Alle Kapitel von เล่ห์รักวิศวะจอมโหด: Kapitel 21 – Kapitel 30

เช้าต่อมา แสงแดดส่องแรงจนทะลุผ้าม่านบางเข้ามาในบ้านพัก ทุกคนเมาหนักและนอนดึกจนตื่นเกือบเที่ยง มีเพียงเสียงคลื่นและเสียงลมที่ดังขึ้นเป็นระยะ เจ้าขาเป็นคนเดียวที่ตื่นก่อนใคร เธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้ตัวเล็กหน้าบ้านพัก ผมเผ้ายุ่งเหยิงใส่เสื้อยืดตัวใหญ่สวมทับบิกินี่ที่ยังไม่ได้เปลี่ยน ใบหน้าเรียบเฉย แต่ทว่าดวงตาแดงก่ำเหมือนคนไม่ได้นอน ดวงตาจับจ้องทะเลตรงหน้า รอคอยใครสักคนให้เปิดประตูออกมา ไม่นานสายฟ้าก็เดินออกมา ในสภาพเพิ่งตื่นนอน สายตาเหลือบมาเห็นร่างเล็กของเจ้าขานั่งอยู่ที่หน้าบ้านพัก ก็เดินออกมาหาเธอทันที “ทำไมตื่นเร็วจัง เมื่อคืนเราเมาหนักเลยนะ” ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาตัดพ้อเขา มีน้ำตาคลออยู่ในนั้น เธอสูดหายใจเข้าลึก แล้วพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ “พี่สายฟ้า" "....." "เราคุยกันหน่อยได้ไหมคะ” “ได้สิ...มีอะไรเหรอ” ร่างสูงทิ้งตัวลงข้างเธอ เหลือบไปเห็นรุ่นน้องสาวมีน้ำตาไหลออกมา ก็ชะงักไปทันที “พี่กับพี่มิน? ไม่ใช่แค่เพื่อนใช่ไหมคะ” เธอถามออกไปตรง ๆ เพราะเท่าที่เธอสังเกตุเห็น สองคนนี้ดูมีอะไรที่มากกว่าเพื่อน มันดูรู้ใจกันไปหมดทุกอย่าง อีกทั้งยังชอบแอบมองตากันและแววตาที่ส

มินตาเดินฝ่าความมืดของชายหาดมาจนถึงโรงแรมใกล้ที่สุดที่สายฟ้าเคยพูดถึง เธอจำเลขห้องได้ชัดเจน เพราะบังเอิญได้ยินเขาพูดกับมังกร ตอนปาร์ตี้ช่วงหัวค่ำ เธอเดินเข้าลิฟต์ด้วยขาที่สั่นเทา ใช้นิ้วกดที่ชั้น 6 หัวใจเต้นรัวเร็ว มันร้อนรนไปหมดทุกอย่าง ในหัวเต็มไปด้วยความกังวลและความกลัว ว่าหากเป็นไปตามที่เธอคิด ถึงตอนนั้นเธอจะทำใจได้มากน้อยแค่ไหน ติ้ง! ลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 6 ขาเล็กก้าวเดินออกมาด้วยความเร็ว หยุดยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง 603 สูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ หลายครั้ง ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตู ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เคาะไปแล้ว 3 ครั้งปรากฏว่าข้างในยังคงเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงการเคลื่อนไหว จึงยกมือขึ้นเคาะอีกครั้งและเพิ่มจังหวะให้แรงขึ้น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “ใคร?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านใน ก่อนประตูเปิดออก พรึ่บ! ร่างสูงของสายฟ้ายืนอยู่ตรงนั้น ในสภาพชุดคลุมอาบน้ำสีขาว มัดปมหลวม ๆ จนเห็นแผงอกกว้างและไหล่ที่ยังเปียกชื้น เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมหนายังเปียกหยดน้ำ เกาะพราวตามแผงอก ได้กลิ่นสบู่ลอยมาแตะจมูกเธอ มินตาเห็นภาพนั้นก็ชะงักไปทันที น้ำตาเอ่อล้นออกมา ทุกอย่างมันชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัด

ใบหน้าสวยร้อนผ่าว ขึ้นสีแดงก่ำ แต่ทว่าเขากลับยิ่งชอบใจที่ทำให้เธอเขินได้ขนาดนี้ สายตาคมกริบร้อนแรง จนเหมือนจะเผาไหม้ทุกส่วน ก่อนเขาตวัดแขนแข็งแรงอุ้มร่างเล็กของเธอขึ้นอีกครั้ง ง่ายดายราวกับยกตุ๊กตาตัวหนึ่งที่เบาหวิว พาเดินตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ แล้ววางร่างเธอลงนอนหงายกลางเตียงด้วยความทะนุถนอม ดวงตากลมโตจ้องมองขึ้นไปยังเพดานห้อง ความรู้สึกตอนนี้เหมือนทุกอย่างกำลังใกล้เข้ามา มันไม่ได้มีความลังเล แต่ยอมรับว่ายังมีความกลัวอยู่บ้าง แต่ทว่าก็หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าปอด เพื่อทำใจให้สงบ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาและหันไปสบตาเขา หัวใจเต้นรัวเร็วจนเธอรู้สึกได้ ร่างสูงยืนอยู่ข้างเตียง ยกยิ้มมุมปาก มือหนายกขึ้นปลดปมผ้าคลุมอาบน้ำสีขาวที่ผูกไว้หลวม ๆ ที่เอวหนา กระตุกทีเดียวชุดก็หลุดร่วงไหลลงพื้น ร่างกายสูงใหญ่ กล้ามเนื้อแน่นจากการดูแลรูปร่างตัวเองมาอย่างดี ปรากฏต่อหน้าเธอ หน้าท้องเป็นลอนคลื่นชัดเจน และตรงกลางลำตัวที่เธอเคยเห็นมาก่อนหน้า แต่ยังไม่ชัดเจนเท่าตอนนี้ แก่นกายของเขาตั้งตรงแข็งขืนเต็มลำ ใหญ่โตจนน่าตกใจ ขนาดเกือบเท่าแขนเล็กของเธอ ส่วนหัวแดงก่ำมีน้ำสีใสผุดซึมออกมา ตามลำยาวเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโ

สายฟ้าผละใบหน้าขึ้น เลียริมฝีปากตัวเอง ที่มีหยดน้ำสีใสของเธอเข้าปากจนหมด ก่อนจะยกตัวขึ้นคร่อมทับร่างเธอ มองใบหน้าสวยและดวงตาที่แดงก่ำของเธอ สายตาคมร้อนแรง แต่ยังคงมีความอ่อนโยนปนอยู่ เขาเอื้อมมือลูบไล้แก้มเธอแผ่วเบา แล้วค่อย ๆ พลิกตัวเธอนอนตะแคงข้าง ร่างสูงใหญ่ของเขาอยู่ด้านหลัง แผงอกกว้างแนบชิดแผ่นหลังเรียบเนียนของเธอ แขนแข็งแรงโอบรอบเอวคอดกิ่ว กอดเธอจากด้านหลังแน่นจนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัย แก่นกายแข็งขืนของเขากดทับแนบติดกับร่องรักเปียกชุ่มของเธอจากด้านหลัง ความร้อนและความแข็งนั้นทำให้มินตาสะดุ้งตัวเกร็งกระตุกอีกครั้ง ร่างสูงก้มลงต่ำ ริมฝีปากแตะที่ใบหูเล็กของเธอ กระซิบเสียงแหบพร่า “พร้อมเจอของจริงหรือยัง?” ลมหายใจร้อนผ่าวพัดผ่านใบหู ทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว มินตากลืนน้ำลายดังอึก แล้วพยักหน้าอย่างจำยอม “พะ พร้อม...” มุมปากหนายกขึ้น ในใจเขารู้ดีว่าเธอยังบริสุทธิ์ หากสอดท่อนเอ็นใหญ่โตเกือบเท่าแขนเล็กของเธอเข้าไปตอนนี้ เธอคงเจ็บปวดมากเกินไป เขาไม่อยากให้คืนแรกของเราสองคนเป็นแบบนั้น จึงตัดสินใจที่จะปรับขนาดร่องรักของเธอก่อน มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงต่ำ จับต้นขาเธอข

“อย่าเพิ่งบอกใครนะ แกจะพูดยังไงก็ได้ แต่เรื่องฉันกับสายฟ้า ฉันจะบอกสองคนนั้นเอง” ขนมจีนถอนหายใจยาวจากทางปลายสาย (เออ ๆ แต่ไม่รู้พวกมันจะเชื่ออีกไหมนะ ตอนนี้มันก็ร่ำ ๆ จะไปตามแกให้ได้อยู่ ฉันเป็นคนห้ามเอาไว้บอกว่าให้รีบกลับกรุงเทพฯ ก่อน) สายฟ้าที่นอนฟังอยู่ข้าง ๆ ยื่นมือมาขอโทรศัพท์คืน มินตาก็ยื่นให้เขาเอาไปคุยต่อ “ขนมจีน เธอบอกให้พวกนั้นกลับไปก่อนนะ ไม่ต้องรอฉันสองคน เดี๋ยวฉันจะพามินกลับเอง” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจออกมาอีกครั้ง (มันก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ เพราะจนป่านนี้นายก็ยังไม่ปล่อยให้เพื่อนฉันกลับมา ฝากดูแลมินด้วยนะ ห้ามทำให้มินเสียใจอีก แล้วก็อย่าหักโหมนักนะ นายก็รู้ว่ายัยมินเปราะบางขนาดไหน” สายฟ้าหัวเราะในลำคอ นึกขำขันคำพูดของขนมจีน นี่ถ้าเขาบอกว่ามินตาอึดขนาดไหน ขนมจีนคงไม่มีวันเชื่อเขา “รู้แล้วน่า” เขารีบกดวางสาย ก่อนจะหันมามองมินตา ที่กำลังนั่งจ้องหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ “ที่บอกว่าจะพาฉันกลับ จะพากลับตอนไหน” ร่างสูงยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วดึงเธอลงนอนกอดอีกครั้ง “รีบไปไหน ฉันยังไม่คิดบัญชีห้ารอบที่ค้างอยู่เลยนะ” มินตาอ้าปากเหวอ เมื่อนึกขึ้นได้ เ