Alle Kapitel von เล่ห์รักวิศวะจอมโหด: Kapitel 51 – Kapitel 60

“หม่ำ หม่ำ”เสียงอ้อแอ้ที่ดังขึ้นทำให้นับหนึ่งเอ็นดูเป็นที่สุด ได้แต่คิดว่าเธอหายไปนานจนหลานโตขนาดนี้ได้ยังไง "กูคิดถึงมึง"ใยไหมยิ้มทั้งน้ำตา“กูจะไม่ถามว่าที่ผ่านมามึงหายไปทำไม แต่หลังจากนี้อย่าทำแบบนี้อีกได้ไหมว่ะ” "เออ กูไม่ไปไหนแล้ว จะอยู่เกาะติดมึง จนมึงเบื่อกูเลยดีไหม"นับหนึ่งเอ่ยออกมา พลางหัวเราะเบา ๆ รับหลานตัวน้อยมาอุ้ม เด็กน้อยเกาะคอของเธอแน่น“ไหนน้องเซ้นต์ของน้าครับ ดื้อกับแม่หรือเปล่าเอ๋ย” ทั้งสองคนเดินออกจากสนามบิน ใยไหมเป็นคนเข็นกระเป๋าให้เพื่อน ส่วนนับหนึ่งอุ้มหลานชายตัวอ้วนที่หลับตาพริ้มในอ้อมแขน จากที่คิดว่ากลับมาแล้ว บรรยากาศระหว่างเพื่อนคงแปลกไป กลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น เธอกับใยไหมยังคงต่อกันติด มีเรื่องเล่าให้ฟังกันไปตลอดทาง จนถึงบ้านหลังโตของเพื่อน “พ่อแม่ผัวมึงไม่อยู่เหรอ”นับหนึ่งถามพลาง มองสำรวจไปรอบบ้าน ที่ดูเงียบผิดปกติ นอกจากมีแค่แม่บ้านที่เดินมาช่วยเข็นกระเป๋าของเธอ “พ่อกับแม่ไปพักผ่อนที่ลำปาง ส่วนยีนส์กับมิลลิไปนอนคอนโดนะ" "ปกติมึงอยู่คนเดียวแบบนี้เหรอ ถ้าผัวมึงไปทำงาน" ใยไหมพยักหน้า รับเอาลูกชายที่กำลังหลับมาวางบนที่นอนอย่างเบามือ นับหนึ่งที่เห็นภาพนั

“เรื่องของมึง”สกายเอ่ยประชดออกไปด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง แต่ก็ดันไปเผลอสบตาของตะวันที่กำลังมองเขาอย่างสงสัย เขารู้ว่าคีรินคงแค่แกล้งเขา แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่ค่อยชอบให้มันแกล้งเรื่องนี้ “โอเค มึงตกลงแล้วนะ”คราวนี้คีรินโน้มหน้าลงไปกระซิบในหูของเพื่อน ก่อนจะหันสายตาไปมองคนมาใหม่ ที่เดินเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อนของเธอสามคน “มึงนั่งไหน”นับหนึ่งเอ่ยถามออกมา เธอแทบจะไม่หันสายตาไปมองตรงข้ามทางขวามือของตัวเอง เธอเห็นตั้งแต่เดินเข้ามาแล้วว่าตรงนั้นสกายนั่งอยู่ “มึงนั่งข้างกูนี่แหละ”แต่ทว่าก็เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก เมื่อใยไหมจัดให้เธอนั่งอยู่ข้างตัวเอง ทั้งที่เธออุตส่าห์เดินหลีกมาอีกทาง เพราะตรงนั้นมันตรงข้ามกับเขาพอดี เธอหันไปมองแวบเดียว เห็นคีรินนั่งส่งยิ้มให้เธออยู่ ก็ไม่กล้าเอ่ยปฏิเสธเพื่อนออกไป ทั้งที่ใจเธออยากนั่งข้างเอวามากกว่า หลังจากเธอนั่งลง เสียงพูดคุยในโต๊ะก็เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ เหล้าในแก้วก็ถูกเติมให้ไม่ขาด กลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ลอยคละคลุ้งไปทั่ว จนยีนส์ขอตัวพามิลลิกลับเพราะไม่อยากให้เมียที่กำลังท้อง ต้องนั่งสูดกลิ่นควัน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีคนในโต๊ะสูบ แต่ก็มีเพื่

“ถอด”สกายกระซิบเสียงแหบพร่า ขณะที่มือหนาจับชายเสื้อสายเดี่ยวของเธอขึ้น โดยเธอยกแขนทั้งสองข้างชูขึ้นสูงให้เขาดึงเสื้อของเธอออกไปทางศรีษะ จนร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น กระโปรงยีนส์ตัวสั้นก็ถูกเขาดึงลงไปคาอยู่ที่ข้อเท้าเล็กของเธอ อกอวบแนบชิดภายใต้บราปีกนกสีเนื้อและกางเกงในตัวจิ๋วสีขาว ปรากฏต่อสายตาคมของเขา ไร้คำพูดเอื้อนเอ่ยใด ๆ คนตัวสูงก็ก้มลงจูบซอกคอขาวของเธอ ใช้ฟันครูดผิวเนื้อเบา ๆ จนทิ้งรอยแดงระเรื่อเอาไว้ พลางดึงบราปีกนกโยนทิ้งไปบนพื้น เต้าอวบคู่สวยดีดเด้งออกมาเต็มตา จุกยอดสีชมพูระเรื่อแข็งตั้งชันทันทีที่เป็นอิสระ "สวย"สกายเอ่ยคำชมออกมาจากในลำคอ ฝ่ามือหนาประคองเต้าอวบข้างหนึ่งเอาไว้ แล้วก้มลงดูดเม้มจุกสีหวานข้างนั้นอย่างรุนแรง จนน้ำลายเปียกเยิ้มมันวาว "อื้อ~" นับหนึ่งแอ่นอกเข้าหาเขา ร้องครางออกมา มือเล็กสอดเข้าไปในกลุ่มผมหนาของเขาดึงเอาไว้แน่น สกายสลับไปดูดเม้มจุกยอดอีกข้าง ตวัดลิ้นเลียวนรอบความแข็งชันวนไปวนมา แล้วดูดเม้มเข้าปากจนเธอสะดุ้งเสียวทุกครั้ง “อ๊าสส กะ กาย”ร่างบางร้องเสียงพร่า เมื่อเต้าอวบใหญ่ถูกลิ้นร้อนระรานไม่หยุด มือทั้งสองข้างกอดท้ายทอยเขาแน่นจนเล็บจิกหนังศรีษะด้วยคว

ห้างสรรพสินค้า นับหนึ่งเข็นรถเข็นคันเล็กไปตามทางเดินชั้นของใช้ส่วนตัวอย่างช้า ๆ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ที่เธอลิสต์รายกายของใช้ที่ต้องซื้อเอาไว้ อีกข้างถือขวดแชมพูที่กำลังเลือกอยู่ในมือ หูได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักและเสียงพูดคุยดังแว่วมาจากล็อคข้างกัน ก่อนขาเรียวของเธอจะชะงัก เพราะได้ยินชื่อที่คุ้นเคยชัดเจนท่ามกลางเสียงจอแจของห้างที่เต็มไปด้วยผู้คนและเหล่านักช็อปในวันสุดสัปดาห์แบบนี้ “พี่กาย เดี๋ยวพาฟ้าไปกินอาหารญี่ปุ่นด้วยนะคะ” เสียงหวานใสของผู้หญิง ตามด้วยเสียงหัวเราะของอีกคน นับหนึ่งขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว มือที่ถือขวดแชมพูค้างอยู่กลางอากาศ พี่กาย? ชื่อนั้นทำให้ใจดวงน้อยของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ถึงจะแอบคิดว่าคนชื่อกายคงไม่ได้มีคนเดียวในโลก แต่ทว่าความอยากรู้ก็ทำให้เธอวางขวดแชมพูลงในรถเข็นเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ก้าวขาเรียวเล็ก เดินไปแอบดูตรงทางเข้าของล็อคสินค้าข้างกัน จากระยะสายตาตอนนี้ สองคนที่เธอได้ยินเสียงพูดคุย กำลังหยุดยืนเลือกสินค้าอยู่ห่างจากทางเข้าพอสมควร แต่ทว่าภาพที่เห็นทำให้เธอต้องกลั้นหายใจทันที ผู้ชายคนนั้นคือสกายจริง ๆ ไม่ผิดแน่นอน เขายืนจับรถเข็น ใบหน้ายิ้มแย้ม

นับหนึ่งรอไม่นาน ใยไหมก็มาถึงคอนโด เพื่อนไม่ได้รอให้เธอเปิดประตูให้ แต่กลับแตะคีย์การ์ดเข้ามาเอง เข้ามายืนมองเธออยู่ที่หน้าโซฟาตัวยาว ที่เธอกำลังนอนเหม่ออยู่ตอนนี้ "มึงจะเกลียดกูไหม ถ้ารู้ว่ากูทำตัวไม่ดี ทำผิดศีลธรรม" "คนเรามันก็เคยทำผิดศีลด้วยกันทั้งนั้นแหละ แต่มึงน่าจะผิดข้อห้าหนักสุด นอกนั้นกูไม่คิดว่ามึงจะผิดอะไร" ใยไหมทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น มองเสี้ยวหน้าสวยของเพื่อนที่ยังคงมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ "ข้อสามล่ะ มึงจะเกลียดกูไหม" "มันก็ขึ้นอยู่กับว่ามึงตั้งใจหรือเปล่า ในฐานะของเพื่อนกูไม่เกลียดมึงหรอก ถ้ากูเกลียดมึงอีกคน แล้วเวลามึงหันหลังมา มึงจะเหลือใคร" "ฮึก ฮึก กูไม่อยากเป็นแบบนี้เลยไหม กูไม่อยากหายไปอีก ฮึก กูอยากเผชิญหน้ากับทุกอย่าง กูอยากเป็นนับหนึ่งคนเดิม กูอยากเฮฮา อยากพูดทุกอย่างตามที่คิด ฮึก กูผิดไหมว่ะถ้าจะใช้ชีวิตแบบนั้น" มือเล็กของใยไหมเอื้อมตัวไปกอดเอวเล็กของเพื่อนเอาไว้ ก่อนจะซบหน้าลงกับหน้าอกของเพื่อน เห็นเพื่อนร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้ น้ำตาของเธอเองก็ไหลออกมาเหมือนกัน เธอไม่รู้หรอกว่าเรื่องที่เพื่อนพูดมันคือเรื่องอะไร แต่เธอแค่เห็นใจ ในฐานะของเพื่อน และอยากเห็นเพื่อน