Alle Kapitel von เล่ห์รักวิศวะจอมโหด: Kapitel 41 – Kapitel 50

สายฟ้าถอนหายใจยาวหลังวางสายจากพ่อของมินตา คำพูดของว่าที่พ่อตายังก้องอยู่ในหู “มินอยู่ที่บ้านจริง ๆ เหรอครับพ่อ เธอได้บอกอะไรพ่อกับแม่บ้างไหมครับ” (มินกลับมาถึงเมื่อบ่ายนี้เองแหละลูก บอกแค่ว่าคิดถึงพ่อกับแม่ นั่งคุยกันไม่นานหรอก ก็เดินขึ้นห้องไปเลย ไม่ยอมลงมากินข้าวด้วยซ้ำ พอถามก็บอกว่าเหนื่อยแล้วก็เงียบไป พ่อกับแม่ก็ไม่กล้าถามเยอะ) "....." (ลูกจะมาหาก็ได้นะ ถ้ามีอะไรจะได้คุยกันให้รู้เรื่อง) สายฟ้าไม่รอช้า เขาคว้ากุญแจรถ แล้วเดินออกจากคอนโดทันที ไม่แม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า ยังคงใส่เสื้อเชิ้ตที่ใส่ไปทำงานทั้งวัน กางเกงสแล็ค และรองเท้าหนัง เขาขับรถออกจากกรุงเทพฯ มุ่งหน้าไปสระบุรีทันที ระหว่างทาง หัวใจของเขาเต้นรัวไม่หยุด คิดวกไปวนมาว่าเธอเป็นอะไร เธอโกรธอะไรเขา เธอเจ็บปวดจากอะไรที่เขาไม่เคยรู้ กว่าจะถึงบ้านไม้หลังใหญ่ของมินตาที่สระบุรีก็ค่ำมากแล้ว แสงไฟจากโคมไฟหน้าบ้านส่องสว่าง พ่อกับแม่ของมินตายืนรออยู่หน้าบ้านเหมือนรู้ล่วงหน้าว่าเขาจะต้องมา ว่าที่พ่อตาเดินออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าที่ทั้งยินดีทั้งเป็นกังวล ว่าที่แม่ยายเองก็ไม่ต่างกัน เขาคิดไว้แล้วว่าทำแบบนี้ ผู้ใหญ่จะต้องเป็นห่วง

มินตากระพริบตาปริบ ๆ ที่จริงแล้วเธอก็มีเรื่องอยากเซอร์ไพรส์ทุกคนเหมือนกัน ตอนแรกก็อยากจะบอกทุกคนต่อหน้า แต่ดูเหมือนคงไม่มีตอนไหนเหมาะสมเท่ากับตอนนี้อีกแล้ว เธอจึงกดวิดีโอคอลหาพ่อกับแม่เธออีกครั้ง เมื่อท่านรับสาย เธอก็ล้วงเอาสิ่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋าของตัวเอง เป็นสิ่งที่ยืนยันว่าตอนนี้ เธอไม่ใช่ตัวคนเดียวอีกแล้ว เธอมีสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ อยู่ในร่างกายของเธอด้วย "อะไรมิน" สายฟ้าเป็นคนเอ่ยออกมา ทั้งที่เขารู้อยู่เต็มอกว่าแท่งสีขาวที่เธอชูขึ้นมานั้นหมายถึงอะไร ส่วนพ่อกับแม่ของเขาและพ่อกับแม่ของเธอนั้น ไม่ต้องพูดถึง เพราะทุกคนช็อคไปตาม ๆ กัน กว่าแต่ละคนจะหาเสียงของตัวเองเจอ ก็เล่นเอาหลายนาทีอยู่เหมือนกัน ทว่าหลังจากนั้น ทุกคนก็ตื่นเต้นและดีใจ ที่เขาและมินตากำลังจะมีหลานให้อุ้ม "มินรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" "ประจำเดือนมินไม่มาสองเดือนแล้ว สองวันที่แล้วเลยลองไปซื้อที่ตรวจมาตรวจ เพราะมั่นใจว่าลูกมาแล้วแน่นอน มินไม่ได้กินยาคุมตั้งหลายเดือนแล้วนะ" "สายดีใจที่สุดเลย ไม่คิดว่าลูกจะมาเร็วขนาดนี้ งั้นเรารีบแต่งงานกันเลยนะ" มินตาโผเข้ากอดเขาแน่น "อืม มินรักสายนะ" ทั้งสองคนกอดกันแน่น ท่ามกลางบรรยากาศ

Rrrr Rrrr เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลุกเธอออกจากภวังค์ มือเล็กรีบหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของพ่อที่ไม่ได้โทรมาหาเธอเกือบหนึ่งเดือน "ค่ะพ่อ" (เห็นหนังสือที่ส่งไปที่บริษัทหรือยัง) "หนังสืออะไรคะ" (ก็หนังสือขอตัวแกกลับมาที่กรุงเทพฯ ไง ตอนนี้ที่นี่ยุ่งมาก พี่แกกับฉันจัดการไม่ไหว) นับหนึ่งถอนหายใจออกมา เธอไม่ค่อยเข้าใจประโยคที่พ่อของเธอพูดนัก "จัดการอะไรคะ ในเมื่อตอนนี้พ่อไม่ได้เป็นผู้บริหารแล้ว" (บอกให้กลับมาก็กลับมาเถอะน่า แกควรมาทำหน้าที่ลูกได้แล้ว คิดจะอยู่ที่นั่นไปจนตายเลยหรือไง) "แล้วตอนแรกส่งหนูมาทำไมคะ ไหนบอกว่าให้อยู่ที่นี่เลย นี่แค่ปีเดียว พ่อก็จะให้กลับไปแล้ว พอหนูปรับตัวได้ พ่อก็เอาแต่ใจตัวเองทันที" (อย่าพูดมาก หรืออยากให้แม่แกเครียดไปมากกว่านี้) "เหอะ พ่อก็เป็นแบบนี้ทุกที พออะไรไม่ได้ดั่งใจ ก็เอาแม่มาขู่ตลอด พ่อรู้หรือเปล่าว่าตั้งแต่บริษัทพ่อล้มไป พ่อเปลี่ยนไปมากขนาดไหน หนูเข้าใจนะคะ ว่าพ่อเครียดที่ทุกสิ่งที่พ่อสร้างมา ตกไปเป็นของคนอื่น แต่มันคือสัจธรรมของชีวิตค่ะ อีกอย่างพ่อก็อายุมากแล้วนะคะ ควรจะพักผ่อน ใช้ชีวิตช่วงบั้นปลายให้มีความสุข ไม่ต้องเป็นห่วงหนูกับพี่ดาวเลยค่ะ เ

สองวันต่อมา ไฟนีออนสลัวสาดส่องลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวของร้านเหล้าชื่อดังแห่งหนึ่ง กลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ลอยคละคลุ้งในอากาศ เสียงดนตรีสดดังกระหึ่มจนพื้นสั่นสะเทือน กลุ่มรุ่นพี่ฝึกงานที่แผนกยกแก้วขึ้นชนกันครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงพูดคุยดังขึ้นไม่หยุด “กินเต็มที่เลยนะ พวกพี่เลี้ยงเอง”รุ่นพี่ผู้ชายที่ชอบแซวนับหนึ่งตะโกนเสียงดังลั่นแข่งกับเสียงเพลง นับหนึ่งหัวเราะ ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นชนกลับ “ขอบคุณพวกพี่มากนะคะ”เธอพูดเสียงสดใส ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มมาแล้วหลายแก้ว ตะวันที่นั่งข้างกันยกมือขึ้นปิดปากหาว“กูขอตัวก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องไปหน้างานแต่เช้า”เขาหันไปกระซิบกับสกายและคีริน“มึงกลับพร้อมกูด้วยไหม” คีรินพยักหน้า“เออ กลับด้วย กูก็ง่วงแล้วเหมือนกันว่ะ ปล่อยให้สองคนนี้เมาให้พอ”ทั้งคู่ลุกขึ้น บอกลารุ่นพี่รอบโต๊ะ แล้วเดินกอดคอออกไปทันที ทิ้งให้สกายและนับหนึ่งนั่งดื่มต่อกับกลุ่มรุ่นพี่ สกายถือแก้วเหล้า สีหน้าเรียบเฉย แต่ทว่าดวงตาเริ่มแดงก่ำ เพราะดื่มไปหลายแก้ว แต่ดูเหมือนคนที่เมาหนักกว่าเขาคือนับหนึ่ง เธอเอาแต่ยกแก้วชนกับคนนั้น คนนี้ไปทั่ว บางครั้งก็ยืนขึ้นโยกตามจังหวะเพลงที่กำลังดัง ด้

สกายทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียง มือหนากุมศีรษะแน่น ความทรงจำเมื่อคืนพรั่งพรูออกมา ทั้งเสียงครางของเธอที่เรียกชื่อเขาหลุดออกมาจากปากเธอหลายครั้ง แต่ทว่าตอนนี้ กลับมีเพียงความเงียบ และความสงสัยในหัวของเขา ว่าเธอทิ้งเขาไว้แบบนี้ได้ยังไง หรือเมื่อคืนเธอจะจำไม่ได้ว่าเราสองคนทำอะไรกัน และเพิ่งมารู้สึกตัวตอนตื่น เลยหนีเขาไปแบบนี้ สองเดือนต่อมา งานแต่งงานของโซลกับใยไหมถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ สมฐานะลูกชายบริษัทรับเหมาก่อสร้างใหญ่ติดอันดับของประเทศ ทุกอย่างถูกเนรมิตออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เพื่อนเจ้าสาว อย่างนับหนึ่ง เอวา และใบหม่อน แต่งตัวแต่งหน้าจัดเต็ม ด้วยธีมชุดเพื่อนเจ้าสาว เดรสเกาะอกสีชมพูหวาน ส่วนเพื่อนเจ้าบ่าวก็ไม่น้อยหน้า ทั้งยีนส์ คาเตอร์ สกาย คีริน ตะวัน อยู่ในชุดทักซิโด้แบรนด์ดัง “มึงมองใครนักหนาไอ้กาย กูเห็นมองอยู่นานแล้ว”ตะวันหันมาถามไถ่เพื่อน เขาสังเกตุเห็นว่าตั้งแต่พิธีหมั้นตอนเช้า จนถึงงานเลี้ยงตอนเย็น สกายเอาแต่มองไปยังกลุ่มเพื่อนเจ้าสาวตลอดเวลา “มันคงตะลึงที่เห็นเพื่อนเจ้าสาวสวยล่ะมั้ง แต่ว่าก็ว่าเถอะ นับหนึ่งสวยฉิบหายเลยว่ะ แม่ง!!! ไม่คิดว่าจะแต่งแนวหวานแบบนี้แล้วสวยจับใจข