปนั่งเหงาที่ร้านอาหาร ต้องดูมันสองคนเอาใจเมีเลี่ยนจนเขาแทบจะอ้วก “เออๆ เดี๋ยวหยิบไวน์มาให้ เห็นว่าวันนี้ได้อยู่ครบกันหรอกนะถึงยอม แล้วมึงว่าไงไอ้เจ จะอยู่ไม่อยู่” “อืม อยู่ก็ได้เมียกูใจดี คงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง” อีกด้าน “ฮัดเช้ย!” โมริขยี้จมูกเบาๆเมื่อจู่ๆตัวเองก็จามขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ “โอ้ย ใครนินทาเนี้ย” หญิงสาววางหนังสือเกี่ยวกับคุณแม่และเด็กลงบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาว่าตอนนี้กี่โมงเเล้ว เมื่อเห็นว่าสามีออกไปยังไม่ถึงชั่วโมง จึงเก็บโทรศัพท์ลง แล้วหันไปสนใจหนักสือต่อ หนึ่งชั่วโมงต่อมา ตื๊ดดด ตื๊ดดด ตื๊ดดด โมริหยิบโทรศัทพ์เครื่องหรูของ

RREP39:ตื้นตันใจ หลายสัปดาห์ต่อมา วันนี้อากาศค่อนข้างจะครึ้มตั้งแต่เช้า หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยอาการไม่ค่อยจะสดชื่นนัก เพราะบรรยากาศมันช่างน่านอนต่อเสียเหลือเกิน โมรินอนพลิกตัวไปมา ไม่ยอมลืมตาตื่น หากวันนี้ไม่มีนัดกับหมอ เธอคงไม่ต้องตื่นขึ้นมาแต่เช้าแบบนี้หรอก “ที่รักครับ ตื่นได้แล้ว” เจเจเดินเข้ามาหาภรรยาที่นอนอยู่บนเตียง ในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวพันอยู่ที่ขอบเอว เพราะเขาตื่นก่อนเธอนานแล้ว วันนี้เขาต้องแหกขี้ตามาเคลียร์งานแต่เช้า เพราะวันนี้มีนัดที่สำคัญกว่า คือการพาเมียไปหาหมอ เขาอยากเห็นลูกบนจออัลตร้าซาวจะแย่แล้ว มันตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก “อื้อ ขอนอนต่ออีกนิดได้ไหมคะ” คนตัวเล็กส่งเสียงอ้อยอิ่ง ช่วงนี้เธอรู้สึกอยากนอนมากกว่าปกติ เหมือนร่างกายมันเหนื่อยล้าอะไรก็ไม่รู้ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มกรุ้มกริ่ม เขามีวิธีทำให้แม่ตัวดีรีบลุกขึ้นอย่างไวอยู่ในหัวแล้ว ร่างสูงเดินอ้อมมาอยู่ฝั่งที่เมียนอน ก่อนที่มือหนาจะดึงผ้าขนหนูสีขาวสะอาดออกไปจากเอว ส่งผลให้เจ้าหนอนยักษ์ที่กึ่งๆกำลังจะตื่นตัว เด้งดึ๋งดังอยู่อย่างโล่งโจ้ง “ถ้าปลุกดีๆแล้วไม่ยอมตื่น ผัวจะจับปล้ำซะเลยดีไหม” “ว้าย! ลามก!”