All Chapters of เล่ห์รักวิศวะจอมโหด: Chapter 1 - Chapter 10

“เห้ย!!! จริงเหรอว่ะ แม่ง!! นั่นของดีเลยนะโว้ยย”ไคโรที่ได้ยินมังกรพูด ถึงกับลุกขึ้นนั่ง หันไปมองคนนอนหลับอย่างไม่เชื่อ“ไหนวันก่อน เจอกันที่มหาลัย มึงบอกกูไม่ใช่สเปก” “ไม่ใช่สเปกเหี้ยไร เมื่อคืนยืนคุยกันจะจูบกันอยู่แล้ว”มังกรยังคงเอ่ยเสริมออกไป ตามสิ่งที่ตัวเองเห็น “มันเสือซุ่มว่ะไอ้เหี้ยนี่ ทำเป็นไม่ชอบ กูว่าไม่เกินอาทิตย์หรอก เสร็จมันแน่นอน” “พวกมึงจะหยุดพูดกี่โมง ถ้าไม่นอนต่อแล้ว ก็กลับกันไปได้แล้ว กูจะนอน” “พอกูพูดแทงใจดำ ก็รีบไล่กูเลยนะ ไอ้เพื่อนเวร”ไคโรยังคงเอ่ยออกไปอย่างไม่กลัว“กูจะกลับก็ต่อเมื่อสองสาวเพื่อนรักกูตื่นก่อน” “ไอ้มินน่าจะปลุกไม่ยาก แต่กูยังได้ยินเสียงกรนไอ้จีนอยู่เลยว่ะ เมาหมดสภาพ แม่ง!!! ทุกที แบบนี้เมื่อไหร่มันจะมีผัวว่ะ” “เพราะมันรู้ว่ามีคนแบกมันอย่างมึงไง ลองมึงชิงมีเมียไปก่อน กูว่าหน้าตาแบบมันก็น่าจะหาผัวไม่ยาก” บทสนทนาเหล่านั้น ก็ยังคงดังต่อเนื่องเรื่อย ๆ จนคนนอนแอบฟังอย่างมินตาเริ่มทนไม่ไหว เพราะเธอรู้สึกปวดฉี่มาก จึงลองแกล้งขยับตัว ส่งเสียงอืออาออกไป เพื่อให้เพื่อนทั้งสามคนรู้ว่าเธอกำลังจะตื่นนอน “เสียงไอ้มินหรือเปล่าว่ะ”มังกรยกหัวขึ้น มองสองสาวบนเต

สองวันต่อมา วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก หลังจากวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ตั้งแต่วันนั้นที่กลับจากร้านของสายฟ้า มินตาก็ไม่ได้เจอกับเพื่อนเลย ช่วงวันหยุดเธอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากแชทกลุ่มดังอยู่หลายครั้ง แต่ทว่าเธอไม่ได้เปิดอ่านมันเลย ยอมรับว่ายังรู้สึกโกรธเคืองสายฟ้า ที่พูดอะไรไม่รักษาน้ำใจเธอเลยสักนิด เวลานี้ยังเช้าอยู่มาก เธอมาถึงมหาลัยก่อนเวลา เพราะเลี่ยงไม่อยากให้เพื่อนไปรับที่คอนโดเหมือนทุกวัน ทำให้เธอต้องนั่งรอเพื่อนอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าคณะ โดยยังไม่มีเพื่อนในกลุ่มมาเรียนเลยสักคน ตึก! ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ในใจของมินตาได้แต่ภาวนาว่า คงไม่ใช่คนที่เธอไม่อยากเจอหน้ามาเป็นคนแรก หากเธอต้องอยู่กับเขาในสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มพูดคุยเรื่องอะไรกัน แต่ทว่าคำภาวนาของเธอดูเหมือนไม่เป็นผล เมื่อเห็นร่างสูงของสายฟ้าเดินอ้อมตัวเธอมานั่งอยู่ที่เก้าอี้ม้าหินอ่อนตรงข้ามกันกับเธอ สายตาคมของเขายังคงจ้องมองเธอเหมือนเวลาปกติ ไม่ได้มีอาการหรือแสดงออกว่ารู้สึกผิด ถึงคำพูดของตัวเองในวันนั้น เธอเองก็ไม่มีคำพูดอะไรจะพูดกับเขาจึงแกล้งหยิบหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่

“นายมีธุระหรือเปล่าล่ะ”เธอพูดเสียงเบา“ถ้านายมี...” “ไม่มี”เขาเอ่ยตัดบททันควัน“ขึ้นรถ” มินตายังลังเล แต่เขาไม่รอให้เธอปฏิเสธอีก เดินไปหยิบหมวกกันน็อกสีขาวที่แขวนไว้กับแฮนด์รถ แล้วยื่นให้เธอ “ใส่หมวก” มินตารับหมวกมากุมไว้แน่น หมวกใบนี้เป็นหมวกที่เธอใส่ทุกครั้งเวลาซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของเขา ยังนึกแปลกใจว่าทำไมมันถึงถูกเตรียมเอาไว้ ราวกับเขาตั้งใจแบบนี้ ทั้งที่เธอไม่ได้ซ้อนมอเตอร์ไซค์เขานานเกือบเดือนแล้ว “ขึ้นสิ”เขาเลิกคิ้วมองเธอด้วยความสงสัย“หรือจะให้ฉันอุ้มขึ้น?” “บะ บ้า”มินตาหน้าแดงก่ำ รีบสวมหมวกแล้วก้าวขึ้นรถอย่างทุลักทุกเลเพราะเธอใส่กระโปรง แต่โชคดีที่วันนี้เธอใส่กระโปรงยาวประมาณเข่า ทำให้นั่งหันข้างแบบนี้ กระโปรงไม่ร่นขึ้นไปมากเท่าที่ควร ส่วนเจ้าของรถก็ยิ้มมุมปาก สวมหมวกตัวเอง แล้วสตาร์ทรถ ก่อนจะหันมาบอกเธอที่ใช้มือจับชายเสื้อของเขา ท่าทางของเธอทำให้เขาขัดใจไม่น้อย เพราะทำราวกับว่ารังเกียจเขาจนไม่กล้าแตะเนื้อต้องตัว “เอามือขึ้นมากอดสิ จับแบบนั้นไม่ทันพ้นหน้ามหาลัยหรอก หรืออยากมานั่งซ้อนข้างหน้าฉัน?” ร่างเล็กไม่ได้เอ่ยตอบโต้เขา แต่เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไป เธอก็ยกแขนขึ้นโอบรอบ

สายฟ้าวางแก้วลง แล้วพูดเสียงราบเรียบ“น้องเขาขอคบกับกู หลังกลับจากผับวันนั้น” ทุกคนเงียบกริบ แม้แต่เสียงดนตรีรอบตัวก็เหมือนเบาลงไปทันที บรรยากาศที่กำลังสนุก จู่ ๆ ก็กลายเป็นอึดอัดขึ้นมาในความรู้สึกของคนที่ได้ยินอย่างมินตา “เฮ้ยยย!! จริงดิ?”เป็นไคโรที่ปรับอารมณ์ได้ก่อนคนอื่นเอ่ยถามออกมา “จริงสิว่ะ แต่กูยังไม่ได้ตกลงนะ ก็แค่คุยไปก่อน” “ทำไมว่ะ? นั่นดาวนิเทศฯ เลยนะ อีกอย่างกูคิดว่ามึงชอบน้องเขาเสียอีก เห็นตอบข้อความกันตลอดเวลา” “กูยังไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย แค่มองว่าน้องเขาก็น่ารักดี"สายฟ้าเอ่ยตอบ ก่อนเหลือบไปมองร่างเล็กข้างกายแวบหนึ่ง"ถ้าให้ควงไปไหนมาไหนเฉย ๆ ก็พอได้ แต่ถ้าคบจริงจัง...คงยังว่ะ” ขนมจีนแอบกระทุ้งข้อศอกใส่มินตาเบา ๆ แต่ทว่ามินตากลับนั่งเฉย ทำเหมือนไม่ได้สนใจเรื่องที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน ทั้งที่ในใจเธอนั้นมันร้อนรุ่มจนเหงื่อซึมออกมาเต็มฝ่ามือของเธอ “ทำตัวหล่อฉิบหายเลยว่ะไอ้สาย ถ้าเป็นแบบนั้น ต่อไปน้องเขารู้ น้องเขาคงเจ็บสัด ๆ เลยว่ะ” “ก็คงเจ็บ แต่มันไม่ใช่ความรู้สึกแบบที่กูอยากได้” คราวนี้เขาหันไปมองมินตาเต็มตา สายตาคมกริบแต่แฝงความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน“กูอยาก

สายฟ้าจ้องเธอด้วยความรู้สึกวาบหวาม สายตาที่เคยมองเธอแบบเพื่อนสนิทมาเกือบสิบปี วันนี้มันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่เคยสังเกตุมาก่อน ความอ่อนโยนที่แฝงความดื้อรั้นในดวงตาแดงก่ำคู่นั้น ความเปราะบางที่ซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มหวานประจำตัว และตอนนี้มีความหิวกระหายที่เธอไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป เขายกมือหนาขึ้นจับคางเล็กของเธอให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ใช้นิ้วโป้งลูบไล้ไปตามแนวกรามแผ่วเบาอย่างทะนุถนอม “มิน...”เสียงทุ้มของเขาเบาหวิวจนแทบเป็นเสียงกระซิบ“เธอแน่ใจเหรอวะ ว่าอยากได้ฉันจริง ๆ” น้ำจากฝักบัวยังคงไหลลงมาบนไหล่กว้างของเขา หยดน้ำเกาะพราวตามขนตายาว ทำให้นัยน์ตาดำสนิทดูคมกริบยิ่งขึ้น เขายืนนิ่งรอคำตอบ รอให้เธอถอยหลัง รอให้เธอหัวเราะแล้วบอกว่าแค่เมาแล้วพูดเล่นเหมือนทุกครั้ง แต่ทว่ามินตากระพริบตาปริบ ๆ หลายครั้ง เหมือนกำลังพยายามรวบรวมสติจากภาพในหัว เธอเมามากก็จริง มากจนรู้สึกโลกหมุน แต่สายตาที่มองเขากลับไม่ได้เลื่อนลอยและพร่ามัวอย่างที่ควรจะเป็น ก่อนเธอจะพยักหน้าช้า ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วอีกครั้ง แล้วอีกครั้ง ราวกับกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อ “อืม...แน่ใจ”เสียงเธอแผ่วเบาแต่ชัดเจน“ฉันอย